DE FRANSEN

We zijn in Les Landes, van oudsher toevluchtsoord voor succesvolle Parijzenaars. Dus verrijst er in elk nietig dorpje een weidewinkel van jewelste om te voldoen aan de gastronomische behoeften van deze rentenierende elite. Want veel meer dan eten is er in de riante bungalows onder de sombere pijnbomen niet te beleven.

Wat nemen we vandaag? Zalm uit Noorwegen of Schotland, garnalen uit Korea of IJsland, krab uit Groenland, wild zwijn uit Polen, misschien bison-biefstuk uit Argentinie? Of liever oesters uit het reservoir van Arcachon of Lombardijse kwartels? Met een van die 96 soorten wijn, die je in zo'n winkel aantreft? Gewoon op een doordeweekse dag. Twee dagen in zo'n winkel, en ik krijg al dat opgekropte kerstgevoel: wat nog meer en moet dat nou?

Die welvoorziene weidewinkels zijn in Frankrijk veel algemener dan bij ons.

Want in Frankrijk is eten bijna een religie. Iedereen doet mee aan deze eredienst van de royale tafel. Ook als je het niet zo breed hebt. Men gaat sjofel gekleed en beloert elkaar met een zekere verbetenheid in zo'n LeClerc of Mammouth: o, die daar, moet je zien zeg, die neemt een groot stuk pate mee! Men leeft er wat het eten betreft ver boven zijn stand. De Franse frank is niet voor niets zo geduikeld.

Maar de Fransen zijn kennelijk bereid de consequenties te dragen: wie voor zulke hoge culinaire waarden staat, moet maar boule spelen in zijn vrije tijd, want geld voor de kroeg is er niet. En moeder gaat intussen in haar jasschort het parelhoen voor dinsdagmiddag inkopen. Desnoods met een cubitanaire (vierkante plastic container met vijf liter landwijn), als ze geen geld over heeft voor echte flessen.

De grote kok Paul Bocuse zegt niet voor niets dat zijn truffelsoep met bladerdeegkorst gewoon een aanpassing is van een recept uit de (arme) Ardeche. Tante Amelie van La Cuisine Ardechoise (traditionele recepten, Aubenas 1989) gebruikt weliswaar geen truffels, maar wel cantharellen en weide-morilles. Al deze wilde paddestoelen worden steeds zeldzamer en dus onbetaalbaar. Toch kun je ze overal in Frankrijk kopen, vers en in potjes.

Of de natuur te lijden heeft onder zulke exclusieve eetgewoonten, zal de Fransen een zorg zijn.

Als het om eten gaat, lijkt daar alles geoorloofd. Vorige week meldde deze krant nog dat men Bocuse zo 'commercieel' vindt als hij niet kookt.

Blijkbaar wordt hem alles vergeven als hij wel kookt, ook als hij daar mooi 300 frank per gast voor opstrijkt in zijn restaurant.

Is zoveel aandacht voor eten slecht voor een mens? Gezondheidsapostelen beweren dat nogal eens. Maar onderzoek heeft uitgewezen dat men in Frankrijk minder last heeft van hart- en vaatziekten. Men denkt dat dat te maken heeft met de dagelijkse wijnconsumptie. Kan zijn, maar zou het ook te maken kunnen hebben met minder stress in huis? Franse mannen zijn de trouwste van Europa. Ook dat is uit gedegen onderzoek gebleken. Zou het dan toch waar zijn, die zegswijze over de liefde van de man die door de maag gaat?

Ik heb het daar in Les Landes eens uitgeprobeerd met zo'n Argentijnse bison-bieflap op de barbecue. Het was een lauwe romantische avond. Maar Hollanders hebben dat zeker niet, want hij zei enkel: “Nou zeg, kon je niet kleiner krijgen?” En daar had die lap dan tienduizend kilometer voor gereisd. En ik toch ook zeker vijftienhonderd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden