Naschrift

De leugen- en polijstmachine van Max Clifford (1943-2017) redde iedereen, behalve hemzelf

Clifford bij de rechtbank, vlak voor zijn veroordeling in 2014.Beeld AP

Max Clifford bedacht verhalen voor mensen die in het nieuws wilden komen, of juist buiten de media wilden blijven, en verdiende daar miljoenen mee. Maar uiteindelijk ging hij zelf ten onder.

Zijn eerste meesterwerk was Freddie Starr, een Britse artiest wiens carrièrepad stijl richting vergetelheid leek te leiden. Die kwam op een ochtend in 1986 met gierende honger thuis van een optreden in een nachtclub en vroeg zijn vriendin een sandwich voor hem te maken. De tabloids wisten precies wat er gebeurde toen ze weigerde voor hem de keuken in te gaan. 'Freddie Starr ate my hamster', blèrde de nog altijd fameuze kop in The Sun.

Geen woord van waar, maar het opzetje van publicist Max Clifford werkte. Zijn cliënt trok weer volle zalen en hij werd er zelf ook niet slechter van. De mannetjesmaker kreeg 20 procent van de lieve duit die Starrs vriendin ontving in ruil voor haar exclusieve verhaal.

Passend verhaal

En zo creëerde Clifford decennialang voor elke ster een passend verhaal. Hij kneedde homoseksuele sporters om tot hetero-hartebrekers en verzon een buitenechtelijke romance voor een plaatselijk politicus die zijn imago te soft vond.

Een tabloidverslaggever die op het spoor was van een ongewenst feit over een van zijn klanten, lokte hij kundig weg door een nog veel geuriger spoor voor hem aan te leggen naar Pamella Bordes, een escortdame met veel contacten binnen het parlement.

Wenssterren schitterden in kranteninkt, terwijl probleemprominenten zich dankzij hem op kousevoeten buiten de pagina's bewogen. Wat Clifford betreft was het daarbij maar net hoe het dubbeltje viel. Zo hielp hij de van oorsprong Nederlandse Rebecca Loos haar veronderstelde romance met David Beckham tegen de hoogst mogelijke prijs in de pers te krijgen. Had de stervoetballer hem echter als eerste benaderd, zei hij eens in een interview, dan had hij het verhaal uit de kolommen gehouden door een van zijn vrienden - tegen betaling - te laten claimen dat hij de zwoele berichten bij wijze van oudejongenskrentenbroodgrap had gestuurd.

Luxe leven

Cliffords leugen- en polijstmachine leverde hem op zijn hoogtepunt jaarlijks miljoenen op, zodat hij zich aantal villa's kon verloven en om het jaar een nieuwe Bentley kocht. Dat luxe leven stond in schril contrast met zijn in armoede gedrenkte jeugd in Wimbledon. Zijn vader was een gokverslaafde elektricien en noopte zijn moeder kamers te verhuren en haar trouwringen te verpanden om maar voedsel op tafel te zetten.

Schoolverlater Max wist dankzij een oudere broer een baantje bij de plaatselijke krant te bemachtigen. In 1962 stapte hij over naar de persvoorlichtingsdienst van muzieklabel Emi, waar hij als jongste bediende de opdracht kreeg de eerste single te promoten van een onbeduidend bandje dat The Beatles heette. In 1970 begon de toen 27-jarige zijn eigen pr-bureau, en al snel telde hij onder zijn klanten bekendheden als Frank Sinatra, Joe Cocker, Marvin Gaye, Mohammed Ali, Marlon Brando, Simon Cowell en O.J. Simpson. De enige persoon die hij niet vertegenwoordigen wilde, zei hij in 2005, was de juist van kindermisbruik vrijgesproken zanger Michael Jackson. "Dat moet de zwaarste pr-klus ter wereld zijn", stelde hij, "op het vertegenwoordigen van Saddam Hussein na".

Clifford schraagde zijn imperium op uitmuntende mediabetrekkingen en de contacten die hij opdeed tijdens de vip-seksfeestjes die hij in de jaren zeventig en tachtig organiseerde. Hij claimde dan ook benaderd te zijn door doodsbange bekendheden toen het pedofilieschandaal rond tv-ster Jimmy Saville in 2012 begon te ontrafelen.

Maar de eerste die door het speciale politieteam werd gearresteerd, was Max Clifford zelf. Opeens blèrden de tabloidkoppen over hemzelf, compleet met radicaal tegenstrijdige verhalen over het formaat van zijn penis. Hij werd in 2014 veroordeeld tot acht jaar cel voor acht gevallen van seksueel misbruik met meisjes van vijftien tot negentien jaar.

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl. Het archief van deze rubriek vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden