De kinderachtige doorzichtigheid van Johan Cruijff

Op de voorpagina van De Telegraaf van woensdag stond een foto van Guus Hiddink en Louis van Gaal. Ze geven elkaar de hand en kijken daarbij recht in de camera. Ze hebben elkaar getroffen op een symposium voor sportcoaches en de aanstaande bondscoach wenst de huidige succes voor het WK - dat is het idee.

Ze verhullen, de oude rotten, dat ze - zullen we maar zeggen - zo hun bedenkingen bij elkaar hebben. De handdruk oogt vrij stevig, en Van Gaal schenkt de fotograaf zelfs een vriendelijke lach. Hiddinks blik is gereserveerder, maar van wrevel ook bij hem geen spoor.

Aan niets zien we dat Hiddink Van Gaal veel te los en te zwierig is. Van Gaal gaat al een kwart eeuw geen vraag uit de weg, met alle gevolgen van dien. Net zo lang al kan hij zich eraan ergeren dat Hiddink in zijn karakteristieke wolligheid de ene holle zin aan de andere rijgt, en dat hij zo nog nooit een eigen voetbalgedachte heeft uitgedragen.

Hiddink vindt dat Van Gaal heel raar kan doen en mag daar in journalistieke kringen graag op zinspelen, in zijn sluwe besef dat hij daarmee menigeen voor zich zal blijven innemen.

Voor beider gevoel is op z'n tijd iets, zo niet veel, te zeggen, maar om er voor zoiets plats als een geregisseerde Telegraaf-kiek ook eens een keer niets van te laten blijken, daar zijn ze professioneel genoeg voor.

Dan hun generatiegenoot. Om zijn jubileumnummer te promoten had het blad Helden al grif wat uitspraken van Johan Cruijff over Louis van Gaal gedropt. Meer dan een handvol zinnen blijken het niet te zijn in een afwisselend taai en kabbelend interview, dat over tien pagina's is uitgesmeerd.

Daarbij zijn al de zinnen meegerekend waarin Cruijff zegt wat hij al eerder heeft gezegd en wat iedereen ziet: dat het spel in Nederland traag wordt opgebouwd. Glashard bestaat hij het weer, in een antwoord op een vraag over diens prestaties als bondscoach, om het mede op Van Gaal te betrekken.

Van Gaal had al gezegd het hierin met Cruijff eens te zijn - en wie niet? Alsof hij, en ook Frank de Boer bij Ajax, de bal niet sneller naar voren zou willen zien gaan. Maar zo goed en snel van handelen - kunnen zij dan weer niet zeggen - zijn de verdedigers van Nederland nu eenmaal niet.

Later, in nog een paar op zichzelf staande zinnen, zegt Cruijff dat er een wereld van verschil is tussen Van Gaals kijk op voetbal en de zijne, dat hij een totaal andere visie heeft, en dat dat werkelijk het enige is wat hen scheidt. Hij wil (weer eens) niet in details treden en zijn interviewers - voor deze speciale gelegenheid zijn Frits Barend en Henk van Dorp herenigd - laten het zo.

Louis van Gaal en Guus Hiddink, de levenswijze zestigers die elkaar met welke gedachten dan ook de hand schudden als dat zo eens wordt gevraagd, díe hebben een totaal verschillende kijk op voetbal: de één hangt de Hollandse school aan, de ander de internationale.

Johan Cruijff en Louis van Gaal willen grosso modo hetzelfde, dat kan allang geen discussie meer zijn. Dat de één iets meer van de intuïtie is en de ander van de controle, kunnen hooguit nuances zijn.

Dat een totaal andere visie noemen, is van een grenzeloze kinderachtigheid en dito doorzichtigheid: veel mag van Oranje niet worden verwacht en Cruijff laat al weten dat het niet op zijn manier gaat. Alsof Van Gaal er iets aan kan doen dat het Nederlandse spelersaanbod het karigste in tijden is.

Kan iemand Johan Cruijff nu eindelijk eens vertellen dat Frank de Boer, de enige die zijn revolutie bij Ajax voorlopig nog iets laat lijken, sinds jaar en dag de trouwste leerling is van de man die hij zo diametraal tegenover zichzelf vindt staan?

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden