De majesteit in Slochteren

(Trouw)

Gloednieuwe dranghekken in een proper dorp, frisse vlaggen aan huizen van rode baksteen: het was een beetje Koninginnedag in Slochteren.

Ze zou landen met een helikopter – achter op het erf van een boer. Daar was een grote parkeerplaats. Nou ja, parkeerplaats, het was eigenlijk de betonnen vloer van een ouwe stal. Daar landde ze dus, Hare Majesteit, op bezoek in Slochteren - het dorp dat naamgever werd voor een van de grootste gasvelden ter wereld. De bel van Slochteren.

Een bel is het niet eens, nooit geweest ook, het gas ligt opgeslagen in een laag zandsteen, onder een dikke zoutlaag.

Het Nederlandse gas heeft de staat 211 miljard euro opgeleverd, in de vijftig jaar die sinds de ontdekking van het veld zijn verstreken, en NRC Handelsblad liet becijferen dat met dat geld van alles betaald is, van rentes over de staatsschuld tot en met een ruimhartig zorgstelsel, maar ook de waterkering in Zeeland. Er zat veel potverteren bij, zeggen critici.

Maar niet in Slochteren zelf.

Het is een lintdorp, zei een aardige mevrouw bij de VVV, toen ik argeloos naar het centrum vroeg. „We missen een kom, de Hoofdweg is ons centrum.” Van de aardgasbaten hadden ze in de streek niet veel meegekregen. „Ja, de NAM heeft de verbouwing van het koetshuis van de Fraeylemaborg betaald.” En de feestelijkheden rond vijftig jaar gas, die de koningin nu inleidde, daaraan hadden de gasbedrijven ook meebetaald.

De VVV huisde in een houten gebouwtje aan de haven van Slochteren. Die haven bestond uit een bekken met aanlegplaatsen, aan het eind van een kanaal. Boten waren er niet. Achter het bekken lag de boerderij waar Hare Majesteit landde. Haar helikopter zakte tussen de bomen naar beneden.

Achter op het erf stapte ze in de blauwe limousine met kenteken AA 95 en reed naar de Hoofdweg. Daar zou ze, op het landgoed van de Fraeylemaborg, in dat verbouwde koetshuis, een expositie openen.

De Hoofdweg was een langgerekte weg, die meerdere dorpen aan elkaar reeg, dorpen als Harkstede, Kolham en Froombosch. Bij Slochteren takte van die weg een lange oprijlaan af naar de statige borg, een achttiende eeuws kasteeltje met slotgracht. Bij die aftakking en langs de oprijlaan had de bevolking zich verzameld, voor het zwaaimoment van de koningin. Schoolklasjes, ouderen in rolstoelen..

Op de Hoofdweg stond ook de koninklijke bus geparkeerd, want na heli en limo ging het per bus verder en de koningin sleepte in haar gevolg een hele stoet mannen in donkergrijze pakken achter zich aan, topmannen van het bedrijfsleven en hooggeplaatste leden van het openbaar bestuur, ze boerden allen goed met al dat gas hier onder hun voeten.

Maar voor ze in haar koningsblauwe bus stapte, zwaaide ze nog even naar de bevolking, de mensen op de bel, die na haar vertrek stilletjes verdwenen in hun huizen van rode baksteen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden