De kruisbestuiving tussen twee broers

Voor het eerst sinds 1993 hebben twee judoënde broers tegelijkertijd een A-toernooi gewonnen. Dennis en Elco sloten met hun zeges een moeilijke periode voor de familie af. Gevechten zullen wel altijd bij hun leven blijven horen. Dat is topsport eigen. Maar er heerst eindelijk rust in huize Van der Geest.

ROTTERDAM - Amper een uur voor zijn eerste grote finale vraagt Elco van der Geest, blijmoedig als altijd, aan zijn pa of hij zijn nieuwe vriendin al heeft gezien. Oudere broer Dennis staart vlak voor de ontknoping in zíjn gewichtsklasse zichtbaar in het zwart. Afgezonderd zoekt hij de juiste spanning.

Ze zegevierden dit weekeinde alle twee voor het eerst op de grand prix van Rotterdam. Beiden op hun eigen manier.

Judo is een mentaal loodzware sport. Op de tatami is verstoppen onmogelijk. Het is één tegen één. En hard tegen hard. Wedstrijden duren slechts vijf minuten, maar iedere seconde is slopend. Een enkel foutje kan fatale gevolgen hebben en zelfs tijdens het oriënterende 'gepulk' aan elkaars pakken broeit de wachtende krachtsexplosie onderhuids.

Het moeten is voelbaar. De concentratie soms ongrijpbaar. Sportschool Kenamju van vader Cor van der Geest kent de wispelturige wetten van het winnen. Op de Spelen van Sydney bezweken de judoka's van het Haarlemse bolwerk massaal onder de druk.

De verstilde emoties van toen bruisen weer. Behalve Dennis en Elco toonden ook Claudia Zwiers en Ruben Houkes zich de beste van het internationale veld. Natuurlijk mag het zwak bezette toernooi geen alleszeggende maatstaf heten. Toch is het duidelijk dat het heden niet meer over de herinnering struikelt.

Dennis (25) en de vier jaar jongere Elco hebben veel gemeen. Ze zijn blond, groot en sterk. Belangrijker nog, ze willen beiden 'met een grimas op het gezicht' de mat de hunne maken. Vechten zullen ze. Vechten moeten ze. Toch?

Waar echter Dennis' geest in het verleden tegensputterde, ging Elco fysiek onder het mes. Een jaar revalideerde hij van dezelfde knieblessure als Ruud van Nistelrooij. ,,Die toevoeging scheelt in de uitleg altijd een hoop medische termen'', verklaart hij laconiek.

Hij neemt het leven zoals het komt. Tot zijn eigen verrassing ontdekte hij zaterdag in zijn eerste wedstrijd tegen de Amerikaan Hand, 'wiens buikspieren decimeters dik zijn', dat hij na anderhalve minuut zijn grip kon vasthouden.

Nog drie winstpartijen brachten hem zijn eerste triomf bij de senioren en de kwalificatie voor het Europees kampioenschap. ,,Eindelijk heb ik laten zien dat ik erbij hoor. Met mijn onderarmen zit het wel goed, dankzij het vele touwklimmen.''

Elders schreeuwt zijn lichaam nog om kracht. Elco weegt 94 kilogram, waar er honderd zijn toegestaan. De overstap naar de zwaardere gewichtsklasse maakte hij echter wel degelijk bewust; tragere tegenstanders liggen hem beter. Ook over het aankomen is nagedacht.

,,Ik kies voor de geleidelijke weg, omdat ik mijn snelheid niet wil verliezen. In één à twee jaar moet mijn gewicht ideaal zijn. Ik zou me natuurlijk ook in ene helemaal kunnen volproppen met creatine en koolhydraten-shakes, maar aan Dennis (120 kg) heb ik gezien dat je daar niet echt gelukkiger van wordt. Ik wil me fris blijven voelen.''

Het is een van de vele voorbeelden van de kruisbestuiving tussen de broers. De opkomst van Elco motiveerde Dennis, die vlak na de Olympische Spelen zijn rust zocht in Nepal. Omgekeerd effenden de vele gesprekken tussen Dennis en zijn vader het pad voor een soepele samenwerking tussen Elco en de coach.

,,Tussen mij en Cor is het nooit zo extreem geweest als tussen Dennis en Cor. Zij hebben hetzelfde emotionele karakter. Soms heel vrolijk, soms heel down. Ik lijk meer op mijn moeder en ben wat nuchterder en gelijkmatiger. Dat helpt. Je moet de spanning die bij topsport hoort fijn vinden. Het wordt niks als je haar probeert tegen te werken.''

Hun karakters vertalen zich in hun vechtstijl. Het zwaargewicht Elco zoekt het contact met de tegenstander. Superzwaargewicht Dennis bewaart meer de ruimte om explosief het punt te kunnen maken. Hij was op de leeftijd van zijn jongere broer al tweede van Europa. ,,Maar Elco is koeler dan ik toen.''

De psychische blokkades die Dennis meermaals voor zichzelf opwierp, zorgden voor dermate hoge spanningen met Cor dat deze in december concludeerde dat een verdere samenwerking als coach-pupil hun relatie als vader-zoon blijvend zou kunnen beschadigen. ,,Ik wilde ermee stoppen'', zegt Cor.

Dennis haalde 'zijn ouwe' over toch met hem door te gaan, vanwege zijn expertise als coach. Cor: ,,Hij maakte een opmerking die mij recht in mijn ziel raakte. 'Sinds mijn zilveren EK bij de junioren hoor ik al zeven jaar lang van jou dat ik niet kan vechten', zei hij. 'Wanneer accepteer je nu eens dat dat míjn probleem is? Dat ík dat moet oplossen. Jij moet niet meer denken dat je mij een ander mens kunt maken.' Dennis had natuurlijk gelijk. Iemand iets inwrijven is niet hetzelfde als iemand helpen.''

Het in de genen verankerde fanatisme lijkt een bruikbare vorm te hebben aangenomen. Al zal Dennis voorlopig nog het gevecht met zijn innerlijk moeten aangaan. Bij herhaling benadrukt hij, als om ook zichzelf daaraan te herinneren, dat tegenwoordig het plezier voorop staat binnen de héle familie Van der Geest. ,,We moeten ons niet meer alleen doodstaren op het doel, maar ook onderweg genieten.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden