De Gouden Kooi is een Glazen Huis geworden Nu is het weer de schuld van Van der Louw

“De televisie heeft van de Gouden Kooi een Glazen Huis gemaakt. Van zijn geboorte af hebben we prins Willem Alexander via de beeldbuis kunnen volgen. Hij is zo vaak op televisie geweest, dat hij een bekende Nederlander werd. Zo iemand die je op straat tegenkomt, vaag denkt te kennen en daarom met een knikje groet, om pas vijf stappen later te beseffen dat het geen vage kennis was, maar een acteur uit een tv-serie of een nieuwslezer”.

Het Nederlandse koningshuis heeft zijn exclusiviteit verloren. De monarchie is 'te gewoon' geworden, schrijft Elsevier deze week naar aanleiding van de commotie over de nieuwe verloofde van de prins. De uitverkorene, het burgermeisje Emily Bremers, doet het imago van de kroonprins niet veel goeds. “Het zal altijd, als juffrouw Bremers de toekomstige koningin wordt, het meisje van de Heilig Landstichting bij Nijmegen blijven. Zo heb je er dertien in een dozijn.” De monarchie staat op zijn grondvesten te schudden. “In Nederland lijkt alles ogenschijnljk rustig. Dat de omslag snel kan komen bewijst het huis van Windsor,” aldus Elsevier.

Aan Marcel van Dam heeft het niet gelegen, aan Bouke Geersing ook niet. Nee, nu is het weer de schuld van NOS-voorzitter Van der Louw, dat de megadeal tussen Endemol en de publieke omroepen is afgeketst. De gewone lezers zijn de draad al lang kwijt als het over het gekonkel in Hilversum gaat. Alleen ingewijden brengen nog de moeite op, om de zoveelste versie van het zelfde verhaal te willen aanhoren. In Vrij Nederland krijgt Joop Van den Ende ruimschoots de gelegenheid om zich van zijn imago als 'volksvijand nummer-een', zoals Sonja Barend hem in haar oudejaarsshow noemde, te ontdoen en zich te presenteren als de gevoelige en gekwetste 'artiest'. Van den Ende: “Het was op de kamer van Van der Louw op het NOS-terrein... Ik kom binnen en roep dat ik een plan heb dat we moeten uitvoeren, want het is een heel goed plan. Begint Van der Louw ineens tegen me uit te pakken van: 'Wat doe jij eigenlijk hier? Je bent onze vijand. Het is helemaal verkeerd om met jouw te praten'.” John de Mol, die te laat binnen kwam was nog net op tijd om hem aan zijn jasje weer naar beneden te trekken. Over de publieke omroep zegt Van den Ende: “Wat me het meest ergert en raakt is het wijzen met het vingertje: machtsvorming, gevaar! (. . .) Ik zou die vinger willen ombuigen en terug willen laten wijzen naar de machtsblokken die zeventig jaar lang hebben bepaald wat we wel en niet mochten horen en zien. En dan de vraag stellen: wat hebben zij toegevoegd aan de culturele opbouw, de journalistiek, de literatuur, het theater en de film?” Ook HP/De Tijd duikt nog maar eens in het omroepbestel. De Vara-haan is dood, schrijft het blad. Hij is vervangen door een mol. Volgens de nieuwe Vara-trailer een mol 'die dieper graaft'. Maar voor degenen die een beetje cynisch zijn aangelegd, lijkt het eerder een verwijzing naar de volgende megafusie die Hilversum te wachten staat. De Vara en Endemol, samen? In het blad een analyse van 'het ouderwetse Vara-gevoel'. Bestaat dat nog? De zoektocht is er een van louter desillusies. Marcel van Dam wil de Vara graag laten plaatsmaken voor een 'nationale omroep'. Paul Witteman onderschrijft die mening. Oud Vara-coryfee, W. L. Brugsma, noemt de publieke omroepen, de Vara incluis, 'lijken boven de grond'. “In plaats van ze kunstmatig in leven te houden, kun je ze beter begraven.” Verder in HP/De Tijd een nogal teleurstellend interview met Roman Polanski. De inmiddels 61-jarige regisseur verfilmde het toneelstuk van Ariel Dorfman 'Death and the maiden'. Wilde Polanski na al die jaren toch niet de wraak gevoelens verbeelden, die hij nog altijd heeft vanwege de moord op zijn zwangere vrouw Sharon Tate? Polanski: “Wraak is een interessante gedachte maar als het er op aan komt, als de dader voor je neus staat, doe je niets, alleen in films duwen mensen elkaar in de afgrond.”

In De Groene Amsterdammer aandacht voor 'het denken achter de dijken'. Filosoof en journalist Ger Groot propageert meer filosofen in de media. De flirt tussen de filosofie en de journalistiek is volgens Groot niet van vandaag of gisteren: “zelfs academisch werkzame filosofen lonken naar de publiciteit van de opiniepagina's en de weekendbijlagen - maar meestal met grote schroom, alsof het hierbij een vorm van overspel betrof.”

In Hervormd Nederland een bloedserieus artikel over 'de Nieuwe Meligheid' in de kunst. Marcel Duchamps was nog origineel met zijn ready made urinoir, maar tegenwoordig rotzooien ze maar wat aan, is de teneur van het stuk. Mag melige kunst ook mooi zijn? “We ontmoeten hier een paradox: wanneer de nieuwe meligheid slaagt in haar opzet, heft zij zichzelf op.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden