Review

De kwajongen die een aai over zijn bol krijgt

Het enfant terrible van de Engelse pop heeft zichzelf weer eens verwend. 'Swing when you're winning' heet Robbie Williams' cadeautje voor Robbie.

De titel is uiteraard een knipoog naar zijn vorig jaar verschenen doorbraakplaat 'Sing When You' re Winning'. Williams is teruggegaan naar de jaren dertig, veertig en vijftig middels vijftien covers van evergreens, geschreven door Cole Porter ('Well, did you evah'), Nat 'King' Cole ('Straighten up and fly right'), Duke Ellington ('Do nothin' till you hear from me') en Gershwin ('They can't take that away from me'). Het London Session Orchestra (bestaande uit maar liefst 113 man) heeft die liedjes, die niet zelden populair zijn gemaakt door Dean Martin, Sammy Davis Jr. en vooral Frank Sinatra, vervat in arrangementen die swingend, smakelijk en stijlvol zijn, maar is er toch vooral ook bijgehaald om aan te tonen dat dit voor de entertainer geen grap is. Eerder een langgekoesterde droom. Die droom bestaat voor het overgrote deel uit de wens Sinatraatje te spelen. Williams kan pogingen blijven wagen tot hij een ons weegt, zo cool als die cat wordt hij toch nooit. Maar het artwork en de foto's in het cd-boekje wasemen ontegenzeglijk diens adoratie voor ol' blue eyes. De stropdas losjes om de nek bungelend, de mouwen van zijn witte overhemd opengeknoopt, het haar, glad en glimmend van de pommade, in een scheiding gekamd, de handen in de broekzakken, het hoofddeksel achteloos achter op het hoofd geschoven.

Die kokette zelfverzekerdheid die bij Williams zo van nature lijkt te komen (of die hij zo overtuigend speelt), weerklinkt ook in de heerlijke swingnummers van dit luxe tussendoortje. Dankzij een feilloze selectie klassiekers uit de oude doos (naast bovengenoemde bijvoorbeeld ook 'Mr. Bojangles', 'Mack the knife' en 'One for my baby') en de pracht en praal van een voltallig orkest met strijkers en blazers, is dit een zeer geslaagde droom die uitgekomen is. Zelfs het duet met actrice Nicole Kidman ('Something stupid', ooit onsterfelijk gemaakt door Frank Sinatra met zijn dochter Nancy) detoneert niet. Williams mist als zanger de warmte en brille die Sinatra, Davis Jr. en Martin wel hadden, maar geeft wel wederom blijk van het feit dat hij echt kan zingen, en dat hij niets anders dan dat wil doen. Sommigen zullen vinden dat iemand als hij met zijn fikken van deze muziek moet afblijven (zeker als ze in 'It was a very good year' horen hoe hij met zijn idool duetteert), maar het is evenzeer waar dat Williams deze prachtmuziek bij een compleet nieuwe generatie onder de aandacht brengt.

Het Sinatraatje spelen heeft hij ook eenmalig doorgetrokken naar de Royal Albert Hall in Londen, waar hij de stiel zoals de rat pack die in de jaren vijftig en zestig in Las Vegas perfectioneerde, liet herleven: een zweem van decadentie en penose, plagerige belediginkjes, openlijke flirts voor de dames in het publiek, platte grapjes met een vette knipoog voor de heren. Ze aten, zoals onlangs op de BBC te zien was, uit zijn hand daar in de concertzaal. Waarom is het dat, behalve Williams, niet één artiest met een dergelijke cd en een dergelijk concert weg zou kunnen komen (of het zo overtuigend zou kunnen doen)? Omdat hij ieders lievelingetje is, de deugniet op wie je nooit lang kwaad kan blijven. Williams is de kwajongen die door zijn moeder wordt betrapt als hij zijn vinger in de suikerpot steekt, en vervolgens van diezelfde moeder een vertederde aai over zijn bol krijgt. 'Niet meer doen, hoor.' Maar de kwajongen wil nog veel meer snoepgoed uit de pot scheppen: 'Swing when you're winning' begint met een open sollicitatie aan de Amerikaanse filmstudios, 'I will talk and Hollywood will listen'. Meneer Spielberg kijk uit, want Robbie komt eraan. En u weet niet wat u mist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden