De man die maandverband droeg

Zijn vondst maakt vele vrouwen blij. Het verschaft ze ook werkgelegenheid. De research die eraan vooraf ging was gênant. Vond vooral zijn eigen vrouw.

Neil Armstrong was de eerste man op de maan, ik was de eerste man die maandverband droeg, zegt Arunachalam. De lijn kraakt, ik geloof dat hij lacht, maar de verbinding tussen Amsterdam en Tamil Nadu is slecht. Ik kreeg zijn naam en nummer van een Indiase vriend die me vertelde dat Arunachalam de afgelopen jaren heeft besteed aan het bouwen van een maandverbandmachine in Zuid-India. Vraag vooral naar de onderzoeksmethode, grinnikte de vriend.

Arunachalam praat razendsnel en met een accent dat ik nauwelijks versta. Het helpt niet dat hij net over de markt loopt als ik hem bel. Ik vraag of ik later zal terugbellen, dat wil hij niet. Ik ben een man van het moment, zegt hij - geloof ik.

Het idee voor de machine ontstond, vertelt Arunachalam, op een dag dat hij de bloederige lappen stof zag die zijn vrouw gebruikte als ze ongesteld was. Hij vroeg waarom ze geen maandverband kocht. Te duur, zei ze, waarop hij naar de dorpswinkel liep en zag dat ze gelijk had.

In de maanden daarop bedacht hij een simpele machine waarmee je in een handomdraai je eigen maandverband kunt produceren voor een kwart van de prijs die je er in de winkel voor betaalt. Inmiddels draaien een paar honderd maandverbandmachines in 23 Indiase staten. De eerste machines zijn al verkocht aan het buitenland: Zimbabwe en Zuid-Afrika. Arunachalam, ook wel 'De Tampon Koning', is India's nieuwe succesverhaal.

En de research? vraag ik. Nou, begint Arunachalam aarzelend, dat was ingewikkeld.

"Mijn vrouw wilde niet meewerken. Ik denk dat ze zich schaamde, we kenden elkaar nog niet zo goed. Het was een gearrangeerd huwelijk en eigenlijk was die hele onderneming ook een poging om" - hij pauzeert even - "om indruk op haar te maken. Om een soort intimiteit te kweken." Hij is stil nu. Op de achtergrond hoor ik mensen schreeuwen, kinderen lachen en verkeer voorbij razen. Iemand zingt, hoog en vals.

"Mijn zussen wilden ook niet", gaat Arunachalam verder, "dus toen zat er niets anders op." Hij kucht. "Ik moest het maandverband zelf testen."

Hij moet vier keer uitleggen hoe hij dat deed. Zijn zinnen zijn zo lang en wollig dat ik er geen wijs uit word, en op de achtergrond wordt het steeds lawaaieriger. Als ik het goed heb begrepen, ging het zo: Arunachalam maakte een namaak uterus van de rubber binnenvoering van een voetbal, vulde die met bloed (van een dier, welk dier versta ik niet) en maakte er een sneetje in waar een slangetje uitkwam dat op het maandverband druppelde. Hij droeg de verbanden zelf, ging ermee fietsen, rennen, springen, zwemmen.

Ik probeer me voor te stellen hoe deze meneer, met zijn plechtige taalgebruik, langs Indiase dorpen fietste met een bloedende namaak uterus in zijn broek.

Hoe voelde dat?

"Vreselijk", schreeuwt hij. Warm, plakkerig, nat, afschuwelijk.

"En iedereen begon mij raar aan te kijken. De buren, familie, zelfs mijn vrouw wilde dat ik er mee zou stoppen."

En heeft het geholpen? vraag ik.

"Waarvoor?", vraagt hij.

Je vrouw, de intimiteit. Heb je indruk gemaakt?

Arunachalam antwoordt iets, maar ik versta het niet. Dan wordt de verbinding verbroken.

Als ik hem een paar uur later google lees ik het: toen hij de vrouwen uit de buurt om hun gebruikte maandverband vroeg, heeft zijn vrouw hem verlaten.

Marjolijn van Heemstra is schrijver en theatermaker.

Zij zoekt oplossingen voor prangende problemen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden