De magie van Buribayev werkt in Brabant nog niet optimaal

Het Brabants Orkest en Kirill Gerstein (piano) olv Alan Buribayev op 17/9 in Muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven. Herhaling vanavond in Tilburg.

Anthony Fiumara

Je kunt als orkest twee dingen doen als je een nieuwe chef-dirigent zoekt. Eén: op veilig gaan en een herintreder in dienst nemen, maar dat levert meestal niet de spannendste concerten op. Of – twee – een jonge wilde hond aantrekken die vol ideeën en beloftes zit. Het Brabants Orkest (HBO) toonde een jaar geleden lef door de jonge Kazach Alan Buribayev te kiezen: een communicator die openstaat voor nieuwe ideeën en zelf ook voornemens heeft.

Meer Russen spelen bijvoorbeeld. Donderdag klonk naast het Derde pianoconcert van Rachmaninov ook de Vijftiende symfonie van Sjostakovitsj. Die twee werken van hoog soortelijk gewicht werden voorafgegaan door ’Tromba Lontana’ van John Adams. Een meesterlijke zet.

De twee trompetten in Adams’ ’Verre trompet’ (zoals de titel vertaald luidt) stonden op de balkons tussen het publiek. Daardoor was de coördinatie met het orkest (een mooi zwevend mechaniekje) niet optimaal en speelden de trompettisten hun melodie niet helemaal zeker.

De Rus Kirill Gerstein bleek een nogal onstuimige solist in Rachmaninovs pianoconcert. Nou kan dat concert wel wat gewicht hebben, maar zó door de solist vooruitgeduwd en gebeukt hoor je het zelden. In zijn sterkste momenten klonk Gerstein als een stompende jazzpianist en tikte hij zelfs hard met zijn voet mee in de maat, alsof hij een boogiewoogie speelde.

Maar poëtisch werd het nergens, hoezeer Buribayev de lyriek met het orkest ook benadrukte. Gerstein had een agressief timbre waarbinnen de topnoten soms ondersneeuwden. Hij gebruikte bovendien veel pedaal in het laag, met een modderige klank als gevolg. Met zijn Gershwin-toegift kon hij hoorbaar beter uit de voeten.

Het was jammer dat HBO in Sjostakovitsj’ Vijftiende niet de gevraagde grote groep strijkers had opgesteld. Met name in het laag miste je daardoor massa. Buribayev liet horen dat hij het drama en de opbouw van het werk volkomen overzag en in de vingers had, maar zijn inzichten hadden niet genoeg repetities gehad om te rijpen. Er klonken te veel onafgewerkte inzetten (met name in de kopersectie), net niet goed gestemde akkoorden en valsige solo’s om het werk echt tot zijn recht te laten komen. Maar met name aan het skelettendansende slagwerk en de verstilde strijkers in het laatste deel hoorde je hoe magisch de combinatie Buribayev, HBO en Sjostakovitsj had kunnen zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden