Column

De Marokkaanse voetballer is eigenlijk te succesvol

Beeld Maartje Geels

Als voetbal een afspiegeling is van onze samenleving, dan is de rol van Marokkaanse voetballers daarin een opmerkelijke. 

Sinds ik door een Amsterdamse intellectueel vergeleken ben met een grillige linksbuiten, kijk ik met een andere blik naar de snelle opkomst en soms wel erg snelle ondergang van de Marokkaanse-Nederlandse balvaardigen. Voetbalanalisten zijn het erover eens: als het op techniek, flair en snelheid aankomt zijn ze superieur. Op alle andere fronten wordt hopeloos gefaald.

Constante in de analyse is dat deze voetballers niet over de juiste mentaliteit beschikken. Wat is die juiste mentaliteit? Het schijnt dat de Afellay’s van deze wereld wat te weinig hebben aan doorzettingsvermogen, discipline en nuchterheid. Is het grote contract binnengehaald dan gaan alle sportieve ambities overboord en wordt het grote geld leidend. Waarin dit verschilt van wat Nederlandse voetballers meemaken, ontgaat me. Hebzucht spreekt een universeel verhaal.

Te succesvol

Ik heb een andere overweging in de aanbieding. De Marokkaanse voetballer is eigenlijk te succesvol. Het begint al in de familie die het talent in overdreven mate koestert. Er hangt zoveel van wat passeerbewegingen af. De grote broer ontfermt zich over de groeibriljant. Eerst is grote broer chauffeur, dan wordt hij scout, dan wordt hij zaakwaarnemer en dan opent hij het restaurant van de voetballer.

De weg naar de top is lang, maar ook weer niet zo lang want binnen de kortste keren staan de grote clubs aan de deur. Of er onverwijld een groot contract getekend kan worden. Dan komt de gemeenschap om de hoek kijken. In de Marokkaanse gemeenschap zijn voetballers heiligen. Hun voeten de vlucht uit een wereld van achterstand. Ze gedragen zich ook zo voorbeeldig. Dat alles verandert vrij snel wanneer men in het hoofdelftal staat. De wereld verandert in korte tijd compleet. De voetbalwereld blijkt keihard. Zie daar als puber maar weerstand aan te bieden. De omgeving kan dan weinig voor je doen. Ook voor hen is het een vreemde wereld - die grote broer blijkt toch niet zoveel verstand van zaken te hebben als gedacht. 

Het talent ondertussen blijft heilig. Ik herinner me een bezoekje aan een Marokkaans restaurant waar een Ajax-shirt hing met daarop een Marokkaanse naam. De jongen was onlangs negatief in het nieuws gekomen na een aanvaring met een politieagent in burger. Ik maakte daar een opmerking over in de trant van “als voetballer lig je onder een vergrootglas”, waarop de oom van de voetballer in de verdediging schoot. Het kwam erop neer dat de voetballer niets verkeerd had gedaan. De samenleving zat fout.

Geen goede basis

Ik begreep toen dat de voetballer geen lange carrière beschoren zou zijn. Het jonge talent is niet in staat om te incasseren. En om in het leven te slagen, moet men toch kunnen incasseren. Of om het in voetbaltermen te zeggen: als je niet achterstaat heb je ook geen kans om gelijk te maken, misschien zelfs te winnen.

Het lijkt erop dat de Marokkaanse voetballers onder de druk bezwijken zonder dat ze terug kunnen vallen op een goede basis. De kloof tussen de achtergrond en het succesleven van het voetbal is te groot.

Ik schrijf dit, terwijl een van de grote talenten van Nederland, Abdelhak Nouri, uitkomend voor Ajax, vecht voor zijn leven. Talent uit Slotervaart. Hij wordt kunstmatig in slaap gehouden. Ook vanaf deze kant spoedig herstel toegewenst.

Schrijver Abdelkader Benali en econoom Irene van Staveren vervangen deze zomer Lex Oomkes als columnist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden