De hand van God

In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik donderdagnacht even dacht Kerstavond niet te zullen halen. Voortdurend projecteerde ik beelden door de bevroren ruitenwissers. Flitsen van ravage en fatale glijpartijen. Daar, ingeklemd tussen twee vrachtauto’s, zag ik de auto op zijn kant liggen, de bagage opengereten, de kerstcadeaus uit het gescheurde kerstpapier verpletterd in de sneeuw. Ik dacht een juiste beslissing te hebben genomen door voor het eerst in vijfentwintig jaar niet door Luxemburg te reizen maar via Parijs richting de Provence. In de Belgische Ardennen was volgens berichten de witte hel uitgebroken. Helaas, voorbij Lille werd ons zicht door sneeuwvlokken dichtgemetseld. Het donkere asfalt kleurde wit en een lichte druk met de rechtervoet op het rempedaal deed me beseffen hoe ernstig de situatie was. Ons lot leek elders te worden bepaald. Zou het Opperwezen dat achter zijn wolk verscholen zat, de deur van zijn ijskast niet dicht kunnen slaan? Na honderden kilometers, met heel wat strooiwagens als horizon, werd de snelweg eindelijk weer donker. Ik was een paar kilo lichter en de wagen veel zwaarder geworden: aan de voorkant had zich een indrukwekkende ijskorst gevormd.

Zeventien uur later bereikten we uitgeput een kurkdroog vergezicht van heuvels en pijnbomen. Moederlief hief haar ogen ten hemel en zei dankbaar: ’De wil van God’. Nu wil ik niemand kwetsen, en nog minder de ondoorgrondelijke wegen van de Grote Roerganger bevuilen, maar volgens mij had God weinig met mijn accurate rijgedrag te maken. Maar leg dit eens uit aan moeder Ephi. Al jaren ontwaart ze overal de hand van God. Zelfs in al die stukjes hout waar ze regelmatig tegen klopt. Bij haar is de grens tussen geloof en bijgeloof allang vervaagd. Zo is het bijna onmogelijk om een afspraak met haar te maken zonder dat ze haar favoriete bezweringsformule er aan vastplakt: als God het wil. Morgen naar de stad, overmorgen naar een restaurant, deze zomer op bezoek? Als God het wil. Want God heeft een eigenaardig willetje, volgens haar. Hij kan zo een laatste adem je longen inblazen of je hart voor de eeuwigheid op standby zetten, terwijl je doodleuk een avondje bios dacht te pakken. Deze guitige god is gelukkig wel gevoelig voor preventieve smeekbedes. Wil je dan de volgende dag ongeschonden en volgens afspraak elkaar bij de Chinees treffen, dan moet je bij Hem een soort laissez-passer aanvragen. Pas als Hij het wil zal je je vork in een pekingeend kunnen zetten.

Op Kerstdag vroeg ik mijn moeder wat ze dacht van die instorting van een kerk in het Belgische Lutselus. Was dat ook Zijn wil om uitgerekend op Kerstnacht zijn eigen onderkomen te vernietigen? Of was hier sprake van te veel sneeuw op het kerkdak? Ze hoefde hier niet lang over na te denken: „Hij heeft dat dak juist nog even in stand gehouden totdat de nachtmis voorbij was en iedereen veilig thuis was gekomen.”

Geen speld tussen te krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden