De menselijke én iconische kant van een jonge first lady

Jackie


Regie: Pablo Larraín


Met: Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Greta Gerwig, Billy Crudup


****


Jacqueline Kennedy was eerder icoon dan mens. Je denkt aan mantelpakjes en stijlvolle jurken wanneer haar naam valt, niet aan allerlei biografische details of grootse optredens. Tot de moord op haar echtgenoot, president John F. Kennedy, in 1963. Die ingrijpende gebeurtenis liet haar van haar meest menselijke én tegelijkertijd meest iconische kant zien.


De Chileense regisseur Pablo Larraín, die kortgeleden met 'Neruda' ook al een biografische film afleverde, concentreert zich in 'Jackie' op de dagen na de aanslag in Texas in november 1963. In het fameuze roze mantelpakje besmeurd met haar mans bloed, is Jackie getuige van de onmiddellijke beëdiging van vicepresident Johnson, en reist ze naast de kist terug van Dallas naar Washington. Dat zijn emotioneel doffe momenten. Terwijl de jonge first lady nog in shock verkeert wordt ze omringd door louter mannen in functie die al drie stappen vooruitdenken. Landsbelangen gaan nu eenmaal voor persoonlijke gevoelens. Pas na een douche, schone kleren en warme omhelzingen thuis, lukt het Jackie de regie terug te krijgen over het persoonlijke en politieke. Geholpen door flessen wodka, pakjes sigaretten en zwager Bobby Kennedy (Peter Sarsgaard) bepaalt zij vervolgens voor een flink deel de nagedachtenis aan haar man.


Larraín gebruikt een raamvertelling, waarin de weduwe een week later in een interview met een journalist (Billy Crudup) van tijdschrift Life terug- en vooruitblikt, om allerlei facetten van Jackie Kennedy te laten zien. Hij is daarbij minder geïnteresseerd in historische feiten dan in wat zich achter de schermen zou kunnen hebben afgespeeld.


In een mooie sequentie laat de filmmaker zijn uitstekende, gracieuze hoofdrolspeelster Natalie Portman de ruim gevulde kledingkasten in het Witte Huis uitdiepen: zoveel zwarte jurken ter beschikking. Hoe ziet rouw er voor de buitenwereld uit? Hij laat haar op hopeloos onhandige pumps wegzakken in het modderige gras van een verregende begraafplaats: waar begraaf je je vroegtijdig gestorven man? We zien haar ruziemaken met ministers en functionarissen die een grootse staatsbegrafenis niet zien zitten. De melancholische strijkmuziek van Mica Levi draagt bij aan een indruk van haar innerlijke tumult.


In razend tempo - de Johnsons staan al met de verhuisdozen voor de deur - moet Jacqueline Kennedy alle rollen die ze vervult nieuwe inhoud geven: als moeder van jonge kinderen, als aangetrouwd lid binnen de Kennedy-clan, als gelovige die ernstig wordt getest en als mediaslimme, glamoureuze 'moeder van de natie'. Of Jackie de diepe sympathie heeft van de filmmaker, dat wordt niet helemaal duidelijk, maar zijn ontzag heeft ze wel. Geschiedenis wordt bepaald door de wending die mensen eraan geven.


'Jackie' betoogt dat JFK het grotendeels aan zijn vrouw te danken heeft dat hij geen vergeten president is geworden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden