De Feinbückers willen een echte ’Konditorei’ zijn, maar waar zijn de Midden-Europese dames?

Op een bleke morgen in november is winkelcentrum Dukenburg vrijwel verlaten. Mijn voetstappen klinken hol tegen de glazen puien van modeketens en elektronicagiganten. Wat doe ik hier?

Dat zit zo. Vroeger gingen wij naar Duitsland om harde broodjes te eten, die lang niet overal te koop waren in Nederland. Dat is veranderd. Tegenwoordig levert zelfs de gewoonste bakker heel acceptabele harde broodjes. En dan opent het Duitse Heberer zijn bakkerijformule Wiener Feinbücker in Nijmegen, in Dukenburg. Hebben Nederduitse broodjes dan nog reden van bestaan? Kijk, daarom loop ik hier.

Weense Bakkerij heet het hier. Achter een glazen pui staan tafeltjes, rechts een grote counter met niet alleen broodjes, maar gebak, croissants, espressoapparaten. Nu begrijp ik het: de Feinbückers willen een soort Konditorei zijn, het Midden-Europese equivalent van onze tea room, maar dan met veel groter stukken gebak en groot uitgevallen Midden-Europese dames.

Achter de counter staat een jongedame in een donker, gestreept schort en een T-shirt met Der Echte erop; het shirt van de andere jongedame meldt Brot Couture. In de counter liggen gewone broodjes met Germaans klinkende namen (appelroll, Berliner bol) en Nederlandse: ontbijt-, koffie- en kruimelbroodjes. Verder is er natuurlijk gebak: roomrollen, kwarkstukken, cake met bosbessen, met abrikozen. Het is een aardig assortiment, maar helaas niet te vergelijken met wat onze oosterburen voorgezet kunnen krijgen.

Toch maar eens proeven. Voorzien van een groot stuk Malakoff-kuchen, voor euro1,25, en een kop espresso strijk ik neer op een bank van rood skai. Goede koffie en ook de Kuchen is heerlijk: cake met bessen, niet droog, net niet vochtig, met kleine krentjes als prikkelende accenten. Dat smaakt naar meer, en het meer smaakt ook: de kwarktaart is gebakken in de oven, een soort cheesecake, en opnieuw heel goed van vocht en gelukkig niet te zoet.

Om het personeel te testen bestel ik een Latte Machiato, die prachtig gefotografeerd boven het koffieapparaat hangt: onder een witte laag melk, daarboven een dikke laag bruin, ten slotte een kraag van witte room. Nee, zo mooi kan de juffrouw van de Brot Couture het niet, bruin en wit versmelten, maar het smaakt wel, en dat wijst op kwaliteitskoffie.

Voor terug in de trein neem ik een zak gesorteerde broodjes mee: een krakeling met zout, een ontbijtbroodje, een rozijnenbroodje en kwarkballen. Ieder broodje gaat in zijn eigen witte zakje, zodat ik een soort grabbeltas heb om uit te putten. Het eerst komt de krakeling boven. Was die vroeger ook al zo zout? De appelroll is mooi gevormd en smaakt heerlijk, maar het rozijnenbroodje is droog en bevat vrijwel geen rozijnen. Het ontbijtbroodje, van een soort briochedeeg gebakken met ei en boter, is daarentegen wel een aanwinst voor de Nederlandse bakkerswereld. De kwarkballen zijn een soort oliebollen waar de Thijssens van smullen.

Geen slechte score, maar om een echte Konditorei te zijn schiet deze winkel toch tekort. En ik mis de Midden-Europese dames.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden