De hele wereld over, voor een verwoestende corner

Australische hockeyster Anna Flanagan verhuisde naar MOP uit Vught om haar strafcorner te verbeteren

Twee meisjes stoten elkaar aan langs het hockeyveld van Pinoké in Amsterdam. "Daar is ze", wijst de één. De lucht kleurt grijs en de regen komt onophoudelijk naar beneden. Toch ontstaat er een korte glimlach op het gezicht van de meisjes als ze vinden wat hun ogen zoeken: de Australische Anna Flanagan, hockeyster van MOP uit Vught.

Flanagan (22) was in juni één van de uitblinkers op het WK hockey in Den Haag. Met haar zes treffers (waarvan vijf uit strafcorners) had ze een belangrijk aandeel in het bereiken van de finale tegen Nederland (2-0 winst voor Oranje). Flanagan koos daarna voor een sportieve uitdaging in Nederland. Ze wil beter worden. Elke dag weer.

Flanagan is duidelijk te herkennen in de warming-up voor Pinoké-MOP, een duel in de kelder van de hoofdklasse. Gebronsde benen, rood strikje in het haar en coachend in het Engels. Qua communicatie moet ze nog steeds wennen. "Jullie zijn heel direct", constateert ze na afloop, ietwat voorzichtig. Dat blijkt ook wel tijdens de wedstrijd, een duel dat niet verloren mag worden door MOP. "Anna, move up!", roept coach Toon Siepman onbeschroomd.

Siepman is de voornaamste reden voor het verblijf van Flanagan in Nederland. Hij wordt ook wel 'strafcornergoeroe' genoemd. Spelers van over de hele wereld reizen af naar Brabant om te proeven van zijn expertise. Zo ook Flanagan. "Werken met Toon voelt voor mij als een groot voorrecht", zegt ze, op een bankje in het clubhuis van Pinoké. "Ik leer veel van hem."

Maar het is ook een langzaam proces. Haar strafcorner, waarmee ze zo succesvol was op het WK, wordt qua techniek omgezet naar iets nieuws. "Het is alsof je iemand opnieuw moet leren lopen", vergelijkt Siepman. Een goede strafcorner vraagt veel. Wat is de houding van armen en schouders? Hoe zet je je voeten precies neer? En waar verlaat de bal de stick? Wat op het oog zo gemakkelijk lijkt, is een uitdagend proces voor Siepman. "Maar soms ook frustrerend", voegt hij er aan toe. "Anna moet haar hoofd er voortdurend bij hebben. Als ze dat even niet heeft, valt ze direct terug op haar oude techniek."

Flanagan, afgestudeerd sportjournaliste, slaakt een diepte zucht als de strafcorner ter sprake komt. Het is soms frustrerend, ja, erkent ze. "Het vraagt veel geduld en tijd. Maar dit is wat ik wil: ik wil beter worden. Ik moet in mezelf investeren." In de eerste competitiehelft scoorde Flanagan nog niet. Lieke van Wijk neemt vooralsnog de corners bij MOP, omdat het snelheidsverschil op de trainingen nog aanzienlijk is. Van Wijk pusht met een snelheid van boven de negentig kilometer per uur, Flanagan reikt net tot de tachtig.

MOP mag zondagmiddag twee keer aanleggen voor een strafcorner. Van Wijk neemt ze beide voor haar rekening en treft één keer doel. Hard, laag en onhoudbaar. Zoals een strafcorner hoort. Na rust wordt de score opgevoerd naar 3-0 door MOP. Flanagan valt na afloop in de armen van landgenote Casey Sablowksi (Pinoké). Morgen al vliegt ze naar Argentinië, waar ze met Australië meedoet aan de Champions Trophy in Mendoza. "Ik leef mijn droom", lacht ze, nadat ze even daarvoor nog werd omsingeld door handtekeningenjagers. "Ik wil me hier de komende jaren verbeteren als hockeyer." Op haar pols heeft Flanagan een andere droom laten vereeuwigen. Twee weken geleden zette ze daar de vijf ringen van de Olympische Spelen. In Rio de Janeiro gaat ze voor goud. "Dat is het doel waar ik voor leef."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden