De finale lonkt, maar Les Bleus maken in Frankrijk nog niet veel los

Drie Franse fans tijdens de kwartfinale tussen Frankrijk en Uruguay, door de Fransen met 2-0 gewonnen.Beeld REUTERS

Frankrijk loopt niet erg warm voor het nationale voetbalteam, dat vandaag de halve finale speelt.

De stemming zit er in Parijs aardig in. Er hangen meer en meer vlaggen uit het raam en er wordt in cafés collectief gekeken, met de driekleur op de wangen geschminkt. Toch heeft de cup-koorts in Frankrijk lang nog niet de vorm van een epidemie aangenomen. Niet eens een vijfde van de bevolking (13 miljoen tv-kijkers) zag hoe Uruguay in de kwartfinale werd verslagen.

Sommigen, zoals Trouw-columnist Sylvain Ephimenco, verklaren het matige enthousiasme uit het grote aantal zwarte spelers in het veld. Voetbal, zo is het idee, is een kwestie van identificatie. In de tweede helft van Frankrijk-Denemarken stonden er negen zwarte spelers in het veld en twee witte. Daar zou de witte Franse meerderheid weinig mee aankunnen.

Identificatie, beaamt Chérif Ghemmour, voetbaljournalist en biograaf van Johan Cruijff, doet er zeker toe. “Daar moeten we niet omheen draaien. Zo zijn er Franse voetballiefhebbers van Algerijnse komaf die betreuren dat Karim Benzema niet meespeelt – naar mijn idee terecht – en er daarom opeens niet veel aan vinden.”

Geen claxonnerende auto's

Maar die verklaring voldoet niet voor de lauwe reactie na de overwinning op Uruguay, toen er vijf blanke en zes zwarte spelers aan de aftrap verschenen. Het warme weer zal een rol spelen, het feit dat er wordt gestaakt ook, vermoedt Ghemmour. “Als je weet dat er geen trein terug is, ga je niet de stad in voor een feestje. Ik ben nergens claxonnerende auto’s en groepjes schreeuwende mensen tegengekomen.”

De Franse international Paul Pogba met in zijn rug Cristhian Stuani van Uruguay.Beeld AFP

Ook het voetbal is een reden waarom de liefde niet luidkeels is verklaard. “De eerste drie wedstrijden waren afschuwelijk saai en spelers en coach hebben heel kil op de kritiek gereageerd, zo van ‘wat zeuren jullie nou, we zijn toch groepswinnaar? Zo creëer je geen band met het publiek. Het ontbreekt ook aan goede praters in de selectie, de Belgen hebben wel persoonlijkheden waar mensen graag naar luisteren.”

Geval apart

Daarbij komt, benadrukt Ghemmour, dat Frankrijk nooit een echt voetballand is geworden zoals Spanje, Italië of Nederland. “Jullie zijn echt een geval apart. Als het er om gaat, kijkt iedereen. Fransen zijn erg slechte supporters. Toen we in 1998 wereldkampioen werden, vond iedereen het fantastisch en was iedereen opeens gek op voetbal.”

Sinds 1998 bestaat de gewoonte om de verrichtingen van Les Bleus door een politieke bril te bekijken. De overwinning toen werd uitgelegd als een bewijs voor de kracht van de multiculturele samenleving: bleu, blanc, rouge (de kleuren van de vlag) werd vervangen door black, blanc, beur (zwart, blank, Arabisch). Politici en journalisten namen zo massaal stelling tegen het Front National. 

Schotelwijk-mentaliteit

Toen de spelers in 2010 tijdens het WK in Zuid-Afrika in staking gingen werd gewezen op de ‘schotelwijk-mentaliteit’ en het uiteenvallen van de selectie in groepjes op religieuze grondslag. De zogenoemde sekstape-affaire rond Benzema – die vrienden van vroeger hielp bij het afpersen van een ploeggenoot – bevestigde dat idee. “Toen had je mensen die zeiden: Dat tuig is het niet waard om ons te vertegenwoordigen.”

“Laten we hopen”, concludeert Ghemmour, “dat we het vervolg gewoon kunnen blijven zien als voetbal. Bij winst of bij verlies.”

Lees alles over het WK voetbal in ons dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden