De heen-en-weerwolf van Zwolle

In 1978 kwam Jacob Versteegh met zijn woonboot te liggen op een schilderachtig plekje aan de Overijsselse Vecht, in het buurtschap Haerst, vlak boven Zwolle. Het was de tijd dat je de rivier nog met je ogen kon volgen tot de horizon, zonder dat de moderne tijd het beeld verpestte. Nou ja, als je heel goed keek zag je daar een brug waar auto's overheen reden, maar dat stelde toen weinig voor.

Zo anders is het nu. Eerst kwam er aan de kant van Haerst een industrieterrein. Daarna, pakweg drie jaar geleden, kwam er een Van der Valk Hotel langs de A28. Een kolossaal gebouw vindt Versteegh, dat bovendien op hoge poten staat.

Dat moest, want Ikea die daarachter zou komen, wilde vanaf de snelweg gezien kunnen worden. Alsof Ikea dat nog nodig heeft.

Ikea plaatste daar in de buurt ook het bekende blauw-gele bord met de naam op een pilaar zodat je die van verre kunt zien. Versteeghs grote vrees was dat het bord 's avonds fel verlicht zou zijn, maar dat is niet het geval.

In deze krant stond vorige week dat Zwolle zich echt een stad voelt nu daar onlangs een filiaal van Ikea is geopend. Maar Zwolle is ook trots op het Haersterveer dat Versteegh in de zomermaanden beheert. Het is het laatst overgebleven handbediende pontje van Nederland. Door houtklossen over een stalen kabel te bewegen, trekt hij het voetveer tussen Haerst en Agnietenberg heen en weer.

We hebben afgesproken dat hij me van de Zwolse kant komt ophalen met zijn boot. Het pontje ligt in de opslag van de gemeente en gaat pas weer begin mei varen. Als Versteegh - grote muts, wilde baard - met zijn vletje komt aan varen moet ik aan een naam denken, maar die wil me niet te binnenschieten.

Een jaar nadat hij met zijn vrouw arriveerde, besloot de VVV van Zwolle een pontje bij zijn schip neer te leggen. Logisch, want het verbindt schitterende wandelpaden. Aanvankelijk was niemand daar verantwoordelijk voor. Je moest het geluk hebben dat het veer aan jouw kant lag of dat er net iemand aan kwam.

Een paar jaar later besloot Versteegh het op zich te nemen. Hij was ingenieur, gepromoveerd op berekeningen van stromingen, en vond het een leuke dagbesteding. Inmiddels is er een rooster voor tien mensen, die diensten draaien. De opbrengsten die ze binnenhalen mogen ze houden, dat scheelt administratie.

Natuurlijk kan er een elektrisch motortje op het veer, maar Versteegh moet er niet aan denken. De gemeente wil met alle liefde een mooiere aanlegsteiger maken of een nieuwer bootje kopen, maar daar komt niks van in. Geen veranderingen. Bij de invoering van de euro stelde hij de prijs op 60 cent en dat blijft zo.

Als Versteegh me weer aan de andere kant afzet, weet ik het: hij lijkt op de heen-en-weerwolf uit 'Pluk van de Petteflet' die van geluk zo hartverscheurend moest huilen toen Pluk met hem wilde meevaren.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden