De kans voor de SP om zich te bewijzen

Foto's van de nieuwjaarsreceptie 2015 van de SP Amsterdam. In het midden fractievoorzitter Daniël Peters, rechts van hem wethouder Arjan Vliegenthart. Beeld Patrick Post

De SP is groot geworden in de oppositie. Maar in Amsterdam wil de partij bewijzen dat ze ook kan meeregeren. Dat vergt een omslag. Polarisatie als methode, dat kan nu niet meer.

Ze was 'verbaasd', zei ze. Al heel lang vindt de Amsterdamse SP dat scholen geen drempels mogen opwerpen voor kinderen met arme ouders. Jaar in jaar uit dringt de partij er daarom bij het college van burgemeester en wethouders op aan om paal en perk te stellen aan het bedrag dat scholen vragen als ouderbijdrage. Nu zit de SP zelf in het college en laat ze dat voorstel meteen vallen, alleen maar omdat de wethouder heeft beloofd 'later op de zaak te terug te komen'. "Vindt u dat zelf ook niet jammer?", vroeg Marjolein Moorman, fractievoorzitter van de PvdA, aan haar collega van de SP. "Wat blijft er van de SP over?"

De verbazing van Moorman, afgelopen najaar uitgesproken tijdens een debat in de gemeenteraad, was uiteraard gespeeld. Haar partij is na de verkiezingen in maart voor het eerst sinds mensenheugenis niet meer de grootste in Amsterdam, dat is D66 met veertien zetels. De PvdA is nu met tien zetels de grootste oppositiepartij. Behalve D66 en de VVD (zes zetels) kwam ook de SP (eveneens zes zetels) in het college terecht.

Vuur
Dat vergt een omslag. De SP is groot geworden als actiepartij. De straat op, de buurten in om daar op te pikken waar Amsterdammers zich druk over maken, en dat vertalen naar de politiek - zo werkt de partij het liefst. In de Amsterdamse politiek leverde haar dat lange tijd niet meer op dan een plek in de marge. De afgelopen jaren had de SP drie zetels in de gemeenteraad en voor haar standpunten vond ze vaak nauwelijks medestanders. Aan het vuur waarmee de SP'ers die standpunten uitdroegen, deed dat niets af. Maar nu, na twintig jaar hartstochtelijk oppositie voeren, moet de SP zich opeens opstellen als coalitiepartij.

Met die nieuwe rol staat er voor de SP veel op het spel, ook landelijk. Amsterdam is niet de eerste gemeente waar de SP toetreedt tot het college van burgemeester en wethouders en ook niet de enige van de grote steden - ook in Utrecht levert de SP een wethouder. Maar Amsterdam weegt zwaarder. Landelijk is de SP nu zo groot dat de partijtop in de aanloop naar de vorige Kamerverkiezingen al serieus nadacht over ministersposten. Daarom is de SP er veel aan gelegen om te laten zien dat ze in staat is mee te regeren. De partij wil aantonen dat ze goede bestuurders kan leveren, dat er harde afspraken gemaakt kunnen worden, dat de SP een betrouwbare coalitiepartner is. De landelijke SP kijkt toe hoe de Amsterdamse partijgenoten dat bewijzen.

Unverfroren het SP-geluid laten horen kan in deze omstandigheden niet altijd. Als de wethouder van onderwijs (Simone Kukenheim van D66) er niet voor voelt om zich nu al uit te laten over die ouderbijdrage, dan heeft de SP zich maar neer te leggen bij deze wens van de coalitiepartner. De PvdA wrijft dat de SP graag nog eens in. "We wachten het af", antwoordt SP-fractievoorzitter Daniël Peters zonder veel overtuiging. "We hebben vertrouwen in de wethouder." En dat is een geluid dat de afgelopen twintig jaar hoogst zelden van de SP is gehoord.

Beeld Patrick Post

Kritiek uitoefenen
Maandag 20 oktober

"Ik ga jullie vragen om me te helpen onze strategie te bepalen", zegt SP-raadslid Erik Flentge. Het is maandagavond, de fractie vergadert. Behalve de raadsleden en hun medewerkers zijn ook de twee wethouders die de SP levert erbij: Arjan Vliegenthart en Laurens Ivens.

Ter tafel ligt het plan van wethouder Kukenheim voor een nieuw toelatingsbeleid voor basisscholen. Geen goed plan, vindt Flentge, vooral omdat Kukenheim uitdrukkelijk stelt dat ze niet de bedoeling heeft met deze nieuwe regels de scheiding tussen witte en zwarte scholen aan te pakken. Zó uitdrukkelijk, zegt Flentge, "dat het wel lijkt of ze duidelijk wil maken: dit is niet wat de SP wil."

Maar hoe doe je dat, kritiek uitoefenen op een plan van een coalitiegenoot? "Leg de bal bij de wethouder zelf", raadt Ivens aan. Hij was als raadslid acht jaar lang fel en vasthoudend in zijn oppositie, maar nu hij zelf wethouder is en zijn partij coalitiegenoot, zoekt hij naar een andere toon. "Zeg: dit is nog maar een half voorstel, zeg dat ze het moet afmaken." Raadslid Remine Alberts, nog zo'n oudgediende die gepokt en gemazeld is in het voeren van oppositie, zegt het net iets anders: "Je hoeft niet te zeggen dat het een slecht plan is, je kunt ook zeggen: het is nog niet goed genoeg." Ze moet er zelf om lachen.

Kleur verliezen
Flentge doet wat hem aangeraden wordt, blijkt later in een vergadering van de raadscommissie. Hij zegt 'belangrijke winstpunten' te zien in Kukenheims plannen, maar ook 'zorgen' te hebben. De wethouder weigert vriendelijk doch beslist hem tegemoet te komen, Flentge neemt er genoegen mee. Een paar weken later spreekt ook fractievoorzitter Peters 'vertrouwen in de wethouder' uit.

Wat blijft er van de SP over? De vraag van Moorman was die van een politieke rivaal: altijd fijn om de ander te kunnen voorhouden dat die zijn kleur dreigt te verliezen. Maar wie afgaat op wat er in de vergaderingen van de gemeenteraad gebeurt, ontkomt niet aan de indruk dat de SP inderdaad moet wennen aan haar nieuwe rol.

Als oppositiepartij zat de SP nooit om standpunten verlegen. Die werden luid en duidelijk verkondigd, in de volle overtuiging van het eigen gelijk. Vaak waren de SP-raadsleden al goeddeels door hun maximale spreektijd heen voordat de vergadering goed en wel op gang was gekomen.

Wethouder Laurens Ivens spreekt de leden toe: 'Dit wordt het meest effectieve jaar ooit voor de SP.' Beeld Patrick Post

Dat is nu heel anders. Het komt zelfs voor dat de SP aan het eind van een raadsvergadering nog spreektijd over heeft. Gewoon, omdat ze niet veel hoeft te zeggen. Haar twee eigen wethouders hebben de fractie niet nodig voor het verdedigen van hun beleid. En aan de plannen van de andere wethouders maakt de fractie meestal ook weinig woorden vuil. Nee, die stroken niet altijd met de wensen van de SP, maar ja, het is nu eenmaal binnen de coalitie afgesproken, dus tja....

Enthousiasme
Fractievoorzitter Peters is zich bewust van die nieuwe rol. Bij het begin van de onderhandelingen die tot het college met D66 en VVD leidden, was er veel weerstand binnen de partij. 'Dat zijn gezworen vijanden van ons', werd er gezegd, en: 'Jullie laten je in het pak naaien'. Maar toen het coalitieakkoord er uiteindelijk lag, was er vooral enthousiasme.

Peters wist toen al: nu moeten we snel scoren om te laten zien dat toetreden tot dit college inderdaad de juiste keuze was. En scoren hoeft niet per se in de raad. "We willen in het nieuwe jaar meer van ons laten horen in raadsdebatten, dat kan beter", zegt Peters. "Maar aantonen dat de SP iets te winnen heeft met deze coalitie, dat moeten vooral onze wethouders doen."

En dat is ook gebeurd, stelt Peters. "Van een aantal plannen uit het coalitieakkoord dacht ik van tevoren: het kan wel een paar jaar duren voor die uitgevoerd worden. Dat is erg meegevallen. Vooral op het gebied van werk en inkomen is er enorm tempo gemaakt."

Locoburgemeester
Woensdag 30 juli
Hartje zomer, heerlijk weer. Laurens Ivens is sinds hij aantrad als wethouder nauwelijks nog zonder keurig pak gezien, maar vandaag hangt z'n jasje over een stoel op zijn werkkamer. Ivens geniet. Hij is de afgelopen weken zelfs even locoburgemeester geweest, toen de burgemeester én bijna alle andere wethouders met vakantie waren.

"Ik ben acht jaar raadslid geweest en vijftien jaar lid van het afdelingsbestuur, dus iedereen kent me als 'die SP'er'", zegt hij. "Nu ben ik wethouder voor alle Amsterdammers. Hoe ik dat ga aanpakken? Door dit vaak te zeggen. Voor het antwoord op de vraag: wat vindt de SP hier-en-hiervan?, moet je niet langer bij mij zijn."

Wonen is een taai dossier waarover een wethouder het bepaald niet in z'n eentje voor het zeggen heeft, weet Ivens. De SP zet zich al jaren in - net als andere linkse partijen in Amsterdam trouwens - voor de 'ongedeelde stad', een stad waarin gewilde wijken toegangelijk blijven voor mensen met hoge én lage inkomens. Om dat vol te houden zal Ivens moeten roeien tegen een stevige stroom van rijksbeleid en markt in.

Maar z'n eerste resultaat heeft hij al in zijn zak. Woningcorporatie Ymere was van plan huurwoningen in de binnenstad op te knappen en te verkopen, en wilde de huidige bewoners dus weg hebben. De nieuwe wethouder is met alle partijen gaan praten, met als uitkomst dat de bewoners hoe dan ook in hun eigen buurt blijven wonen. Nee, geen grote overwinning. "Maar als SP'er voerde ik soms jarenlang actie voor zoiets kleins. En als het lukte, vierden we dat als een overwinning. Nu had ik het binnen anderhalve week voor elkaar."

'Rechtse overmacht'
Iets later deze zomer, een paar deuren verderop in het stadhuis, zit de tweede SP-wethouder, Arjan Vliegenthart, al even goedgehumeurd te zijn. Ook hij heeft een portefeuille waarin veel te winnen valt voor SP'ers: werk en inkomen. En hij voelt de druk die daarvan uitgaat. "SP'ers hebben altijd haast. Maar zoals Fidel Castro al zei: de beste eigenschap van een revolutionair is geduld. In vier jaar tijd kun je veel veranderen."

Dat moet de SP voor elkaar zien te krijgen in een college met wat ze vroeger onomwonden een 'rechtse overmacht' had genoemd, met de VVD (ook twee wethouders) en D66 (vier wethouders). De linkse oppositie, PvdA en GroenLinks, waarschuwde al toen het coalitieakkoord nog maar net klaar was: dat gaat de SP opbreken. Nu zijn de drie het nog roerend eens, betoogde de oppositie, maar als de coalitie straks met tegenslag te maken krijgt en er moeten onvoorziene maatregelen genomen worden, dan staat de SP er in het college al snel alleen voor.

De twee SP-wethouders zijn er niet bang voor. "Iedereen heeft er belang bij om een succes te maken van deze coalitie", zegt Ivens. "Als één partij zich niet op haar gemak voelt, hebben er drie een probleem." En Vliegenthart voegt eraan toe: "Coalities zijn verstandshuwelijken, het hoeft niet om liefde te gaan. Als zich mee- of tegenvallers voordoen, gaan we gewoon opnieuw onderhandelen."

Sociale huurwoningen
Vrijdag 19 december
De laatste dag voor het kerstreces, Laurens Ivens hijgt bij wijze van spreken nog een beetje na. Jarenlang was hij raadslid naast een voltijds baan, dus hij dacht te weten wat het betekent om het druk te hebben. "Maar dit eerste halfjaar als wethouder, dat gaf 'het druk hebben' een nieuwe dimensie."

De nieuwe wethouder heeft in meerdere opzichten zware maanden achter de rug. "Besturen is een vak, laat ik het zo zeggen", merkt hij op. Een mooi vak, voegt hij eraan toe, maar ook een vak waarin af en toe nog iets te leren valt.

Zo werd Ivens hard aangepakt in de gemeenteraad, nadat hij zich via de lokale tv-zender AT5 had laten ontvallen dat de grens voor sociale huurwoningen in Amsterdam best omhoog kan. Nu vallen huizen met een huur tot 700 euro in de sociale sector. Als dat omhoog gaat naar 950 euro, wordt een flink deel van de huurwoningen van de vrije markt gehaald en voortaan gereguleerd toegewezen aan aspirant-huurders.

Amsterdamse SP-leden op de nieuwjaarsborrel. Bij het begin van de onderhandelingen die tot het college met D66 en VVD leidden, was er veel weerstand onder de partijleden. Beeld Patrick Post

De gemeenteraad wilde meteen weten of de wethouder daarmee het standpunt van het hele college verwoordde, en niet toevallig was het de VVD-fractie die de kat de bel aanbond, want die is mordicus tegen zo'n verhoging. Ja, antwoordde Ivens aanvankelijk in de raad, maar twee schorsingen later moest hij toegeven: nee, het college gaat zich niet voor die hogere huurgrens inzetten. Was hier misschien toch de SP'er aan het woord die de omslag naar het wethouderschap niet volledig had gemaakt? "Het was een kleine opmerking die heel groot gemaakt is", zegt Ivens achteraf. "Ik heb ervan geleerd dat ik heel zorgvuldig mijn woorden moet kiezen."

Vliegende start
Nog zo'n akkefietje. Dankzij niet al te heldere omschrijvingen in de stukken leek het vorige maand of Ivens een deel van het geld voor de aanpak van achterstandswijken had ingeleverd ten faveure van de aanleg van een tunnel - waarmee hij vooral VVD-wethouder van verkeer Litjens tegemoet zou zijn gekomen. De gemeenteraad trok ettelijke uren uit voor een debat erover.

Dat eindigde met de verontschuldigingen van het college én een motie van treurnis, gesteund door de voltallige oppositie. Vervelend? "Het heeft me een week werk gekost, en die had ik liever aan iets anders besteed", zegt Ivens onaangedaan. "Ik heb nu zes dagen vrij vanwege het kerstreces, dat vind ik al net zo hinderlijk."

Waar de omslag naar zijn nieuwe rol bij Ivens met horten en stoten verloopt, lijkt het wethouderschap van Arjan Vliegenthart tot nu toe rimpelloos vorm te krijgen. Hij heeft inderdaad de 'vliegende start' gemaakt waarvan hij in de zomer al zei dat die nodig was om de SP-achterban te overtuigen.

Zijn belangrijkste wapenfeit: maatregelen om armoede te bestrijden. In het coalitieakkoord was al afgesproken dat chronisch zieken en arbeidsongeschikten die leven van minder dan 120 procent van het sociaal minimum, recht krijgen op allerlei soorten steun zoals een gratis pc of een vergoeding voor de contributie van een sportclub. Tot nu toe lag die grens op 110 procent.

'Wel wat discussie'
Maar Vliegenthart was nog maar kort wethouder of hij wist de SP-winst op dit terrein nog te vergroten: die steunregeling geldt straks niet alleen voor chronisch zieken en arbeidsongeschikten, maar ook voor mensen mét een baan die onder die 120 procent van het minimum blijven. Coalitiegenoot VVD was er niet blij mee.

Ja, daaraan ging 'wel wat discussie' in het college vooraf, zegt Vliegenthart met een glimlach van oor tot oor. Zakelijke afwegingen gaven de doorslag, en die ontleende hij aan onderzoek waarvoor hij zelf meteen na zijn aantreden opdracht had gegeven. "Maar in deze discussie speelt ook ideologie mee, en dan kijk je elkaar altijd wat langer in de ogen", zegt Vliegenthart. "Het zoet dat de SP hiermee heeft binnengehaald, is groter dan het zuur voor D66 en ook voor de VVD. We gunnen elkaar iets binnen het college. En armoedebestrijding is corebusiness van onze partij, dat weten de anderen."

'We gunnen elkaar iets', dat zegt iedereen die bij het college betrokken is. Ook Eric van der Burg, wethouder zorg en onbetwist leider van de Amsterdamse VVD. Waarom werkt dat zo goed? "Omdat SP'ers zich gedragen volgens de Bolkestein-doctrine", zegt hij met een verwijzing naar de VVD-coryfee van weleer - hij had het ook de 'Rutte-Samsom-doctrine' kunnen noemen, maar dat vindt hij minder leuk. "Als je twee besluiten neemt en je geeft elkaar twee keer half je zin, ben je twee keer ongelukkig. Maar als ieder één keer zijn zin krijgt, ben je allebei gelukkig."

Wat ook goed werkt: de SP doet niet aan 'terugonderhandelen'. Van de PvdA, waarmee hij in het vorige college ervaring opdeed, was Van der Burg gewend dat die het resultaat van onderhandelingen altijd zag als de start van nieuwe onderhandelingen. "Instemmen met iets en er dan weer afstand van nemen. De SP doet dat niet. Als een besluit eenmaal genomen is, voert de SP dat gewoon uit."

Vergist
En ja, dat heeft Van der Burg aangenaam verrast. Vóór de gemeenteraadsverkiezingen in maart zei hij nog dat er met de SP nauwelijksas samen te werken. Toen het coalitieakkoord net gesloten was, in juni, gaf hij met een brede grijns toe: "Ik heb me vergist." En nu verbaast hij zich erover dat de twee SP-wethouders serieus hun best doen om ook naar VVD-wensen te luisteren. "Zo kende ik de SP niet. Het was altijd: polarisatie als methode. Dat zie ik nu niet."

Maar Van der Burg laat ook een 'waarschuwing' horen. Dat de SP, met name wethouder Vliegenthart, al zo snel heeft weten te scoren, kan zich ook tegen de coalitie keren, zegt hij. Straks is de SP klaar met de plannen die op haar aandringen in het coalitieakkoord zijn terechtgekomen. En dan zullen ze moeten meewerken aan plannen uit de koker van D66 en VVD.

"Dan zal de SP dus bestand moeten zijn tegen kritiek van haar achterban. Dan moet ze zeggen: nu verliezen we, maar wij hebben onze winst al eerder geïncasseerd", zegt Van der Burg. "Als je net getrouwd bent, vind je alles leuk en lief. De komende tijd zal blijken dat het iets kost om bij elkaar te blijven. De wittebroodsweken zijn nu voorbij."

'Meest sociale gemeentebegroting'
Zaterdag 3 januari
Het was een 'fantastisch jaar', blikt voorzitter Chris Schaeffer van de SP-afdeling Amsterdam terug. De biertap loopt, de bitterballen gaan rond en de sfeer is uitstekend op de nieuwjaarsborrel van de SP, in een zaaltje middenin het nieuwbouwgebied van de voormalige Houthavens. Applaus als de voorzitter in zijn toespraakje gewag maakt van 'het meest sociale coalitieakkoord in decennia', applaus als hij spreekt van 'de meest sociale gemeentebegroting'.

En tussen haakjes, toen dat coalitieakkoord klaar was, heeft de SP een krantje gemaakt waarin werd uitgelegd wat de partij bereikt had, en dat is huis-aan-huis in de stad verspreid. Net zo'n krantje, maar dan over de begroting, ligt nu opnieuw klaar, in een oplage van 120.000. "En die moet verspreid worden, deze week nog. Dus kom op, mensen, we kúnnen het." Alweer applaus.

Nee, dat applaus komt niet vanzelf, zegt Schaeffer even later, want SP-leden zijn niet snel tevreden. 'Het gaat niet snel genoeg en niet ver genoeg', dat geluid was ook het afgelopen halfjaar binnen de partij te horen, bijvoorbeeld over Vliegentharts banenplan voor langdurig werklozen.

Maar eigenlijk is de partij niet veranderd. "We gaan nog steeds de straten op, de buurten in, we proberen nog steeds de wensen van Amsterdammers politiek te vertalen. Alleen hebben we daar nu een extra kanaal voor."

De SP moet een actiepartij blijven, dat is ook de overtuiging van Laurens Ivens. "Anders worden we een gewone middelgrote partij", houdt hij de leden voor - en ook hij oogst applaus op applaus.

En met nog groter enthousasme vervolgt hij :"Al die jaren voerden we actie en boekten we nauwelijks resultaat. Nu wél. Dus als we extra actie voeren, kunnen we extra resultaten boeken. Dit wordt het meest effectieve jaar ooit voor de SP! Nu hebben we de kans!"

De hoofdrolspelers

Jan Paternotte, architect van het college
In dit artikel komt hij niet voor en toch is hij een hoofdrolspeler: Jan Paternotte (30) is de architect van het huidige D66-VVD-SP-college. Hij leidde D66 in maart naar een historische verkiezingsoverwinning. Zijn eigen partij verdubbelde van zeven naar veertien zetels en voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog werd de PvdA niet de grootste partij in Amsterdam.

Paternotte wilde graag met de VVD besturen en liever niet met de PvdA. "We willen tenslotte verandering", zei hij daarover. Toen de onderhandelingen met GroenLinks mislukten, werd het de SP. Paternotte, die ervoor koos geen wethouder te worden, maar fractievoorzitter te blijven, is er tevreden over. De SP'ers blijken 'gewoon goede wethouders', zegt hij. Dat de raad vooral Ivens herhaaldelijk onder vuur nam, ach, dat is 'een beetje theater'.

Daniël Peters, bekend met eigen bestuurders
Daniël Peters (35), leraar Nederlands aan een havo-vwo-school, is voorzitter van de SP-gemeenteraadsfractie. Die positie dankt hij aan zijn ervaring als fractievoorzitter in de stadsdeelraad van Amsterdam-Noord, het enige stadsdeel waar de SP al bestuurders leverde. En een fractie leiden die geen oppositie voert, maar met eigen bestuurders moet omgaan, daarin had in de Amsterdamse SP verder niemand ervaring.

Peters zit een zeskoppige fractie voor, twee keer zo groot als de fractie van vóór de raadsverkiezingen van maart jongstleden. Behalve hijzelf zijn drie fractieleden nieuw. De oudgedienden Remine Alberts en Maureen van der Pligt zijn gebleven. Met name die laatste zorgt nog voor het ouderwets felle SP-oppositiegeluid. Vooral binnenskamers.

Eric van der Burg, een van de 'grote jongens'
De enige wethouder in het huidige college die dat ook in het vorige al was, is VVD'er Eric van der Burg (49). Hij heeft onder meer zorg en ruimtelijke ordening in zijn portefeuille. Op het gebied van de zorg heeft coalitiegenoot SP duidelijke wensen - net als op het gebied van wonen en werk en inkomen, waarvoor de SP haar eigen wethouders heeft ingezet. Tot nu toe gaat dat goed. SP-fractievoorzitter Peters zei in de gemeenteraad zelfs dat Van der Burg in feite SP-beleid uitvoert. Van der Burg liet het zich glimlachend aanleunen.

Uit oppositiekringen komt de waarneming dat hij en SP-wethouder Vliegenthart in de praktijk de 'grote jongens' binnen het college zijn. Maar het is zeker niet uitgesloten dat de oppositie dat gerucht vooral verspreidt om D66 in te peperen dat zij weliswaar de grootste partij is, maar dat háár wethouders nog geen verpletterende indruk maken.

Laurens Ivens, de veteraan
"Vandaag is het woord glunderen opnieuw uitgevonden", werd er in de gemeenteraad gezegd toen Laurens Ivens werd geïnstalleerd als wethouder. Hij is 37 jaar, maar een veteraan binnen de SP. Op zijn 23ste was hij al bestuurslid van de Amsterdamse partijafdeling en voordat hij wethouder werd (onder meer van wonen), was hij acht jaar gemeenteraadslid. Met de toetreding van de SP tot het college ging een lang gekoesterde droom in vervulling.

Zijn politiek assistent kwam over uit de Tweede Kamer, waar hij diezelfde rol speelde voor fractievoorzitter Emile Roemer. Ingewijden zien in die overkomst een bewijs dat het de partijtop veel waard is om de bestuursrol van de Amsterdamse SP tot een succes te maken. Anderen vragen zich af of Ivens niet beter een assistent had kunnen nemen met ervaring als bestuursondersteuner. Een assistent die vooral ervaring heeft in oppositie voeren heeft Ivens niet nodig: dat heeft hij zelf jarenlang tomeloos gedaan.

Arjan Vliegenthart, de ware 'verbinder'
Buiten de SP was hij nauwelijks bekend, erbinnen wel. Arjan Vliegenthart (36) was lid van de Eerste Kamer en directeur van het wetenschappelijk bureau van de SP toen hij gevraagd werd om wethouder van werk en inkomen te worden in Amsterdam. Vliegenthart is zoon van een predikant en zijn tante zat ook al in de politiek; dat is oud-CDA-minister van onderwijs Marja van Bijsterveldt-Vliegenthart.

In zijn eerste halfjaar als wethouder heeft hij zich een ware 'verbinder' getoond, zo wordt zowel binnen het college als door fracties in de oppositiebanken gezegd. Een SP'er als verbinder? Het is een van de verrassingen van de afgelopen zes maanden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden