De grote verbouwing

Zelfs op een landerige Nieuwjaarsdag is het druk op het Amsterdamse Centraal Station. Net als de afgelopen vijftien jaar bewegen de reizigers zich langs schuttingen die er nauwelijks in slagen de diverse bouwplaatsen aan het zicht te onttrekken. "Is jullie station nou nog niet klaar?", vroeg iemand van buiten de stad me laatst weer eens spottend. Eindelijk kon ik antwoorden: "Het begint nu op te schieten."

Ik hou de planning een beetje in de gaten, want ik passeer al tien jaar bijna dagelijks het station, aan de achterzijde. Daar wring ik me met andere fietsers en auto's over een veel te smalle rijbaan, terwijl reizigers te voet deze constante stroom proberen te doorkruisen op weg van station naar de pontjes over het IJ. Boven deze soms wat agressieve kluwen mensen werd gebouwd aan een busplatform en een indrukwekkende glazen overkapping. Terwijl eronder, diep in de grond, maar liefst twee tunnels werden gegraven. Een voor de metro en een voor de auto's. Mijn bewondering voor deze technische hoogstandjes won het regelmatig van mijn ergernis over de eeuwige bouwput en de medemens die altijd in de weg staat, loopt of fietst.

Sinds ik probeer mijn eigen huis te verbouwen terwijl ik er ook woon, is die bewondering alleen maar gegroeid. Wel eens geprobeerd een vloer te leggen terwijl je meubels nog in de kamer staan? Een muurtje te slopen naast een volle kledingkast? Of de afwas te doen als de keuken afgebroken is? Dat doen de bouwers op CS ook, alleen dan op een wat grotere schaal.

Zoals wij thuis lopen te slepen met stoelen, de televisie en de theepot - van de ene hoek van de kamer naar de andere en dan toch maar naar de slaapkamer - zo hebben zij gesleept met loketten, kiosken en complete perrons. Terwijl de treinen bleven rijden (nou ja, meestal) en de reizigers in en uit liepen.

Net als bij de verbouwing thuis is het begin altijd ontmoedigend. Alleen maar slopen (en gruis in bed), daarna ondankbaar opbouwwerk: leidingen trekken om stopcontacten en kranen op de juiste plek te krijgen - tijdrovende klussen waar je nooit meer iets van terugziet omdat je er gipsplaten voor zet. Het wordt pas leuk als je gaat tegelen en schilderen, als de nieuwe keuken komt, als je ziet hoe mooi het gaat worden.

In die fase is CS nu ook aangeland. De tunnels zitten in de grond, trappen en liften zijn geplaatst. In de middelste gang is te zien hoe mooi de inrichting wordt, aan de achterkant verrijst een nieuw winkelcentrum, de oude stationshal van Pierre Cuypers krijgt een Rijksmuseumachtige allure.

Het busstation dat de afgelopen jaren boven mijn hoofd werd gebouwd is vlak voor de jaarwisseling opgeleverd. Die autotunnel had ook al in gebruik moeten zijn. Maar zoals dat gaat met tunnels: de opening is uitgesteld tot het voorjaar, want er moet eindeloos worden getest. Maar dan zullen fietsers en voetgangers opeens alle ruimte krijgen.

O, en de metro? Daar heb ik het nog maar even niet over, oké?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden