De horrortackle: ga er maar aan staan als videoscheidsrechter

HENK HOIJTINK

Het was de week van de horrortackle die misschien helemaal geen horrortackle was, en het was de week van de videoscheidsrechter - voor de enkele navelstaarder althans die zich daarmee bezighoudt.

Een delegatie van de KNVB vertelde deze week bij de wereldvoetbalbond Fifa van proeven met de videoscheidsrechter, een extra scheidsrechter met een monitor. De Fifa was positief, rapporteerde een KNVB-zegsman, blij dat hij kon terugkeren met de impliciete mare dat aan alle commotie, discussie, verongelijktheid en oneerlijkheid een eind zou kunnen komen.

Ik heb hier al eens betoogd dat dat een misverstand is, dat tv-beelden hoogstens een schijneerlijkheid kunnen brengen, of een andere vorm van willekeur dan de huidige, omdat situaties in een dynamische contactsport in te veel gevallen niet eenduidig kunnen zijn. Een, hoe wrang ook, treffend voorbeeld was de horrortackle die misschien helemaal geen horrortackle was.

Ook na een overvloed aan herhalingen schat ik de tackle van PSV'er Moreno waarbij verdediger Shaw van Manchester United een dubbele beenbreuk opliep, niet in als een horrortackle. In het verslag schreef ik dat in de actie óók de stoerheid kon worden gezien die op het hoogste plan wordt vereist - en waarvan, was natuurlijk de intrinsieke boodschap, Nederlandse clubs niet overlopen.

In lezersreacties, twee in getal, lag het accent op de beenbreuk. Niet onbegrijpelijk, wel vertroebelend. Iemand een dubbele beenbreuk schoppen is niet stoer, vond Marion Koper uit Schiedam: 'Wat een voorbeeld voor de jeugd.'

Als dat geschut wordt ingezet, neem ik altijd graag de proef op de som. Mijn zoon was er gauw mee klaar. Het was een goede tackle, vond hij, maar het pakte ongelukkig uit.

Precies zo zag oud-scheidsrechter Dick Jol het, en de beschaafde oud-voetballer Arnold Bruggink - en in Engeland, naast het gekrijs van de tabloids, oud-scheidsrechter Howard Webb en het vroegere eenmanscommando Roy Keane.

Goed, die laatsten zijn geen onbevlekte pleiters. Webb was de man die de karatetrap van Nigel de Jong in de WK-finale van 2010 met slechts een gele kaart bestrafte. Maar dat laat onverlet dat geen enkele ploeggenoot van de gevelde Shaw in verontwaardiging of woede ontstak - niet over de tackle en niet over de beslissing van de Italiaanse arbiter Rizzoli, die er geen overtreding in zag.

Ik denk niet dat Moreno Shaw een dubbele beenbreuk schopte. Met zijn gebogen tweede been, het linker, deed hij in mijn ogen niet wat vooral Afrikanen met hun messlidings kunnen doen. Onafzienbaar kan de rij zijn van bottere tackles waarbij niets breekt, het gevolg dat het beeld óók kleurt.

Velen, onder wie oud-scheidsrechter Mario van der Ende, zagen er wel een kwaadaardige tackle in. Maar de balans sloeg bepaald niet zo ver naar dat kamp door als je vanwege de beenbreuk misschien zou denken - om niet te zeggen dat het grofweg bijna fifty-fifty was. Ga er maar aan staan als videoscheidsrechter.

De een kijkt met de ogen van Jol, de ander met die van Van der Ende. Zie daar: (nieuwe) willekeur in een systeem dat die pretendeert weg te nemen, om nog maar te zwijgen van onvrede en ontgoocheling bij supporters die bij een onwelgevallig oordeel de illusie van uiterste objectiviteit en uniformiteit voelen vervliegen.

Moreno bezocht Shaw gisteren in het ziekenhuis van Geldrop. Hij had gezegd dat hij zijn spijt wilde betuigen. Spijt, denk ik, over Shaws malheur, geen spijt van de uitvoering van de tackle. Ik denk, en weet bijna wel zeker, dat Shaw hem heeft begrepen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden