De kindman is aan de beurt, na emo-man en überseksueel.

Het voornaamste verschil tussen mannen en vrouwen is misschien wel dat mannen willen dat vrouwen meer op zichzelf lijken en vrouwen dat mannen meer op henzelf lijken. Waarschijnlijk ontstond zo de ’metroseksueel’. Oké zei de man, onder andere bij monde van David Beckham, dan trek ik toch een wollen twinset-met-parelketting aan? Lippenstift?, sprak Eddy Izzard, ook goed. Het feminisme begon ermee dat vrouwen zich verkleedden als mannen en het eindigde ermee dat mannen zich verkleedden als vrouwen. (Van de weeromstuit zijn homo-mannen er dus maar van afgestapt. Sinds de film ’Brokeback Mountain’, sterke, zwijgzame mannen in werkkleding die jagen, vissen, paardrijden en anale seks bedrijven, hoef je zelfs als homo geen nicht meer te zijn.)

Eeuwenlang schreven modeontwerpers, meestal mannen, vrouwen voor hoe ze eruit moesten zien, nu is het de beurt aan vrouwen om the opposite sex vorm te geven. Vreemd eigenlijk dat er maar zo weinig vrouwelijke ontwerpers van mannenkleding zijn, terwijl de ontwerpers van vrouwenmode op een uitzondering na nog immer mannen zijn.

Waarschijnlijk heeft het te maken met het verschil tussen stijl en schoonheid. Bij vrouwenmode gaat het om schoonheid, bij mannenmode om stijl. Schoonheid is een impressie, stijl een expressie. Schoonheid is wat die ander in jou ziet of wil zien, stijl is waar jij voor kiest. Het een kan alleen door een ander gedaan worden, het andere kun je juist alleen zelf.

Vrouwen willen dat mannen er leuk uitzien, mannen dat vrouwen mooi zijn. Maar als het erop aan komt interesseert de verpakking vrouwen niet. Gedrag, daar gaat het om.

In een geestig essay voor Esquire, het maandblad voor de moderne man, merkte Wim de Jong op dat mannen het niet in hun hoofd zouden moeten halen om in de media om de haverklap een nieuw, ideaal vrouwtype te lanceren, maar dat het omgekeerde de laatste jaren heel normaal is. Wat moet je ermee?

Kijk, daar loopt een moderne man. Hij heeft enorm zijn best gedaan om aan te sluiten bij het laatst afgekondigde ideaaltype, hij is er verdorie nog voor naar de opticien geweest, maar oeps, daar passeert hij de etalage van de AKO, met de laatste damesbladen. Weer niet goed. Die kop móet helemaal niet kaal, daar moet wild lang haar op! (of andersom). Práten? Hoezo praten, kapotscheuren die panty! (of vice versa).

De oerman, de huisman, de emo-man, metroseksueel, de überseksueel, de prototypes volgen elkaar op als Idols-finalisten, en na hun geruchtmakende lancering verdwijnen ze ook meestal net zo geruisloos. De mannenrok, ja nee, dat was een doorbraak, let op, nog even en alle mannen droegen rokken. Het enige land waar die trend een beetje lijkt te zijn aangeslagen is Schotland, viel mij van de zomer op.

Toen Robert Bly tien jaar geleden de renaissance van de holenman aankondigde, de Fred Flintstone zonder huishoudelijke apparatuur, zeg maar, kon ik het me ook al niet voorstellen dat het zou aanslaan. Vrouwen kun je tot in de hoogste kringen de eigenaardigste kleding laten dragen, als je maar stug doorduwt wordt zo’n onbegrijpelijke lappenpuzzel vanzelf paleisfühig, maar knip een foto van de raad van bestuur uit het jaarverslag van een multinational, leg hem naast een exemplaar van dertig jaar geleden en je ziet het verschil niet. Claus von Amsberg gooide in het openbaar demonstratief zijn stropdas weg, Wouter Bos durft niet met open kraag op bezoek te gaan bij diens echtgenote.

Een man met haar tot op z’n schouders en een knots in zijn hand wordt géén premier, punt.

Dat is misschien een ander verschil tussen mannen en vrouwen: vrouwen zijn veel ambivalenter in die dingen dan mannen: Als een man Betty Boop als zijn ideale vrouwtype beschouwt, gaat hij op zoek naar een Betty Boop en stoot hij baltsgeluiden uit als hij haar gevonden heeft.

Vrouwen willen dromen van George Clooney, en voor de échte George Clooney zouden ze ook wel opendoen als hij met een lekke band voor de deur stond, maar hun man hoeft echt niet op hem te lijken en moet al helemaal niet probéren op hem te lijken, want dan bederft hij het maar. Zoals Germaine Greer betoogt in haar boek ’The Boy’: ooit mochten vrouwen zich net zo verlekkeren in mooie jongens als mannen in mooie meisjes, maar dat plezier is de vrouwen afgenomen, en niet alleen door de man, qua dubbele moraal, zoals Greer betoogt, maar natuurlijk ook door de vrouw zelf, uit angst voor trammelant.

Maar de vrouw heeft zich geëmancipeerd, en inderdaad, daar komen de lijstjes.

Voor mijzelf is het wel altijd aanleiding voor een stukje zelfevaluatie. En het gekke is: daar kom ik altijd heel behoorlijk uit. Want ergens ben ik best soft en zorgzaam, maar ergens ben ik ook best wel weer stoer en bruut, met een sensitieve kant dan natuurlijk, en ook best iets vrouwelijks, hoewel absoluut niet huilerig, en heel veel humor uiteraard, want die component keert in al die profielen van de laatste jaren weer terug, waarschijnlijk omdat de moderne vrouw het te druk heeft om zelf grapjes te maken.

Eén ding is zeker: het moet jong. In mijn woonplaats is een kledingzaak die ik aanvankelijk beschouwde als het exclusieve domein van teenagers. Het is er zwart, er knippert licht en er bonkt house, drie vrij effectieve manieren om mij ergens buiten te houden. Toch loop ik er tegenwoordig soms binnen, moet ik erkennen, en niemand vindt dat ook vreemd.

Vrouwen van mijn leeftijd komen er niet, hooguit als chaperonne van een tienerkind. Ze bezien mijn geworstel met al die merkwaardige spijkerbroeken met gemengde gevoelens, dat zie ik wel. Deed mijn Joop dat maar, zie je ze denken. En tegelijk: zielig eigenlijk, hij zal toch geen pedo zijn?

De man als accessoire van de vrouw, die kant gaat het op, betoogt ook Marian Salzman in ’The Future Of Men’. Door de feminisering van onder andere het onderwijs mag mannelijkheid dan steeds meer een ’onderbenutte kracht in de samenleving’ zijn (Harvey Mansfield in ’Manliness’), vrouwen maak je daar niet bang mee, in tegendeel. De vrouw ís reeds het dominante geslacht, betoogt Salzman, hard op weg naar de definitieve economische en biomedische onafhankelijkheid, en zodra die eenmaal een feit is, zal de man nog slechts een rekwisiet zijn in haar leven, als een van de kinderen, nee, niet eens, als een huisdier.

Soms vang je even een glimp op van deze vreemde nieuwe werkelijkheid.

Het is zondagmiddag, je maakt een wandeling in het bos. Daar lopen de jonge gezinnen, vader, moeder, twee of drie kinderen in de basisschool-leeftijd. Zij heeft het gekrijs van Trinny en Susannah in het tv-programma ’What Not To Wear’ ter harte genomen en kleedt zich keurig volgens haar leeftijd, of veiligheidshalve nog wat ouder, terwijl hij er in zijn broek vol vakjes, zakjes, touwtjes en knoopjes, bont bedrukt t-shirt en kekke designsneakers uitziet als een oversized uitvoering van zijn eigen achtjarige zoontje.

Gaat hij in één moeite door, bij H & M, als ze kleren voor de kinderen koopt? Om vervolgens voor zichzelf naar een beter adresje te gaan? Let op, dit is de dageraad van de kindman.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden