De lever van een straatkind

Roemeense straatkinderen hebben geen geld; Caitlin geen goed werkende lever. Een kans voor de misdaad.

De beste spannende boeken zijn die waarin de gruwelen zo dichtbij komen, dat je denkt dat ze jou ook kunnen overkomen. Er zijn thrillers die alleen maar de angst van de lezer bespelen. Maar de meeste hebben een held die tegen de klippen op een uitweg vindt en het kwaad bestrijdt.

Inspecteur Roy Grace is er zo een. Hij is de vaste hoofdpersoon van Peter James, die sinds zijn succesvolle debuut ’Doodsimpel’ (2005) ieder jaar een nieuw boek aflevert, alle met ‘dood’ in de titel.

Grace, hoofd ’zware criminaliteit’ in Brighton, heeft een complex privé-leven: zijn vrouw Sandy is negen jaar geleden op onverklaarbare wijze verdwenen. Er is inmiddels een nieuwe vrouw in zijn leven, Cleo.

In rap tempo introduceert Peter James de overige personages. Zo is er een geheimzinnige vaste bezoeker van het plaatselijke casino, die opvalt omdat hij grote sommen geld inzet. Er is een lijk, dat door een baggerboot uit zee wordt opgevist. Er zijn de straatkinderen van Boekarest, die daar leven in ellendige omstandigheden. En in Brighton kampt de ongelukkig gescheiden Lynn met de ernstige leverziekte van haar vijftienjarige dochter Caitlin. Lang heeft die niet meer te leven, alle hoop is gevestigd op de lever van een donor.

En zo begrijpt de lezer al gauw waar inspecteur Grace gedurende honderden pagina’s naar moet speuren: Roemeense kinderen wordt door mensenhandelaars een gouden toekomst beloofd in Engeland. Daar aangekomen verdwijnen ze in de prostitutie. Of ze krijgen een zeemansgraf, nadat in een illegale kliniek hun organen zijn verwijderd en voor grof geld verkocht aan wanhopige patiënten die geen tijd meer hebben om hun plaats op de officiële donorwachtlijst af te wachten.

Daar is James goed in: het beschrijven van achtergronden waartegen de misdaad zich afspeelt; of het nou gaat om de werkzaamheden op een baggerschuit, de leefomstandigheden van zwerfkinderen of het lijden van ernstig zieke mensen die wachten op een donororgaan. Hij mengt de verhaallijnen snel en vakkundig, daaraan lees je zijn achtergrond als scenarist af.

Minder geslaagd zijn James’ pogingen de hoofdpersonen levendig neer te zetten. O zeker, we komen veel te weten over de inspecteur en zijn team, met veel omhaal van woorden vernemen we van hun drankzucht, welke broodjes ze eten, hun liefdesgekwetter en hun liefdesleed, inclusief de clichématige Zeurende Politie-echtgenote. „Je geeft niets om mij! Je bent met je werk getrouwd!”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden