De jongeren zullen wél slagen

Aanstekelijk Italiaans debuut over optimisme in een treurig dorp

Muglione is een onooglijk Toscaans dorpje, omgeven door stinkende sloten, waar het leven alleen het leven waard is als je er geen hoge eisen aan stelt. Als je genoeg hebt aan een dak boven je hoofd, eten op je bord en het uitwissselen van plaatselijke roddels. De 32-jarige Tiziana formuleert het zo: zoals er nooit een kokosnoot aan een plataan zal groeien, zal er ook nooit een spitsvondige gedachte bij de dorpsbewoners opkomen.

Tiziana is een van de weinige dorpsbewoners die een universitaire studie in het buitenland hebben gevolgd. Daarna heeft zij de grote vergissing begaan om naar Muglione terug te keren, waar ze haar dagen slijt zonder enige intellectuele prikkels te ontvangen.

De succesvolle debuutroman van Fabio Genovesi schildert het leven in het dorpje aan de hand van drie personages: de genoemde Tiziana, de negentienjarige scholier Fiorenzo, wiens vader een hengelsportzaak runt, en de dertienjarige Mirko, die voorbestemd is om een groot wielrenner te worden.

De drie personages hebben één ding gemeen: ze belichamen belofte en het verlies daarvan. Mirko is de collectieve, toekomstige hoop van alle oudere bewoners: ooit zal hij de Giro d'Italia en de Tour de France winnen en daarmee Muglione op de kaart zetten. Fiorenzo put, voor zichzelf, hoop uit de muziek, vooral uit de plaatselijke metalband waarvan hij de zanger is en waarmee hij ooit Italië en de rest van de wereld hoopt te verpletteren. Makkelijk zal het niet worden, want als de band door het dorp loopt, wordt de gitarist nageroepen: "Waar loop jij nou weer mee rond, doe je vrijwilligerswerk met spasten, of zo?" Tegen de vooroordelen van de conservatieve dorpsbewoners is het lastig opboksen, zeker met een partij herrie.

Tiziana belichaamt de teloorgang van de hoop: haar kans op ontsnapping heeft ze door eigen toedoen tenietgedaan, door internationale banen op topniveau te weigeren omdat ze zo nodig iets voor haar geboortedorp terug wilde doen; ze is er een jongereninformatiepunt begonnen. Een plaats waar geen jongere ooit komt, maar waar het volstroomt met bejaarden die aangetrokken worden door de verwarmde ruimte met grote tafels waaraan ze ongestoord kunnen kaarten.

Genovesi beschrijft alles met rustige pen, hij neemt de tijd om kleine details op te tekenen. Omdat de auteur zelf verwoed sportvisser is en als wielercoach heeft gewerkt, weet hij ook feilloos welke details werken, zoals het geluid dat het visaas maakt: "Een soort voortdurend geritsel, steeds hetzelfde, een geritsel met iets wat zachtjes krabt. Miljoenen maden en miljarden pootjes die de hele nacht maar in het donker blijven wriemelen in kleine bakken op zoek naar een uitgang die er niet is."

Het is alsof Genovesi niet alleen doelt op de maden, maar ook op het van generatie op generatie doorgegeven leven van de dorpsbewoners.

Of neem de keer dat Mirko verblind door woede van school wegfietst ('Elke trap was een schop tegen de koppen van die klootzakken op school'), langs vieze sloten een berg op, en dan halverwege beseft dat hij niet langer van school wegrijdt, maar naar de top toe. In zijn eentje, zonder trainer, sponsors of fotografen, beseft hij wat triomferen is, dat het een drang van binnenuit moet zijn. "Tot nu toe had hij nog nooit gewonnen, tot nu toe was hij alleen maar steeds als eerste aangekomen." Genovesi geeft Mirko de passie die tot dan toe aan alle inwoners van Muglione voorbij is gegaan.

De details zijn treffend, de manier waarop de tekst steeds weer naar het thema hoop terugkeert ook. Er ligt een melancholiek en tijdloos evenwicht in deze roman besloten. De bejaarden die zich vervelen, de volwassenen die kritiekloos hun werk doen en dan drie jongeren waarbij de hoop opvonkt, de droom van een grootser bestaan, de hoop dat zij slagen waar de generaties voor hen hebben afgehaakt.

Fabio Genovesi: Vissen voeren. Uit het Italiaans vertaald door Manon Smits en Pieter van der Drift. Signatuur, Utrecht; 384 blz. € 19,95

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden