De laatste ontbrekende trofee is voor Federers vrienden, voor Wawrinka

Zwitserse tennislegende wint in Frankrijk, maar raakt de Davis Cup minutenlang niet aan

Zelden wordt Roger Federer uitgejoeld. Maar in Lille, in het hol van de leeuw, krijgt de zeventienvoudig grandslamkampioen een fluitconcert naar zijn hoofd als hij de baan op loopt. Finale Davis Cup. Zwitserland tegen Frankrijk. In een gigantisch voetbalstadion, omgebouwd tot tennishal. Op de plek van de grasmat, ligt nu gravel. Af en toe waait de geur van natte aarde voorbij.

Tijdens het inspelen vormen de Franse tennisfans een leger tegen de Zwitsers. Eén voor allen, allen voor één. Allemaal staan ze achter Richard Gasquet, die moet invallen voor geblesseerde kopman Jo-Wilfried Tsonga. De nummer 26 van de wereld houdt zijn kaken stijf op elkaar tijdens het fotomoment vlak voor de wedstrijd. Zenuwen gieren door zijn lijf. De hoop van een natie leunt op zijn schouders.

Federer oogt ontspannen. Hij kent deze druk als geen ander. Tijdens het inspelen klinken 'allez' en 'boe' over en weer. 'Allez' als Gasquet de bal slaat, 'boe' als Federer retourneert. Tijdens de rally's doodse stilte. Geen kuch. Geen rinkelende telefoon. 27.448 zwijgende tennisfans. Zelfs in de nok, waar toeschouwers zo hoog zitten dat ze de bal niet kunnen zien.

Tot Gasquet zijn eerste punt maakt. Dan barst het los. Bij een gewonnen punt van Federer klinken de koeienbellen die Zwitserse fans hebben meegebracht.

Een paar dagen geleden kon de nummer twee van de wereld niet eens trainen door een rugblessure. Hij liet de finale van de ATP World Tour Finals tegen Novak Djokovic aan zich voorbij gaan. Alles voor die ene prijs die nog ontbreekt op zijn palmares. De Davis Cup-itel die Zwitserland nog nooit won.

Vrijdag werd Federer nog door Gaël Monfils van de baan geslagen. Een trainingspotje, bleek later. Zaterdag kwam hij als herboren de baan op voor het dubbelspel met zijn teamgenoot Stanislas Wawrinka. Die verkeerde in een bloedvorm, nadat hij een dag eerder voor de 1-0 voorsprong had gezorgd door Tsonga te overmeesteren. Met Wawrinka aan zijn zijde kon Federer het duo Gasquet/Benneteau van de baan vegen.

En nu zit de sterkste Fransman, Tsonga, op de bank. Meer kan Federer niet wensen. Gasquet wordt in de derde game gebroken. In de tweede set is het al in de eerste game raak. De Fransman maakt te veel fouten. Federer is niet op zijn best, maar goed genoeg om een paar wereldballen uit de hoge hoed te toveren. Hij haalt zijn servicegames met speels gemak binnen.

Terwijl de ballen om zijn oren vliegen, verliest Gasquet het geloof op een goede afloop. Benneteau probeert hem op te peppen door met zijn hand op de kant te slaan. Tsonga klapt, Monfils kijkt zwijgend voor zich uit en captain Arnaud Clement klaagt bij de scheidsrechter. Het heeft allemaal geen zin meer. De vier musketiers worden voor eigen publiek vernederd.

In de derde set maken de tien procent Zwitserse fans in het stadion meer geluid dan de bijna 25 duizend Franse bezoekers. Steeds minder vlaggetjes met de nationale driekleur. Wat overblijft, is het gerinkel van koeienbellen. Souvenir uit een land met een bescheiden sporthistorie. Helden op ski's en een legendarische tennisser.

Dan is het matchpoint. Een laatste dropshot van Federer. De bal landt vlak achter het net rechts naast de lijn. Gasquet laat hem lopen. De verlossing is gekomen: 6-4 6-2 6-2.

Federer stort zich voorover op het gravel. Tranen lopen over zijn wangen als zijn teamgenoten hem omhelzen. De 33-jarige Zwitser won zeventien grandslamtitels, waarvan zeven keer Wimbledon. Olympisch goud in het dubbelspel, en nu deze trofee waar hij lang over droomde.

Na de Australiër Rod Laver, de Amerikaan André Agassi en Spanjaard Rafael Nadal is hij de vierde tennisser die alle grandslamtoernooien en de Davis Cup-titel won.

Tijdens de prijsuitreiking blijft Federer op de achtergrond. Zijn teamgenoten houden de beker omhoog. Zelf raakt hij de trofee minutenlang niet aan. Deze is voor zijn vrienden. Voor Wawrinka, die altijd speelt voor zijn vaderland terwijl Federer zich concentreerde op zijn eigen loopbaan en vaak verstek liet gaan.

Als de Zwitsers een ereronde maken op de baan, wordt er geklapt. Een staande ovatie voor de levende legende. Ook van de Franse tennisfans. Ze hebben hem uitgefloten, deden hun best om Koning Roger te ontregelen. Wat rest is bewondering.

Kritische vragen voor captain Clement

Gaël Monfils had weinig woorden voor het verlies in de Davis Cup-finale tegen Zwitserland. Apathisch staarde de 28-jarige speler uit Parijs, die vrijdag een geweldige partij had gespeeld tegen Roger Federer, voor zich uit tijdens de persconferentie na afloop. Hij was 'teleurgesteld'. Net als zijn teamgenoten die zich voor het eerst in vier jaar weer naar de eindstrijd van het landentoernooi hadden geknokt.

Captain Arnaud Clement kreeg veel vragen over een aantal opmerkelijke beslissingen die hij had gemaakt. Waarom werd er op gravel gespeeld, een ondergrond waar Federer en Wawrinka uitstekend op uit de voeten kunnen? Ook was de coach al voor het toernooi op de hoogte van de armblessure van kopman Jo-Wilfried Tsonga. Het was dus een risico om hem op te stellen. En Julien Benneteau hoorde eerst dat hij niet zou dubbelen, daarna moest hij toch spelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden