De hulpeloze KNVB-directeur en de ongrijpbare bondscoach

10

Ronald Koeman. Het begon alleraardigst, maar dat kon natuurlijk niet zo blijven: Southampton is ongeveer het FC Groningen van Engeland. Een club onder de stand van iemand die bondscoach had willen, kunnen en moeten zijn.

9

Marco van Basten. Niet weinigen zullen hem bij de winnaars willen rangschikken. Goed, hij toonde een in de stoere voetbalwereld zeldzame zelfkennis en kwetsbaarheid door terug te treden als hoofdtrainer, en hij oogt nu ontspannen als assistent. Laat onverlet dat hij een goede trainer wilde worden en dat hem dat hoe dan ook niet is gelukt.

8

Joop Munsterman. De voorzitter van FC Twente was ook directeur. Niet ongewoon voor bestuurders die een club als hun levenswerk zijn gaan zien. Zijn directeurspet moest hij afzetten, toen de bedrijfsvoering vooral op transfergebied al te schimmig werd. We horen niets meer van hem en zijn club speelt fletser en fletser.

7

Michael van Praag. Opende de aanval op Fifa-voorzitter Sepp Blatter - althans, dat dacht de voorzitter van de KNVB. Blatter veegde het stofje van zijn schouder. Op de valreep van 2014 had Van Praag een idee: een nieuwe wereldvoetbalbond. Daar zullen ze van schrikken.

6

Gertjan Verbeek. Na een half jaar al ontslagen bij FC Nürnberg - na dat bij AZ zijn tweede congé op rij. Hij zal bij de latere degradant niet de beste spelers hebben gehad, maar óók werd het afgekloven (en voor het land beledigende) clichébeeld ontkracht dat hij als veeleisende hork wel zou passen in Duitsland. Bedenk nu nog maar eens een club voor hem.

5

Rafael van der Vaart. Hij is vervaagd, de ouderwetse spelmaker. De interland tegen Colombia was in november 2013 zijn laatste, waarschijnlijk voorgoed. Hij heeft er 109 gespeeld. Respectabel, maar als meer dan de sympathiekste international van zijn tijdvak zal hij niet worden herinnerd.

4

Clarence Seedorf. Als iemand het zou kunnen, zonder ervaring een trainer zijn, dan hij wel. Niet dus. Na een half seizoen kon hij bij AC Milan weer vertrekken. Uitgelekte spelersklachten kwamen erop neer dat ze gek werden van zijn geouwehoer. Die zie je, omdat een trainer ook moet kunnen zwijgen, niet snel terugkeren.

3

Dick Advocaat. Plat, platter, platst. Na drie EK-kwalificatiewedstrijden stapte hij op als bondscoach van Servië, omdat er wat punten waren verloren. Hij had zich geen moment willen verdiepen in waar hij terechtkwam en liet na de vergoedingsonderhandelingen een vreugdedansje vastleggen door de camera van de NOS.

2

Guus Hiddink. Vier nederlagen in zes interlands. Laat dan, had hij gezegd, zijn plan van aanpak het KNVB-congres over ons voetbal zijn. Na een stief uurtje was hij gevlogen. Zij die hem verdedigen, zeggen dat hij ooit tal van successen boekte en dat hij het niet kan zijn verleerd. Dat is ten dele waar, zoveel successen waren het ook weer niet, en daarbij: het was een ander tijdsgewricht.

1

Bert van Oostveen. Ieder krijgt wat hij verdient. Wie Guus Hiddink moet en zal hebben, weet dat hij er na een voetbalcongres alleen voor kan staan - en niet alleen dan.

Een half jaar na het bronzen WK wordt het Nederlandse voetbal aangevoerd door een hulpeloze KNVB-directeur en een ongrijpbare bondscoach, die in een al verzande samenwerking tot elkaar zijn veroordeeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden