De geneugten van een zoet en sappig peertje

Dat Hollywood zich bij een gebrek aan inspiratie en een onvermijdelijke hang naar veilige keuzes op remakes van succesvolle televisieseries en dito Franse komedies stort, is bekend. Maar wanneer datzelfde Hollywood zich voor een romance tussen Nicolas Cage en Meg Ryan baseert op een Europese arthouse-film van de Duitse 'filosoof' Wim Wenders, te weten 'Der Himmel über Berlin' uit 1987, dan mag dat een noviteit heten.

BELINDA VAN DE GRAAF

In eerste instantie betekent het dat de zinderende zwart-wit fotografie van meester-fotograaf Henri Alekan die in 'Der Himmel über Berlin' op een superieur moment overgaat in kleur, vervangen is door de vakmatige technicolor-beelden van 'The English patient'-fotograaf John Seale.

Zeker, het heeft wel wat wanneer Nicolas Cage als de geheel in zwart gehulde engel Seth samen met zijn hemelse kompaan Cassiel (Andre Braugher) bovenop gigantische reclamezuilen en betonnen monsters het leven in Los Angeles overziet. Evenals de engelen Damiel (Bruno Ganz) en Cassiel (Otto Sander) in Wenders' Berlijn kunnen ze onzichtbaar afdalen en zich als boodschappers van God mengen onder aardse stervelingen wier gedachten ze kunnen horen en die ze kunnen bijstaan in moeilijke tijden.

Heerlijk, zo'n onsterfelijk bestaan zonder angst, honger of pijn, maar wat te doen als je zoals Bruno Ganz verliefd wordt op een trapeze-meisje of zoals Nicolas Cage op een chirurge met engelenhaar die in de persoon van Meg Ryan gespecialiseerd is in - ziedaar, de Hollywood-symboliek - open-hartoperaties. Zoals ex-engel Messinger (een fraaie aan Peter Falk gerelateerde rol van 'NYPD Blue'-detective Dennis Franz) de grote sprong dan maar wagen en je onsterfelijkheid opgeven om gewoon verliefd te kunnen worden, zo luidt het credo van de film 'City of angels'.

Waar Wenders' film zijn poëtische kracht met name ontleent aan het verscheurde Berlijn, daar bewaart hij met zijn ode aan grote meesters als Ozu, Tarkovski en Truffaut toch vooral een zekere emotionele afstand. Regisseur Brad Silberling daarentegen koerst met 'City of angels' ongegeneerd af op een een suikerzoete romance die naar het einde toe - mensen zijn immers sterfelijk - zowaar ontaardt in een regelrechte tearjerker.

Seth ervaart de geneugten van een zoet en sappig peertje, een warme douche en een omhelzing. 'Liever één kus, dan een eeuwigheid zonder', aldus ex-engel Seth. Het is pure Hollywood-kitsch, maar hoe pathetisch Silberlings boodschapper van God ook is, hij weet de emotionele afstand wonderwel te overbruggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden