De maan bood de toekomst

’Houston, Tranquility Base here. The Eagle has landed.” Dit andere, beroemde zinnetje van Neil Armstrong bracht het commandocentrum in Houston even van zijn stuk. Stotterend bevestigde men de veilige landing op de maan.

Deels kwam dat doordat Armstrong ineens het perspectief omdraaide en niet meer vanuit zijn capsule berichtte. Maar dankzij het zinnetje kon ’Houston’ ook weer ademhalen. De landing was namelijk niet volgens planning verlopen.

Tot het moment dat Armstrong en Aldrin afscheid hadden genomen van hun maat Mike Collins en de Eagle zich had losgemaakt van de ruimtecapsule, ging alles perfect. De automatische piloot stuurde hen naar de landingsplaats, Tranquility Base.

Maar op honderd meter hoogte ziet Armstrong dat deze Zee van Kalmte helemaal niet zo rustig is, maar bezaaid ligt met rotsblokken. Hij neemt de besturing over en gaat op zoek naar een schoon, stenenvrij gedeelte. Negentig seconden duurt de zoektocht; de boordcomputer slaat op tilt van zijn eigen alarmsignalen en de brandstofmeter nadert de nul. Als de Eagle eindelijk staat, zit er nog net genoeg in de tank voor de terugtocht.

De miljoenen televisiekijkers kregen hier niets van mee. In de ogen van de gemiddelde Amerikaan had de Nasa in een bijna perfecte race van acht jaar aan de oproep van president Kennedy voldaan.

Eén keer ging het echt fout. Op 27 januari 1967 brak brand uit in de cockpit van wat later de Apollo 1 zou gaan heten. De hele bemanning, toevallig aanwezig voor een laatste controlebezoek, kwam in de vuurzee om. De voortgang van het Apollo-project kwam anderhalf jaar stil te liggen.

Later dreigde de Apollo 13 een rampvlucht te worden (’Houston, we’ve got a problem’), maar als je bedenkt waar de Amerikanen in 1961 stonden, is het een wonder dat het geheel met zo weinig ongelukken verliep.

Te vlekkeloos, vonden veel Amerikanen. Nog steeds denkt 6 procent dat het helemaal nooit is gebeurd. Dat het allemaal in scène is gezet, en dat Armstrong en Aldrin niet op de maan, maar op een militaire basis of in een studio van Hollywood hebben rondgelopen. Schaduwen klopten niet, de geplante vlag wapperde (wat op een atmosfeerloze maan niet zou kunnen) en astronauten hadden de kosmische straling niet kunnen overleven.

In 2002 twijfelde Nasa om een boekje uit te geven om de complottheorie te weerleggen. Het boekje kwam er uiteindelijk, maar die twijfel alleen al voedde de gedachte dat de Nasa iets te verbergen zou hebben.

Rest de vraag of de maanlanding veertig jaar geleden het hoogtepunt van het Apollo-project was. Volgens velen niet. Zij plaatsen de vlucht van Apollo 8 hoger.

December 1968. Frank Borman en zijn bemanningsleden vliegen als eerste mensen rond de maan en krijgen dus als eersten de achterkant ervan te zien. Als ze na het vierde rondje weer ’tevoorschijn komen’, ziet Borman de aarde opkomen. Hij maakt de beroemde foto van de halve blauwe aarde in de grenzeloze duisternis.

Zijn mede-astronaut Bill Anders zei er later over: „We hadden de hele weg afgelegd om de maan te onderzoeken, maar het belangrijkste is dat we toen de aarde hebben ontdekt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden