De Kiwi-droom is onbetaalbaar

Huizenmarkt | Nieuw-Zeeland Het groene en weidse Nieuw-Zeeland trekt veel immigranten. Door de hoge huizen- en huurprijzen zijn velen van hen aangewezen op de daklozenopvang.

Schone lucht. Natuurpracht. Een relaxed levenstempo. En vooral ruimte, eindeloos veel ruimte. Dit droombeeld van Nieuw-Zeeland trekt jaarlijks duizenden immigranten vanuit de hele wereld naar de tegenvoeter van Europa. Eenmaal aangekomen blijkt echter al snel een probleem. De prijzen voor huur- en koopwoningen schieten door het plafond.

Daar sta je dan in een land met een bevolkingsdichtheid 25 keer lager dan die van Nederland, dromend van een vrijstaand huis op je eigen Kiwi quarter acre, de standaard van een welvarend leven in Nieuw-Zeeland. Een droom die bijna onbetaalbaar is.

Zeker rond Auckland is de huizenmarkt volledig over zijn toeren, zegt James Young, huizenmarktexpert aan de universiteit van Auckland. "De prijs van een koophuis ligt nu gemiddeld op negen keer een jaarinkomen. Dat is gigantisch." Ter vergelijking: in Nederland is die verhouding ongeveer 6,5. Volgens cijfers van het IMF lopen de stijgende huizenprijzen en loonontwikkeling nergens meer uit de pas dan hier. Dat probleem verspreidt zich nu over het hele land.

De gevolgen laten zich raden: 1 procent van de bevolking heeft geen dak boven het hoofd en veel anderen - vooral jongeren en lageropgeleiden - hebben het moeilijk. Nu de huizencrisis toeneemt, maant het Leger des Heils de regering tot actie. Veel immigranten uit de eilanden van de Pacific zijn kwetsbaar, net als de Maori-bevolking, de originele inwoners van Nieuw-Zeeland.

Op een grauw industrieterrein aan de rand van Auckland probeert de 'Te Puea Marae' de helpende hand te bieden. Bij dit Maori-gemeenschapscentrum, bijna iedere wijk of dorp in Nieuw-Zeeland heeft wel zo'n marae, worden mensen opgevangen die geen onderdak kunnen betalen, of hulpgoederen nodig hebben. En denk niet dat het hier om werklozen of andere kansarmen gaat, zegt Thomas Henry, een van de medewerkers van deze marae. "Zelfs werkenden kunnen de huur niet meer betalen. Ver van het stadscentrum betaal je voor een een-gezinswoning 400 Nieuw-Zeelandse dollar (260 euro) per week. Voor velen is dat niet op te brengen." Iedere avond gaan hulpverleners langs plekken waar mensen in auto's slapen of in parken liggen. Nu het winter is in Nieuw-Zeeland moeten deze mensen dringend van de straat, stelt Henry.

Hoe komt het toch dat een land met zo'n overvloed aan ruimte zo'n woningschaarste kent? Veel Nieuw-Zeelanders wijzen op de toevloed van Chinees geld, dat wegvlucht uit de onzekere thuismarkt naar panden in de binnensteden van Down Under. Maar cijfers ontbreken.

undefined

Weinig huurbescherming

Wat wel zeker is, is dat er weinig bescherming is voor huurders. Huisbazen kunnen hen relatief eenvoudig en snel op straat zetten. De druk om een huis te kopen is daarom hoog.

Auckland in het bijzonder wordt daarbij hard geraakt door een snelle toestroom van immigranten. Niet alleen uit Azië, ook veel Europeanen stroomden naar het land toen de financiële crisis om zich heen sloeg.

Die toestroom zette veel druk op de stad, die een klein zakelijk centrum heeft. Daarbuiten beginnen meteen de suburbs (buitenwijken), met vrijstaande woningen op een lap grond. Young: "Auckland is een middelgrote stad, die in korte tijd zeer groot werd." Het land heeft dus geen traditie van stadswijken met appartementencomplexen waar mensen tegen een relatief lage huur dicht bij het centrum kunnen wonen.

Een politieke oplossing voor de problemen ziet James Young niet zo snel. "Eigenlijk is het nu wachten op het moment dat de bubbel barst."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden