De Hugo-weg moet Kibet naar succes op de marathon leiden

In haar tweede marathon verbeterde Hilda Kibet haar persoonlijk record en werd zij Nederlands kampioen. Ze moest twee Ethiopische atletes voor laten gaan. „Ineens waren mijn benen dood. Kaputt.”

Olympisch Stadion, 10.30 uur. Onder de 8900 atleten die burgemeester Cohen voor de 34ste Amsterdam Marathon wegschiet, is Hilda Kibet (28). De geboren Keniaanse, sinds oktober 2007 Nederlandse, heeft zich naast een goede tijd als doel de wedstrijdwinst en daarmee het Nederlands kampioenschap gesteld.

Vondelpark, 10.47.00 uur, 5 kilometer. Bovenaan op haar wensenlijstje prijkt verbetering van haar tijd. In 2007 noteerde Kibet, op de eerste en enige marathon die ze liep, 2.32.10. „Ik voel me goed genoeg om nu op een 2.27-schema te vertrekken”, zei ze twee dagen voor de Grieks-klassieke loop. „Het is een groot verschil, maar ik denk dat ik het kan. Ik ben de afgelopen jaren gegroeid; de potentie is er.”

Churchilllaan, 11.04.22 uur, 10 kilometer. Kibet heeft altijd op gevoel gelopen. Ze heeft zich in haar trainingen nooit te extreem laten leiden door opgestelde schema’s die koste wat kost gevolgd moesten worden. Een dag wat minder in vorm, een pijntje, tegenvallende omstandigheden, Kibet had de neiging zich eraan aan te passen. „Ik liep nooit zo planmatig, maar ik heb geleerd daarin gedisciplineerder te worden.” Uit de tussentijden in haar race blijkt dat ze een vlak schema hanteert.

Europaboulevard, 11.21.42 uur. 15 kilometer. De voorbereiding van Kibet op een marathon begint al zo’n veertig weken van tevoren. „Ik probeer mijn snelheid op te bouwen. Aan het eind moet ik uitkomen op 3.35 per kilometer. Op dat tempo train ik. Daar heb ik me toe moeten zetten, want ik was het niet gewend een gelijkmatig tempo te lopen.” Ze noemt het de Hugo-weg, naar echtgenoot Hugo van den Broek, met wie ze zich in Kenia voorbereidde. „Vroeger wisselde ik te veel in mijn snelheden; dat is niet goed.”

Langs de Amstel, 11.38.44, 20 kilometer. Kibet trainde de afgelopen weken in Kenia tien tot twaalf keer per week. Daarvan waren er drie zwaar: vijf kilometer tempo, rust, vijf kilometer tempo, rust en zo door tot 25 kilometer. Tempotrainingen wisselde ze af met progressieve trainingen: van rustig naar een hoog tempo. Met krachttrainingen stopte ze tien weken voor de marathon.

Jan Vroegopsingel, 11.55.44 uur, 25 kilometer. Vanaf het begin loopt Kibet in de vrouwenkopgroep samen met vier Ethiopische concurrenten. Na twintig kilometer dwarrelt de een na de ander er langzaam vanaf. „Er is niet veel concurrentie”, had Kibet al voor de wedstrijd aangegeven. „Dat maakt de vrouwenwedstrijd minder interessant. Ze hebben voor de mannen een sterker veld aangetrokken.” Voor het NK maakt dat niet uit. De Nederlandse vrouwen die Kibet concurrentie moeten bieden, strijden een voorspelbare verloren strijd. De nummer twee, Mirjam van Reijen, zal bijna veertien minuten na Kibet aan de finish arriveren.

Amstelstation, 12. 13.13 uur, 30 kilometer. Kibet voelt zich senang in de schaduw van haas (tempomaker) Isaac Kiptum met wie ze al in Kenia had getraind. „Hij heeft met mijn zus getraind. Dat klikte. Voor een Keniaan is het bijzonder met een vrouw, of beter voor een vrouw, te werken. Want als een Keniaanse man door een vrouw gepasseerd wordt, kan hij dat maar moeilijk accepteren. Hij ziet het als gezichtsverlies. Maar Kiptum niet. He is a Kibet-boy now.”

Zeeburgerdijk, 12. 31,07 uur, 35 kilometer. „Ik zie mijn toekomst in de marathon liggen. Mijn grootste wens is ooit een grote marathon te winnen”, zegt Kibet. Het wereldrecord bij de vrouwen ligt nu op 2.15.25 (Radcliffe, Londen 2003). „Ik hoop ooit 2.22 te lopen. Dat is zeven seconden verschil met het wereldrecord, ja. Dat accepteer ik. Niettemin: ik geloof in mijn marathon.”

Vondelpark, 12.50.43 uur, 40 kilometer. Ineens blijven de benen staan. „Tot 39 kilometer ging het goed, toen liep ze ineens in slow-motion”, verbaast haar haas Kiptum zich. Kibet: „Het lijf wilde wel, maar de benen bleven staan. Ze waren dood, kaputt.’’ Winnares Kuma loopt van haar weg, Girma passeert haar. Ze moet het gelaten toezien.

Olympisch Stadion, 13.00.33 uur, 42,195 kilometer. Twee van de drie doelen zijn bereikt: verbetering p.r. en Nederlandse titel. „Het was een goede ervaring. Of ik beter kan, durf ik nog niet te zeggen. Marathon lopen moet je leren”, zegt Kibet. Toch een beetje teleurgesteld? Met een brede lach: „Ik ben gelukkig, heus.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden