De groene kleinverbruiker staat er niet op

De ranglijst is elitair en naïef; iedereen die in de Duurzame 100 staat, is gearriveerd en blank, en heeft een comfortabel inkomen. Een gewone idealist die zijn energieverbruik heeft teruggebracht tot het absolute minimum en alles hergebruikt wat zich daarvoor leent, zul je op de lijst niet tegenkomen.

Het waren enkele van de kritische kanttekeningen bij de Duurzame 100, die we een week geleden publiceerden. Ik ben het niet met alle kanttekeningen eens, maar ga er graag op in, want ze zijn belangrijk. Ranglijsten leveren discussie op en de Duurzame 100 is daarop geen uitzondering. We publiceerden hem voor de derde keer. En er werd weer naar uitgekeken.

Op de lijst staan mensen die het voortouw nemen in duurzame ontwikkeling. Zijn dat ook de mensen die het meest duurzaam leven? Nee, waarschijnlijk niet. Sommigen hebben zonnepanelen, anderen niet. De een rijdt elektrisch, de ander op benzine. Er zitten vegetariërs tussen, maar ook vleeseters. Wat hen verbindt, is dat het mensen zijn die de positie, het vermogen en de ambitie hebben om de samenleving op duurzamere koers te krijgen.

Je kunt een hekel hebben aan gokken en een afkeer van jackpotten waarin bedragen zitten waarvan een mens wel ongelukkig móet worden, maar als Boudewijn Poelmann (Postcode Loterij, plaats 81) met de opbrengsten duurzame initiatieven ondersteunt, legt dat gewicht in de schaal. Het is prachtig als mensen op eigen houtje energie winnen uit zon of wind, maar als Marjan Minnesma (Urgenda, plaats 1) 50.000 zonnepanelen uit China haalt, dan gebeurt er iets. Je kunt kritiek hebben op grootgrutters, maar als Dick Boer (Ahold, plaats 23) zijn huismerk helemaal verantwoord maakt, zet dat zoden aan de dijk.

Die duurzame toppers moeten niet alleen visionaire koplopers zijn, maar ook de brug weten te slaan naar gewone mensen, schreef Peer de Rijk, van Wise, deze week op de pagina Podium. En met gewone mensen bedoelt De Rijk niet alleen de wereldverbeteraars van GroenLinks en D66, maar ook de achterban van de PVV.

Maar dat is precies wat de mensen die hierboven zijn genoemd, doen. Want ook onder de kiezers van de PVV zijn er mensen die boodschappen doen bij Dick Boer, een gokje wagen bij Boudewijn Poelmann, en met een beetje geluk hebben gezien hoe voordelig de zonnepanelen van Marjan Minnesma zijn.

In de ogen van Peer de Rijk (Podium, 10 november) loopt de Duurzame 100 over van goede bedoelingen, terwijl we voor een duurzame toekomst niet alleen het goede moeten doen, maar ook het slechte moeten uitbannen. Tot dat slechte behoort in elk geval kernenergie, volgens hem. Hij is niet voor niets directeur van een organisatie die sinds jaar en dag strijdt tegen kernenergie. Hij vindt het onverteerbaar dat er in de Duurzame 100 mensen staan, die zich ooit hebben uitgesproken voor een verlenging van de levensduur van Borssele. Op de ranglijst zou eenstemmigheid moeten zijn over wat duurzame ontwikkeling inhoudt, vindt hij. Maar dat is nou net niet de bedoeling. Want er zijn vele wegen die naar Rome leiden.

Duurzame ontwikkeling kent vele gedaanten en facetten, die in elk geval gemeen hebben dat er een maatschappelijke verandering voor nodig is. Op de ranglijst staan mensen die daaraan bijdragen, ieder op zijn eigen manier. Het zijn inspirerende voortrekkers.

Uit journalistiek oogpunt gaat het niet eens zozeer om die namen. De Duurzame 100 is vooral een momentopname van het veld, een opname die laat zien waar de innovatieve vooruitgang zit en waar duurzame ontwikkeling stilvalt. En, zoals we vorige week hebben bericht, laat de lijst dit jaar zien dat de dynamiek in het bedrijfsleven groeit, terwijl duurzaamheid in de Haagse politiek krakend tot stilstand komt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden