Column

De liefde van de vreemdeling gaat door de mond, laat 'Goed Volk' zien

Jeroen Meus in de keuken van de gebroeders Verbaere Beeld Maaike Bos
Jeroen Meus in de keuken van de gebroeders VerbaereBeeld Maaike Bos

En zijn programma's over misdaad, kunst, wijn, over groen leven, verbouwen en verhuizen - maar de meeste programma's gaan gewoon over mensen. Die vervelen nooit. Televisiemakers blijven mensen opzoeken in hun natuurlijke omgeving en ontdekken wat er normaal en abnormaal aan hen is.

Ik zap deze weken soms langs de herhaalde documentaireserie 'Three Wives, One Husband' (NTR, op woensdagen, eerder door collega Bas beschreven) waarin mensen begrip zoeken voor hun diep-christelijke, polygame levensstijl. Het verbaast me dat ik het nog bijna snap ook. En terwijl Stef Biemans zijn nieuwsgierigheid naar de Zuid-Amerikaan volgt in 'Over de rug van de Andes', is bij de VPRO vrijdags een nieuwe, heerlijke reisserie begonnen: 'Goed volk'. Dit keer niet met een correspondent die door een gebied reist en de mens portretteert in zijn geografische, economische of culturele omstandigheden. De Vlaamse kok en presentator Jeroen Meus (40) komt praten én koken voor mensen. Hij reist wereldwijd naar intrigerende leefgemeenschappen en wint via zijn gerechten het vertrouwen. Ook de liefde van de vreemdeling gaat door de mond.

Vorige week logeerde hij in een wegbordeel in Nevada en kookte voor de dames de sterren van de hemel. Zij deelden met hem hun eerlijke motieven en ervaringen (niet het bed). Die vrouwen verdienen bij Bella's zo tienduizend dollar per week. Meus ziet ze in stoeipakjes paraderen als een klant binnenkomt, maar hij spreekt ze ook over hun geheime agenda: studeren, financieel onafhankelijk worden, een toekomst verzekeren voor hun kind. Tja, die hoeren blijken gewoon goed volk.

Hij gaat de komende weken nog langs bij een extreem gelovige Canadese kolonie waar 182 inwoners allemaal samen eten; bij rekruten van het Vreemdelingenlegioen in Zuid-Frankrijk waar het eten tussendoor moet; bij Cubaanse boksers die op kip, bonen en rijst kampioenen lijken te worden. Eten is bij hem een deel van wie mensen zijn.

Dichter bij huis

Afgelopen vrijdag zocht hij het dichter bij huis in het Frans-Vlaamse dorpje Berthen. Hij verbleef in de boerderij van de gebroeders Verbaere, vier grijsgrauwe eeuwige vrijgezellen. Mensen in de omgeving vinden hen een beetje vreemd; er moet toch iets mis zijn als geen van die heren een leuke vrouw kon vinden. Blijken ook zij goed volk?

Jeroen Meus neemt je al kippen bradend mee naar het leven in hun boerderij. Als kijker moet je eerst voorbij die vier grijze hoofden en aftandse blauwe boerenjasjes kijken. De heren rommelen op de boerderij, verzorgen de dieren, zetten hun koffie... de repetitie en de eindigheid van het geheel dringen zich aan je op. Zonder nageslacht en vrolijk jong geschater dooft dit leven gewoon uit. Leiden ze een zinloos bestaan?

"Oordeel niet te snel", zegt Meus indringend in de camera. Die broers blijken perfect op elkaar ingespeeld, nog beter dan in een huwelijk. Ze hebben allemaal 'hun plaats in het broederschap'. Ignace is cool. Benoit is de harde werker. Daniel is 'de bulldozer', de leider, die vele verre reizen maakte. En Etienne is de nauwkeurige meester die filosofie studeerde. Deze enigszins onooglijke heren hebben een enorme rijke innerlijke cultuur. Alles wat ze doen, doen ze met aandacht en waardigheid, al is het maar de boontjes koken. Alles heeft zin. Een rijke ervaring.

Lees hier meer columns over televisie door Renate van der Bas en Maaike Bos

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden