De geheime vriend

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar abosman@trouw.nl

Ik ga met een vriendin naar Amsterdam, of om preciezer te zijn naar Amsterdam-Zuid, naar haar 'secret friend', zoals ze hem noemt. Ik wist niet dat ze hem had, die geheime vriend. Anders was hij natuurlijk ook niet geheim.

't Begon toen ze veertig werd, vertelt ze, en dat vouwtje tussen haar wenkbrauwen haar wat dwars ging zitten. Toen kwam ze via via bij haar vriend terecht. Hij is namelijk arts in een praktijk voor cosmetische laserbehandelingen en behandelingen met 'injectables'. Botox dus, onder meer. Sinds die eerste keer gaat ze elk half jaar voor een paar prikjes naar zijn prachtige praktijk in de museumbuurt. Ik had het niet gezien of geraden, ze ziet er goed uit. Maar weten mocht ik het dus niet. Tot nu toe.

Nu vraagt ze of ik meega, gewoon, om eens te kijken. Wensen of plannen in die richting had ik niet. Zou ik ze vanzelf krijgen als ik er eenmaal ben? Best eng vind ik het eigenlijk. Het gevoel dat je kunt hebben op een hoog gebouw. Bang dat je zomaar gaat springen.

Het leuke van deze dokter, vertelt mijn vriendin in de wachtkamer, is dat hij weliswaar goed verdient, maar dat hij met zijn werk eigenlijk wil bijdragen aan een betere wereld. Want er komen naast diverse BN'ers bijvoorbeeld ook zustertjes bij hem, zoals hij ze noemt, zustertjes die een zorgelijke frons in hun voorhoofd hebben gekregen van al dat leed dat ze dagelijks ontmoeten. Omdat ze met zieke kindertjes werken. Maar dat is natuurlijk niet goed voor die kindertjes, verpleegkundigen met een frons. Dus als de dokter die vrouwen nou een paar prikjes botox geeft, en ze er daardoor weer vrolijk uitzien, dan worden die kindertjes ook sneller beter. Kijk, je moet er een beetje lenig voor kunnen denken, voor deze oorzaak-gevolgredenering, maar het is een te wonderlijk opgewekte gedachte om er niet een heel klein beetje in te willen geloven.

Eenmaal in zijn spreekkamer vertelt de geanimeerd pratende dokter - hij draagt een witte jas - iets van gelijke strekking. Het gesprek komt op Wim Kok in de tijd dat hij wekelijks op tv was in het 'Gesprek met de minister-president'. Goedgeklede, goed formulerende man, maar die oogleden! Op de een of andere manier werd je er nooit vrolijk van. Had hij maar iets aan zijn ogen gedaan, dat ... "was beter geweest voor het land?", maak ik zijn zin af. Ja, daar komt het eigenlijk op neer.

Ja, natuurlijk, alle bewindslieden van het land een optimistischer oogopslag en de crisis is zo voorbij!

Is je vriendin nog helemaal naturel?, vraagt de dokter aan mijn vriendin, terwijl ze in de stoel ligt en hij her en der wat prikjes zet. Tegen mij zegt hij: jij hebt ook nog niets nodig.

Zie je wel, ik hoef hier helemaal niet te zijn. De dokter is nu ook mijn vriend.

Als mijn vriendin heeft afgerekend komt de geheime vriend nog even in zijn witte jas langs de balie fladderen. Ineens draait hij zich naar me om, kijkt me aan en klauwt zijn handen in mijn richting. Deze keer heb ik je nog met rust gelaten, zegt hij.

Au!

Het Botoxdilemma

Journaliste Nathalie Huigsloot vindt het heel moeilijk om ouder te worden. Het land van de cosmetische correcties lonkt. Ze schreef er een boek over, 'Het botoxdilemma', in eerste instantie vanuit de nogal wanhopig geformuleerde vraag of er mannen bestaan die oudere vrouwen aantrekkelijk vinden. Ze vraagt het aan weinig fijnzinnige types als Theodor Holman, Herman Brusselmans en Maxim Hartman en zelfs de in vrouwenzaken kennelijk onvermijdelijke Martin Bril komt postuum weer eens voorbij. Zelf hanteert Huigsloot ook een niet bepaald fijnzinnige pen: "Het is toch ook gewoon zo dat mannen massaal rukken op Katja Schuurman en niet op Angela Merkel?" Gelukkig blijken er nog een paar zeevissers te zijn die op haar willen 'rukken', nadat ze een reportage over ze heeft gemaakt. Brrr. Volgt een uitgebreide zoektocht langs psychologen, soortgenoten en botoxklinieken die ervoor moet zorgen de verstikkende angst voor het onvermijdelijke te bezweren. Hoog tijd om 'La Parisienne' er weer eens bij te halen - wat schreef het Franse stijlicoon Ines de la Fressange ook alweer over tijdloze schoonheid? Ze wijdt niet veel woorden aan het hele fenomeen, wat natuurlijk het chicst is, en al helemaal niet vanuit het Huigsloot-perspectief. Ontkenning is de beste strategie. De la Fressange: "Ik let niet op rimpels, ik ga gewoon wat verder van de spiegel afstaan."

'Het botoxdilemma' verschijnt op 20 november, (Ambo-Anthos, 17,99 euro) 'La Parisienne': Ines de la Fressange (Terra, 15 euro)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden