De koning der golfers heet Muntz

De Nederlandse golfliefhebbers hebben er lang op moeten wachten. Maar nu hebben ze in Rolf Muntz dan toch eindelijk een profgolfer, voor wie ze zich niet hoeven te schamen. Onlangs bemachtige Muntz de Tourkaart, waarmee hij een jaar lang aan de 'echte' toernooien mag deelnemen. Het lijkt heel wat, maar is dat ook zo? “Iedereen denkt dat ik er al ben. Niemand staat er bij stil dat het nu pas begint.”

De skiërs worden aangevoerd door koning De Man, de wielrenners hebben koning Breukink, de bobsleeërs koning Geurts en de degenschermsters koningin Osinga. Er zijn ook sporten, zoals skispringen, kunstschaatsen en turnen, die het zoeken naar een eenogige uitblinker allang hebben opgegeven. Tot voor kort gold dat ook voor golf. In die sport wemelde het van de Amerikanen, Spanjaarden, Engelsen en Zuidafrikanen, maar van Nederlanders hoorde je nooit iets. Totdat Rolf Muntz besloot voor zijn beroep te gaan golfen en onlangs, bij de eerste de beste poging, de fel begeerde Tourkaart bemachtigde.

Voor hem was dat nog geen Nederlander gelukt. In een land dat al jaren vergeefs zit te wachten op een prof die internationaal redelijk mee kan komen, is er dan eindelijk iemand die aan de 'echte' toernooien mee mag doen. “Op professioneel golfgebied heeft Nederland nog niks betekend. Dat verklaart waarom er ineens zoveel aandacht aan mij wordt besteed”, relativeert Muntz zijn prestatie. “Nu ik toevallig de Tourkaart heb bemachtigd, ziet dat er uit als een groot succes. Iedereen denkt dat ik nu alles gehaald heb, wat er maar te halen valt. In al die euforie staat niemand erbij stil dat dit pas het begin is.”

Natuurlijk heeft Muntz gelijk, en natuurlijk staat hij pas aan het begin van een carrière die met het grootste gemak kan mislukken. Dat neemt echter niet weg dat menige golfer zijn leven lang slechts kan dromen van de kaart die een jaar lang recht geeft op deelname aan de Europese Tour. Voor deze tour, die bestaat uit 37 toernooien met een prijzengeld van 73 miljoen gulden, worden jaarlijks slechts vijftig toelatingskaarten verdeeld. De beste tien golfers van de Challenge Tour krijgen er een, de rest gaat naar de veertig winnaars van het kwalifikatietoernooi in Montpellier.

Het Zuidfranse toelatingsexamen is nog het best te vergelijken met een auditie voor de hoofdrol in de film Gone with the Wind. De hele wereld komt erop af, maar slechts een enkeling wordt uitverkoren. Tijdens wedstrijden in Engeland en Spanje vechten 850 talentvolle golfers voor een plekje in het zesdaagse kwalificatietoernooi, waar er uiteindelijk 175 worden toegelaten.

Aan het begin van het seizoen had Muntz een strategie uitgestippeld, waardoor de zware selectie in Montpellier hem bespaard zou kunnen blijven. Hij hoopte via de top tien van de Challenge Tour aan de begeerde kaart te komen. Tot eind september leek zijn plannetje grote kans van slagen te hebben. Muntz stond op een riante negende plaats, verspeelde die echter tijdens de laatste toernooien en eindigde ten slotte als dertiende. “Toen ik op het nippertje buiten de top tien viel, dacht ik wel even: is het dan ècht onbereikbaar?”

Twijfel

De twijfel duurde niet lang. Volkomen ontspannen mengde de 25-jarige golfer zich in Montpellier tussen zijn bloednerveuze concurrenten. “Het was een enorme stressweek, maar gelukkig heb ik dat niet zo ervaren”, herinnert hij zich. “Ik kende al die jongens van de Challenge Tour en had ze bijna allemaal achter me gelaten. Ik was daar dertiende geworden en dat wil natuurlijk wel wat zeggen. De top tien was vanzelfsprekend niet aanwezig in Montpellier, dus eigenlijk stond ik bij voorbaat al op de derde plaats. Wanhopig was ik dus niet, al moet je het nog wel even doen. De anderen waren wel gespannen. Tenslotte was dit hun laatste kans. Van die ene week hing alles af.”

Het werd een week om nooit te vergeten. Het zware noodweer veranderde een van de twee banen in een golfslagbad, waardoor het toernooi van zes naar vier ronden moest worden ingekort. Golfers die in de eerste ronde goed hadden gepresteerd, kregen te horen dat ze daar niets aan hadden, aangezien die ronde werd geannuleerd. Voor Muntz was de lol er vanaf dat moment van af. “Het is niet eerlijk”, vond hij. “Het kan de organisatoren blijkbaar niet schelen aan wie die veertig kaarten worden uitgedeeld. Als ik er een krijg, heb ik geluk gehad. Maar ik had hem liever in een echt toernooi gekregen, met gelijke omstandigheden voor iedereen.”

Muntz was een van de 75 golfers die doorgingen naar de slotronde. “Op de laatste dag was ik wel nerveus”, zegt de in België woonachtige Brabander, die met 73 slagen in de derde ronde van een 15e naar een 24e plaats was gezakt. “Ik wist dat ik 1 boven par moest spelen om die kaart te krijgen.” Met 71 slagen eindigde Muntz op de gedeelde elfde plaats, kreeg als nummer vijftien zijn Tourkaart en merkte toen pas onder hoeveel spanning hij, ondanks zijn laconieke benadering, had gestaan. “Het is net alsof er een zware rugzak met veertig golfstokken van mijn rug af is. De grootste verrassing was nog wel dat ik met het prijzengeld de kosten kon dekken. Dat was eigenlijk een nog grotere verrassing dan het halen van de Tourkaart.”

En zo kwam het dat Muntz nationale golfgeschiedenis schreef. Niet voor het eerst overigens. Vier jaar geleden was hij de eerste Nederlander die de open Britse titelstrijd voor amateurs op zijn naam bracht. Een klein jaar later nam hij als eerste Nederlander deel aan het Masterstoernooi op de legendarische golfbaan van Augusta. In de tussentijd had hij bedacht dat hij nog lang niet goed genoeg was om profspeler te worden. Bij de amateurs leidden zijn inspanningen weliswaar tot goede resultaten, maar op topniveau stelde het allemaal nog niet veel voor. Vol bravoure liet hij de buitenwereld weten dat hij het plezier in de sport beslist zou kwijtraken, als hij met golf zijn brood zou moeten verdienen. “Volgens mij werkt de professionele status op den duur afstompend”, vermoedde hij zelfs. De golfliefhebbers, die vol smart zaten te wachten tot hij zijn amateurstatus zou inruilen voor het profleven, moesten er wat hem betreft maar vanuit gaan dat ze nog minstens vijf jaar op dat heuglijke moment moesten wachten.

Muntz herinnert zich die uitspraken, en weet achteraf ook nog wel waarom hij er destijds zo over dacht. Onzekerheid, dat was het. “Diep in mijn hart wilde ik niets liever dan profspeler worden, maar ik durfde niet.” Die onzekerheid heeft wellicht te maken met de manier waarop hij ooit met golf in aanraking kwam. Jarenlang had hij zich enthousiast - maar vanwege astmatische bronchitis uitermate kortademig - met hockey en tennis beziggehouden. Dat hij op zijn dertiende koos voor golf, was derhalve niets anders dan een noodsprong.

Psychologie

Zodra hij merkte dat hij in de sport van zijn derde keus nog uitblonk ook, probeerde Muntz zich op allerlei andere dingen te concentreren. “Ik schreef me in voor een rechtenstudie, kwam via het golf in contact met een sportpsycholoog en die vertelde me zulke interessante dingen, dat ik halsoverkop besloot psychologie te gaan studeren. Verder dan mezelf inschrijven bij de universiteit ben ik trouwens nooit gekomen, want steeds stond het golf tussen mij en dat wat ik wilde doen. Het organiseren van al die bezigheden kostte zoveel tijd dat ik uiteindelijk besloot een psychologische test te ondergaan. Op die manier hoopte ik erachter te komen wat ik het best kon doen.”

De test bracht het verlossende antwoord. Niet studeren, was het advies, want daar haal je nu toch geen vreugde uit. “Niet omdat ik er niet pienter genoeg voor zou zijn”, zegt Muntz nadrukkelijk. “Maar omdat ik toch beter de kant van het golf op kon gaan. Als dat mislukt, zeiden ze, kun je het tenminste van je afzetten en altijd nog gaan studeren.” Hij volgde het advies op, ging eind vorig jaar voor zijn beroep golfen en heeft daar nog geen seconde spijt van gehad. “Ik ben blij dat ik die stap heb gezet. Het plezier in golf wordt alleen maar groter. Met de dag, kun je wel zeggen. Als amateur had ik weinig kansen om aan wedstrijden mee te doen. Op ieder evenement moest ik vlammen. In de Challenge Tour hoef ik niet te winnen om toch succesvol te zijn. Dat geeft rust. De druk van het heilige moeten is weg. Daar is uiteraard wel de druk bij gekomen, dat ik nu alles zelf moet betalen. Als amateur kreeg ik alles vanuit de golffederatie betaald.”

Zware klus

Muntz' doelstelling voor volgend jaar is het behoud van de Tourkaart. Dat lukt alleen, als hij zich verzekert van een plaats in de top 120 van de geldranglijst. En dat lukt weer alleen, als hij minimaal 100 000 gulden aan prijzengeld verdient in de 37 toernooien van de Europese Tour. Een zware klus, geeft Muntz toe. “Maar het is een hele geruststelling dat ik alleen maar beter kan worden.” Volgens hem is dat wel nodig ook. Moeiteloos somt hij de punten op, waaraan nog heel wat valt bij te schaven. “Mijn korte spel is nog niet goed. En ik ben niet snel tevreden met mezelf, al zou je dat ook een goede eigenschap kunnen noemen. Sterke punten zijn ook dat ik goed kan relativeren en geduldig ben. Voordal dat laatste heb je wel nodig in deze sport. Ik moet net zo lang met mijn hoofd door de muur, totdat ik er doorheen kom.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden