De laatste column van Heere Heeresma: eind goed, al goed

Heere Heeresma jr.Beeld Maartje Geels

Zo, dit is alweer mijn laatste column voor Trouw. Ik begon aan deze column toen ik toe was aan een nieuwe uitdaging. Ik stak mijn neus in de lucht en snoof de tijdgeest op. Die rook naar opinies. Ik besloot mij op de markt der meningen te begeven.

Na een paar oefenstukken op rechtse en linkse opiniesites trok ik de stoute schoenen aan en stuurde Trouw een opiniestuk, dat op 9 januari 2016 onder de titel 'Dan rest alleen nog de mitrailleur' werd geplaatst. In dat stuk betoogde ik dat politici die de vluchtelingenstroom willen stoppen dit alleen met geweld kunnen doen. Ik dacht dat mijn bijdrage aan het maatschappelijk debat tot dat artikel beperkt zou blijven, maar tot mijn grote verrassing kreeg ik deze column aangeboden.

Had ik ooit gedacht columnist te worden, en dan nog wel in deze venerabele oud-verzetskrant? Nee. Had ik die ambitie? Evenmin. Zoals zoveel in mijn leven, is ook deze column door toeval op mijn pad gekomen. En als zo'n uitdaging op mijn pad komt, zeg ik geen nee.

Het was een voorrecht mijn mening te mogen geven zonder dat mij een strobreed in de weg werd gelegd. Was ik een goede columnist? Ik ben bang van niet. Als opiniemaker heb ik gefaald. Daarvoor was mijn belangstelling voor, mijn betrokkenheid bij de zaken die de publieke opinie bezighouden te klein. Ik heb geen televisie, zit niet op Facebook of Twitter, lees bijna geen kranten - ik heb een leven. Wat mij betreft gingen mijn beste columns dan ook over dat leven. In de eerste plaats de columns over mijn neef Menno, die belangrijk voor mij is. Ook de columns over mijn vader mogen er wezen. Ik betreur het dat ik niet geschreven heb over mijn jong verongelukte oom Faber Heeresma, schrijver van twee voortreffelijke thrillers 'Bonbons voor Belinda' en 'Bijzonder Spaans'.

Nieuwe liefde

Desalniettemin heb ik mij als opiniemaker niet onbetuigd gelaten. Ik was vóór Wilders en tégen de islam, vóór Nederlandse kernwapens en tégen vluchtelingen. Kijk, dat zijn nog eens standpunten. De enige fatsoenlijke standpunten die je als columnist kunt innemen. Dat is zo vanzelfsprekend dat ik het niet eens ga uitleggen.

Maar je kunt nog zoveel gelijk hebben, op een gegeven moment word je een beetje moe van je eigen geëmmer. Het wordt nogal theoretisch, en ik ben een man van actie. De tijd van actie is echter nog niet aangebroken. Timing is alles, meneer Wilders. In afwachting van die tijd kun je beter iets nuttigs gaan doen. Gelukkig kwam de redactie mij te hulp. Deze column, die in principe een jaar zou duren, wordt niet geprolongeerd.

Sinds kort bekijk ik de wereld niet meer door de bril van een columnist, maar door de zoeker van mijn nieuwe videocamera. Mij is op mijn oude dag iets geweldigs overkomen; een nieuwe liefde heeft mijn pad gekruist. Beter gezegd, een oude liefde die ik altijd op afstand heb gehouden, maar nu in de armen heb gesloten: filmen. Niets artistieks, vooralsnog.

Ik werk in de onderste regionen van de reclamefilm en maak content voor de websites van particulieren en kleine bedrijven. Een goede leerschool op kosten van anderen. Ik had al ervaring als scenarioschrijver en regisseur - op zeer bescheiden schaal, overigens. Maar het zelf hanteren van de camera, het zelf monteren heeft mij pas echt enthousiast gemaakt. Het gaat nu om de filmdaad zelf. Actie!

Dit is de laatste column van Heere Heeresma jr. voor Trouw. Alle voorgaande columns kunt u hier lezen. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden