De lach van Jorge Luis Pinto

Vier minuten Tim Krul, op de playercam van de NOS. Heel veel langer duurde zijn optreden bij het grootste festival van de wereld niet. Voor de Süddeutsche Zeitung was dat genoeg om hem uit te roepen tot Held aller Kurzarbeiter - de held van alle deeltijdwerkers.

In de Engelse pers vermaakten ze zich met zijn achternaam omdat die, op z'n Engels uitgesproken, lijkt op cruel. En ook was zijn korte optreden aanleiding voor een wereldwijde discussie over moraal en sportiviteit, die, al met al, nog in het voordeel van Tim Cruel uitviel, ook al omdat die van Costa Rica zich de hele voorstelling lang onsportief hadden gedragen, van de tergend traag genomen uittrappen van de keeper tot de vele blessuresimulaties.

Simulatie is een mooi woord op dit toneel, op deze Bühne van gras. Bij een van de simulaties was Bryan Ruiz betrokken. Hij lag ergens diep in de vijandelijke helft roerloos op de grond, terwijl Nederland weer eens aan een aanval breide, met rechte en averechte steken; een tricot dat nooit afkwam.

Hem, Bryan Ruiz, naderde Tim Krul nog het dichtst. Bryan Ruiz, een fijne technicus, van wie men in Nederland erg kon genieten, vooral toen hij bij Twente speelde. Krul liep op hem toe, terwijl Ruiz de bal op de stip wilde leggen, en stak een grote gehandschoende vuist naar hem uit. Ruiz beantwoordde het gebaar werktuigelijk door, al bukkend, even zijn vuist tegen de handschoen te leggen, als in een amicaal bedoelde 'boks', waarop Krul hem nog even licht tegen de schouder tikte.

Wat Krul precies zei, dat registreerde de playercam niet, maar naar eigen zeggen zou hij alle Costaricaanse schutters in woord en gebaar hebben toegevoegd te weten in welke hoek ze zouden schieten. Vamos! had hij daarbij in zijnbeste Spaans uitgeroepen, het enige woord dat de Costaricanen misschien hadden verstaan.

Tim Krul dook inderdaad alle ballen achterna, en stopte er twee. Bij die tweede beefde het thuisland even, om vervolgens weg te zakken in een roes van gelukzaligheid. Ook ik bevond mij ineens in een staande positie en ik kon niet meer reconstrueren hoe ik daar was gekomen.

Aan de Noordzee wierp een landje een trauma af. Tim Krul een Hansje Brinker. Hier een hand, daar een vinger.

Dit festival is er één van verhalen. Er zijn altijd vallende sterren, door verdwazing (Suarez) en door ongeluk (Neymar), maar ook heldhaftige keepersverhalen. Ochoa bij de Mexicanen, Tim Howard bij de Amerikanen, ja ook de onpasseerbare Navas bij Costa Rica, ze konden allen thuis op de schild worden geheven.

En ook Tim Krul mocht zich nu in dit rijtje van keepersverhalen voegen, hoewel hij 44 seconden reguliere speeltijd beleefde. Maar met zijn wissel in de 119de minuut werd geschiedenis geschreven, want op dit niveau was zoiets niet eerder vertoond.

Het moment is vastgelegd. Op de achtergrond keek de coach van Costa Rica, de Columbiaan Jorge Luis Pinto, lachend toe, handen in de zij. Achteraf zei hij dat hij de wissel had uitgelegd als een teken van nervositeit van Nederlandse zijde.

Jorge Luis Pinto is een grote coach.

Een grote coach die zich vergiste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden