Review

De hoogblonde vrouw eist haar tien miljoen

Het is prettig om over een goed debuut te schrijven en het is nog prettiger als het een goed Nederlands debuut betreft, want van dat soort kunnen we er wel wat gebruiken. René van de Meerakkers 'Doodlot' is er zo een: eenvoudig maar doeltreffend. Suzan Bosma is een net, een beetje flets meisje, dat werkt bij een postagentschap in Rotterdam. Daar komt een hoogblonde, diepbruine, zeer ordinaire vrouw haar geld opeisen... op haar lot is een prijs van 150 euro gevallen, zegt ze.

Maar Suzan ziet dat er tien miljoen op is gevallen en zij valt op haar beurt voor de verleiding. Ze geeft die vrouw haar 150 euro, steekt het lot in haar zak en gaat het innen op het laatste ogenblik, de vervaldag. En o,o,o,o,o, daar komt narigheid van. Suzan blijkt zich met het innen van het lot verbonden te hebben aan een uitgebreide publiciteitscampagne, haar gezicht komt op de buis. Het duurt niet lang of ze wordt gestalkt door een enge man met een dikke buik, gepermanent haar en hetzelfde poedeltje dat de hoogblonde vrouw vergezelde. Van het ene ongeluk komt het andere, vooral wanneer ze haar half-criminele broer inwijdt. En haar financiële consulent die pardoes verliefd op haar is geworden ...ja, ja. Van de Meerakker vertelt het allemaal in een vlotte, zeer prettig leesbare stijl, zonder pretenties maar wel efficiënt. Logisch en spannend. Een debuut dat heel veel belooft.

Ik wou dat ik ook zoveel goeds kon zeggen van Margreet Hirs' 'Rood en Groen' maar nop. De eerste helft van het boek moest ik voortdurend terugbladeren omdat ik de samenhang niet begreep en dat is dodelijk voor de spanning.

Ja, ik snapte wel dat er van diverse zijden gecomplotteerd werd over de ontvoering van Otzi de Gletsjerman, die van Bolzano naar Milaan vervoerd moet worden, maar waarom speurder Niccolo Neonato helemaal van Milaan naar Bolzano moest komen vanwege een mislukte overval op een museumportier en dat nog wel incognito, dat ging mij boven de pet. En wat moest ik toch aan met die man in de zwarte leren jas? Enfin, er zijn een heleboel curieuze mensen, en een Hollands reisgezelschap dat voor de koddigheid moet zorgen. En er zijn de clichés, dik en vet als klodders slagroom op de chocolademelk. Zuid-Tirol, dat is ultrarechts, dat zijn boeren met dikke roze dijen in Lederhosen, dat is Schüttelbrot en Schlutzkrapfen en Bauernschmaus tot het je de neus uitkomt. En wat zag ik daar? Ineens had ze het over 'de bekende bestsellerschrijver uit Maine'. Welnu, ik kom niet van de straat, dat moest Stephen King wezen. Die zat ook al achter Otzi aan? Ik dacht nog ,,Zus, je mag wel oppassen, direct doet hij je een proces aan wegens smaad en hij heeft zo ontiegelijk veel centen, dat verlies je gegarandeerd'. Maar hup, hij was al weer weg als zo'n ideetje tussen honderd andere ideetjes. Het jammere is dat Margreet Hirs wel kan schrijven: er staan mooie zinnen in haar boeken, maar ze verdrinken in de chaos. Voor ze weer gaat schrijven moet ze eerst maar eens orde scheppen in haar hoofd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden