De idealisten van Utopia doen oude plataan pijn

Van een onzer verslaggevers DRIEBERGEN - Waar de idealistische beurs Utopia zich precies heeft genesteld in de bossige laan van Driebergen, wordt duidelijk door de flink kluit auto's in de stevige middenklasse die onder de bomen geparkeerd staat. Idealisme is duidelijk geen armoe meer.

Honderden mensen wandelen in de loop van zondag over de paden van landgoed Kraaybekerhof langs enkele tientallen marktkraampjes vol idealen. Het aanbod loopt uiteen van anarchistisch kamperen in Appelscha ('gewoon een camping opgericht door anarchisten', legt de standhouder uit) tot de Werkgroep 'Alle dieren vrij' (een nieuweling in de 'dierenstrijd'), van de Alternatieve Konsumentenbond tot de 'Workshop aktielied maken' van het 1-meikoor uit Wageningen.

Overal folders, hier en daar een boek. Zoals de boeken van Willem Hoogendijk, die vindt het in Nederland helemaal anders moet. 'Economie ondersteboven' heet zijn analyse. Ernaast ligt zijn boekje met oplossingen. Samen voor twintig gulden.

“Bent u ook van de Groenen”, vraagt een belangstellende aan de auteur achter het kraampje.

“Nee, ik ben buitenparlementair. En u?”

“Ik zit wel bij De Groenen, al drie jaar.”

“Heel goed, want de Groenen kicken op mij. Ze zijn toch wel een heel stuk anders dan Groen Links. Wat Groen Links allemaal uithaalt in de gemeentebesturen...”

De idealisten zijn klaarblijkelijk fijnproevers in het organisatieleven.

Een kring van voornamelijk vrouwen heeft zich geschaard rondom een Vrouw voor Vrede, die verhaalt hoe ze door de geweldloosheid van de oude Gandhi werd gegrepen. Als het tijd is voor vragen wil een toehoorster weten wat zij praktisch voor de vrede zou kunnen doen. “Er zijn wel 25 organisaties en voor het het weet pak je de verkeerde”, is haar ervaring. Ze vindt ook dat er op vredesbijeenkomsten concrete dingen gedaan moeten worden. “Waar denk je aan”, vraagt de Vrouw voor Vrede. “Aan zingen.”

Idealisten zoeken elkaar. Zoals de mensen die Eco-dorpen met gelijkgezinden willen beginnen. Eén kraam pleit voor zo'n dorp in de buurt van Winschoten, Ecostek genaamd. Voor 22 000 gulden heb je er een halve hectare. Maar mensen zonder geld zijn ook welkom.

Bij het kraampje daarnaast blijven wat meer mensen hangen. Wat dromerig bekijken ze het aanbod. Ook al een eco-plan, maar nu in Zuid-Spanje. 'Leven in een paradijs', belooft een plakaat. De initiatiefnemer zit in Nederland in het fruit en 's winters pauzeert hij in het kurkdroge zuiden van Spanje.

Hij zoekt andere Nederlanders die de streek ecologisch verantwoord verder willen helpen. Een jonge man vraagt wie zich dat kan permitteren, een tijd in Nederland en dan weer in Spanje. “Och, je kunt proberen een part time baan te krijgen en dan toch vijf dagen per week werken, zodat je tijd wint om in Spanje te zitten”, suggereert de kraamhouder. Een jonge vrouw vraagt zich af hoe dat dan moet als je maandenlang weg bent van je Spaanse eco-stek. “Het is er zo stil. Je hoeft niet bang te zijn voor krakers”, stelt de kraamhouder haar gerust.

Idealisten en krakers, die gaan kennelijk nu ook niet meer samen.

Het landgoed is eigendom van een kwekerij annex cursuscentrum. Je kunt er bijvoorbeeld leren voor natuurvoedingswinkelier voor 3 500 gulden, of voor schapenhouder voor 450 gulden. Het landgoed zelf is te huur, zoals voor deze manifestatie Utopia. De kwekerij heeft veel aanloop van de idealisten. Er zijn maar liefst 38 soorten pompoenen, courgettes en pattissons te koop. En tomatenplantjes. Er is zelfs een plantje waaraan holle tomaten zullen groeien: handig om te vullen, zegt de toelichting.

In de schaduw van een oude, bultige plataan zingt het 1-mei-koor nog een actielied. ”Tegen Schiphol, tegen Schiphol”, klinkt het welluidend. Het was hun laatste liedje. Snel pakken ze in, want ze moeten met het openbaar vervoer. “Als de bus maar niet te vroeg is”, zegt een koorlid terwijl ze het bospad oploopt.

Als het koor weg is komt een vrouw met strooien hoed naar de reusachtige plataan met een gevolg van vijftien mensen. Ze voert een rondleiding aan langs oude bomen op het landgoed.

“Hij lijkt zo stil, maar het het is heel levendige boom”, zegt de vrouw. “Als het warm is, gooit-ie al zijn blaadjes en zijn bast eraf.” De groep kijkt bewonderend omhoog. “Maar wat je nooit moet doen is punaises in een boom prikken”, vervolgt de vrouw streng en ze wijst op de aankondigingen van het 1-mei-koor die aan de bejaarde plataan zijn geprikt. “In die oude Amerikaanse eik daarginds hebben ze zelfs een dikke schroef gedraaid.”

Het is het einde van haar rondleiding. Een van haar toehoorders struikelt over de grillige wortels. “Niet op de boomvoet staan”, bestraft de vrouw hem. Ze zucht en peutert met een huissleutel de punaises van Utopia uit de plataan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden