De lassojacht op Bennu

Diep in de koude kosmos maakte een sonde een foto van een komeet; in een spleet ervan de resten van een landertje. Het verste ruimte-afval van de mens. De sonde zelf wordt eind deze maand ook schroot, als zij zichzelf tegen de ijsachtige komeet te pletter vliegt.

Was dit nog een Europees project geweest, de Amerikanen willen niet achterblijven. Ze pakken hun missie gespierder aan. Hun stenige asteroïde, die Bennu heet, moet 'gejaagd' worden, en de jacht kan vandaag beginnen als een reuzeraket, hoger dan het Vrijheidsbeeld, een klein ruimtevaartuig de lucht in heeft geschoten.

Het ruimtevaartuig moet monsters nemen van de asteroïde en die weer in een steriele capsule meenemen naar de aarde; met alleen doorgestuurde analyses uit de ruimte waarmee de Europese missie werkte, nemen de Amerikanen geen genoegen.

Je ziet in aanpak en ambitie het wereldtoneel terug, de terughoudende en zuinige precisie van de Europeanen tegen de lawaaierige, jachtige veroveringslust van de Amerikanen.

De Europese ruimtevaartorganisatie Esa noemde zijn missie nog Rosetta, naar de steen met hiërogliefen in Egypte; de Amerikaanse Nasa-missie heet, al even Egyptisch, Osiris-Rex.

Daar komt voor de Amerikanen ook nog iets van wereldredding bij; de asteroïde Bennu zou volgens sommige kansberekeningen - een kans van 1 op 2700 - tussen 2175 en 2196 op de aarde kunnen stukslaan.

En wat de Amerikanen met zulke bedreigingen kunnen, dat hebben we al in Hollywoodfilms kunnen zien.

Bennu is overigens weer te klein om het leven op aarde te kunnen uitwissen, zoals 66 miljoen jaar geleden de dino's is overkomen. Dat rotsblok schatte men tien kilometer breed.

Bennu meet zo'n vijfhonderd meter en heeft het volume van het Empire State Building (ter vergelijking: de 'Europese' komeet Churi heeft een lengte van vier kilometer), maar de schade van een impact kan aanzienlijk zijn, afhankelijk van de snelheid die de asteroïde dan heeft. Een explosie met de kracht van 1450 miljoen ton TNT en een krater van bijna vijf kilometer breed en 450 meter diep; daar zitten we hier op aarde niet op te wachten.

Osiris-Rex is een missie die zeven jaar gaat duren, het kost het ruimtevaartuig twee jaar om bij Bennu te komen. Het zal er een jaar observerend omheen cirkelen (Bennu draait eens in de vierenhalf uur om zijn as) en dan in juli 2020 afdalen, zachtjes over het oppervlak stuiteren en met een arm een monster grijpen na een shot met stikstof, hopelijk genoeg voor één à twee kilo sterrengruis, waarin men - overigens net als op de 'Europese' komeet - de oerbouwstenen van het leven vermoedt.

Bennu is ook een rommelig zwart gesteente, samengesteld uit resten uit de geboortetijd van ons zonnestelsel. Ook een soort ruimte-afval is het, maar dan van de oertijd, zwerfvuil, dat in het geval van Bennu eens in de zes jaar in de buurt van de aarde komt.

Al met al is deze Nasa-missie, net als de nu eindigende Esa-missie, natuurlijk weer een verbluffend staaltje van menselijk vernuft en brille en van hogere rekenkunst aangelengd met een vleug cowboy-romantiek, alsof je met een lasso je voortrazende prooi gaat binnenhalen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden