De knapste jongen

In Zomertijd beschrijft oud-Turkije-correspondent Erdal Balci wat hem opvalt in Nederland na zestien jaar Istanbul. En hoe ziet het multiculturele landschap eruit vanuit een Utrechtse vinexwijk?

Nederland staat te boek als een van de vredigste landen in de wereld. Maar in mijn leven heb ik daar helaas weinig van gemerkt. Marokkanen sloegen mij omdat ik er bij het voetbalveld uitflapte dat ik niets tegen Joden had. Op het schoolplein van de mavo kreeg ik een muilpeer van een Hongaars meisje, als afstraffing voor mijn opmerking dat we misschien familie waren. Hadden de Turken Hongarije ooit niet onder de plak? Een fikse oorvijg kreeg ik ook van een Turkse metaalarbeider. Een afrekening die we hadden kunnen zien aankomen, toen wij met onze kleine bende van 'afvalligen' de nachtelijke ramadangebeden verstoorden door hardop te giechelen in de moskee.

De meest memorabele van alle klappen was wel die van de karate-Turk. Zo'n zeven jaar ouder dan ik, bleek hij een begenadigd beoefenaar van een paar vechtsportdisciplines tegelijk, en hij was zonder twijfel de knapste verschijning in onze wijk. In tegenstelling tot eerdere pakken slaag incasseerde ik deze enorme dreun zonder weerstand te bieden. Deels omdat ik wist dat als je tegenover hem stond, je het beste in je lot kon berusten.

Mijn lammetjesgedrag was ook verstandig omdat we met drie vriendjes in het buitenbad van Den Hommel tekeer waren gegaan tegen één enkel jochie. Een half uur later bleek dat hij een neefje was van niemand minder dan het karatefenomeen.

Laatst zag ik de karate-Turk met een paar vrienden van hem koffiedrinken. Ik schoof aan, stelde me voor en moest tot mijn teleurstelling constateren dat hij zich niets meer herinnerde van de levensles die hij mij in een ver verleden had geleerd. Ik wilde weten of hij nog steeds aan haar dacht, het Marokkaanse meisje op wie hij zo verliefd was geweest in zijn jonge jaren.

Hij zuchtte - nu een man van middelbare leeftijd - en zei: "We hielden zo veel van elkaar. Haar ouders wilden mij niet, omdat ik een Turk ben. We gingen ervandoor, ze bleef een paar weken bij mij wonen. Maar haar ouders voerden de druk zo hoog op dat ze ervoor koos om terug te gaan naar de familie. Ik reed haar zelf naar huis. Terwijl ik in staat was om de hele wereld in brand te steken voor haar."

Ik luisterde aandachtig en zei: "Ik weet het allemaal. In die tijd las ik romans van Ya¿ar Kemal, in mijn ogen was jij een van zijn personages die tegen de hele wereld vocht voor zijn lief." Er krulde een glimlach om zijn lippen die van alles kon betekenen. "Zie je haar nog weleens?", wilde ik weten. Hij knikte: "Binnen een paar weken na ons afscheid is ze door haar ouders naar Marokko gebracht en uitgehuwelijkt. Nu wonen ze in Overvecht. En de jongen, die doet het prima. Na school werkt hij in een groentezaak."

Nee, de multiculturele samenleving is niet geworden wat ik ervan had verwacht. Maar in de groentezaak van deze multiculturele samenleving is er nog steeds voor ieder wat wils. Aubergines uit Spanje, vijgen uit Turkije, kakivruchten uit Israël, mandarijnen uit Marokko en rijst uit Suriname. Ik rekende af bij de kassa en keek naar de jongen. Ook hij was zonder twijfel de knapste verschijning van de wijk. Met dezelfde zwarte ogen als zijn vader. Amandelvormige ogen die je een reis laten maken naar die paar bewogen, zonnige weken in de zomer van 1986.

Erdal Balci is journalist en schrijver. Op zijn elfde kwam hij naar Nederland. Eind jaren negentig vertok hij naar Istanbul. Vorig jaar keerde hij met zijn gezin terug naar Nederland. Dit jaar verscheen zijn laatste roman 'Simonehh en mijn tweelingbroer' (Van Gennep, Amsterdam)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden