De lijfwacht die van het schaduwen zijn leven heeft gemaakt

De opwinding die ik voelde bij het zien van de Argentijnse film ’La Libertad’ (2001) herinner ik me nog wel. Voor mijn ogen ontrolde zich een dag uit het leven van een houthakker op de Argentijnse Pampa. De man stond op, hakte een boom om, ving een hagedis, poepte in het gras, deed een boodschap in het dorp en pleegde een telefoontje. Praten deed hij nauwelijks. Uit de radio schalde wel een liedje. De hypnose was compleet.

In een zaaltje in Cannes werd ik naar een andere wereld gezogen. Van de regisseur, Lisandro Alonso, had ik nog nooit gehoord. Dat kon ook niet, dit was zijn debuut. Samen met zijn vader die de film gedeeltelijk had gefinancierd, stond hij op het podium, om schuchter een uitgelaten applaus in ontvangst te nemen.

Gerard Huisman van het Arnhemse distributiehuis Contact Film vond het een paar jaar geleden ook mooi, en wilde de film wel in het filmtheater laten zien. Aansluiting kreeg hij toen niet. En je kunt je ernstig afvragen waarom. Omdat Lisandro Alonso toen nog niet een van de boegbeelden van de Nuevo Cine Argentino was?

Raymond Walravens die er een paar jaar geleden nog niet aan wilde, heeft in zijn strak verbouwde Amsterdamse filmtheater Rialto een groot retrospectief ingeruimd rond de Argentijnse film van de laatste tien jaar. Dertig speelfilms en twintig korte films worden er in zijn Argentijnse minifestival vertoond.

Kosten noch moeite zijn gespaard. Argentijnse regisseurs worden speciaal ingevlogen. In de speciaal gemaakte 128 pagina’s tellende catalogus wordt Lisandro Alonso als eerste filmmaker kort besproken. Verder ook Daniel Burman, Israel Adrián Caetano, Lucrecia Martel, Pablo Trapero, bekende namen voor wie de florerende Argentijnse cinema de laatste jaren een beetje heeft gevolgd. Leuk is dat er ook korte filmpjes van nieuweling Alexis Dos Santos zijn te zien, regisseur van het verrukkelijke tienerportret ’Glue’.

En het is ook wel een beetje onwerkelijk om te ervaren dat er nieuwe talenten blijven opstaan, zoals Rodrigo Moreno die met zijn film ’El Custodio’ meteen de landelijke filmtheaters aandoet. ’El Custodio’ is het ingetogen en pijnlijke portret van de lijfwacht van een Argentijnse politicus. Een man die van het schaduwen zijn beroep heeft gemaakt, en die zelf ook als een schaduw leeft. Moreno kan heel goed observeren, zoals bijna alle regisseurs van de Nuevo Cine Argentino. Wat nagalmt is kalme kracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden