De Mauritsstraat

Niet veel langer dan een kwartier duurde het bombardement dat op 14 mei 1940 de binnenstad van Rotterdam verwoestte.

De daaropvolgende vuurzee hield dagenlang aan en nog altijd is aan de bebouwing te zien tot waar de brand heeft gewoed. Die brandgrens kan men heel duidelijk waarnemen aan de westkant van de stadskern. Daar bevindt zich de Karel Doormanstraat, een levendige, naoorlogse winkelstraat, met daarachter de smalle, negentiende-eeuwse Mauritsstraat.

September 1941 ging ik, als zesjarig jongetje, voor het eerst naar de St. Willibrordus-school in de Mauritsstraat. Het puin in het stadshart was toen al grotendeels geruimd en vanaf de bovenverdiepingen van het schoolgebouw keek je uit over een kale vlakte tot aan de Coolsingel. In de herfst van 1990 kwam ik het pand - toen in gebruik bij de Hogeschool Rotterdam - weer binnen voor het volgen van een nascholingscursus. Tot mijn verrassing was er maar weinig aan het interieur veranderd. De trappen en de trapleuningen zagen er nog precies zo uit als toen ik er op school zat. De cursus begon met de gebruikelijke kennismakingsronde. Ik noemde mijn naam en functie en voegde eraan toe dat het mij enigszins vreemd te moede was. "Hoezo?", vroeg de docente. "Ik zit op exact dezelfde plek als vijfenveertig jaar geleden", was mijn antwoord. "In dit gebouw?", vroeg zij verbaasd. "Sterker nog, in dit lokaal", zei ik. "Ik zat toen in de vijfde klas bij meneer Van Bergen, aan wie ik een heel goede herinnering heb bewaard."

Aan de zuidzijde komt de Mauritsstraat uit op het gedeelte van de Oude Binnenweg dat bij het bombardement gespaard is gebleven. In de jaren veertig was daar een klein, ouderwets snoepwinkeltje, waar je voor een cent ouwel en duimdrop kon kopen. Later, in de jaren vijftig, stond daar vaak een straatmuzikant, 'Blinde Piet', met zijn accordeon. Zijn spel werd door de voorbijgangers zozeer gewaardeerd dat er een grammofoonplaat van verscheen. Twee horecagelegenheden zijn daar al sinds mensenheugenis en werden ooit bezongen door Gerard Cox: "In ons hoekje bij Melief zit ik met jou, mijn hartedief, en ginds bij Timmer wacht mijn borrel uit Schiedam."

Aan het andere uiteinde van de Mauritsstraat, tussen de Van Oldenbarneveltstraat en de Aert van Nesstraat, werd kort na de oorlog begonnen met de bouw van de voorlopige Rotterdamse Schouwburg. Bouwvakkers bikten resten cement van bakstenen die gaaf uit het puin waren gekomen. Met die stenen werden de gevels bekleed, die daardoor een levendige structuur vertoonden. Aan die schouwburg heb ik een dierbare herinnering, in het bijzonder aan de jaren rond 1960, toen het Rotterdams Toneel onder leiding stond van Ton Lutz. Met zijn broers Luc en Pieter, Lia Dorana, Ina van Faassen, Ton van Duinhoven en tal van anderen, bracht Lutz wel acht producties per seizoen. Het repertoire varieerde van klassiek tot klucht en met Nieuwjaar was er een cabareteske voorstelling. Die gezellige schouwburg is inmiddels afgebroken en vervangen door een kille betonnen toneelbunker, in de volksmond 'de kist van Quist' geheten, een verwijzing naar de architect die het gedrocht heeft ontworpen.

De Mauritsstraat, een onaanzienlijke straat zoals er zoveel zijn. Maar voor mij de plek waar ik zes jaar lang dagelijks kwam en die tal van herinneringen oproept. Mijn oude school staat er nog altijd en de gevelsteen met de beeltenis van Sint Willibrord is er ook nog steeds.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden