Klein Verslag

De man met het knuffeldier besefte dat zijn wolvenfascinatie mogelijk uit de hand gelopen was

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

Ja we zitten in een bos, maar heel verlaten is het niet. Ons houten huis met veranda ligt in een natuurgebied, en tussen de dennen en het kreupelhout verstopt liggen meer huizen als het onze.

Moeilijk te vinden was het ook al niet, de omgeving staat vol aanwijsborden naar uitspanningen, restaurants en natuurgebieden.

Dat valt te begrijpen; de Lutte in het noordoosten van Twente is een fraaie streek, met zijn heuvels, zijn bossen, de houtwallen tussen de weiden, en zijn Dinkel, die kronkelt alsof de oertijd er nooit voorbij is gegaan.

De wolf ben ik er alleen tegengekomen in de gedaante van zacht knuffeldier uit de speelgoedafdeling van een Duits warenhuis dat we bezochten en dat ik ondanks de prijzigheid ervan niet kon laten staan; het was naast alle vrees die er voor de wolf heerst ook uitdrukking van zijn geliefdheid.

Daarna volgden we een paar merkwaardige strapatzen mijnerzijds, want ik nam mijn knuffelwolf onder de arm en wandelde ermee naar die kronkelende Dinkel om hem daar te fotograferen. Het was al aan het einde van de middag, de zon stond laag en de dennen wierpen lange schaduwen over het zand.

Voor de vorm moet ik hier even van perspectief wisselen. Twee oudere, maar zeer fitte dames, klemmen om de broekspijpen, kwamen door het natuurgebied gefietst, naar dit mooie punt waar de Dinkel een bocht van 180 graden maakt langs een hoge zanderige wal.

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

Een mooie woeste aanblik biedt de natuur hier, al lijdt de wildheid ervan wel onder de prullenbak, de bordjes en de balustrades van boomstammen die er zijn aangebracht. Zo konden de dames lezen waar men zijn hond kan loslaten en ook dat hier een rustgebied begint waar oeverzwaluwen en ijsvogels nestelen.

Ze zagen nog iets anders. Daar, onderaan de zanderige helling, vlakbij het roestbruine rivierwater, was een ongeschoren man met grijzend verwaaid haar neergeknield die met zijn iPhone van zeer nabij een speelgoedbeest fotografeerde. De man was daarmee ingespannen doende tot hij naar hen opkeek.

Hun gezichten verstrakten even, dit waren stadse dames, voor wie de verschijnselen van de natuur nog vele raadsels bevatten, maar een al wat oudere man die op deze verlaten plek iets vreemds deed met een knuffeldier, daar hadden ze niet op gerekend.

Nog voor de man overeind gekomen was, hadden ze hun fietsen omgekeerd en zich uit de voeten gemaakt. En bij het water realiseerde de man zich dat zijn wolvenfascinatie mogelijk uit de hand gelopen was, dat hij zonderlinge trekken vertoonde en moeilijk verklaarbaar gedrag.

Hij had eerder al, bij de opgang naar een van de andere huisjes in het bos, een gesneden houten beeld gefotografeerd van wat volgens hem een wolf was, maar zijn dochters hadden hem gezegd dat dat toch heus een beer was die daar op zijn achterpoten stond.

Narrig had hij die suggestie van de hand gewezen, maar nu begon hij toch aan zijn beoordelingsvermogen te twijfelen en vroeg zich af of hem al een wolfsziekte had bereikt nog voor de wolf zelf zich in deze streken had gevestigd. Een wolf op zijn achterpoten? Zijn knuffeldier was toch ook een 'stehender Wolf'? Misschien was het tijd deze bossen te verlaten.

Lees ook: Er is een wolf gesignaleerd op de Veluwe

Lees hier meer columns van Wim Boevink.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden