De fantasie is de enige remedie tegen de vergankelijkheid dans

t/m 30/12 in Amsterdam (Frascati); 13 en 14/1 Utrecht; 27/1 en 3/2 Den Bosch; 10/2 Enschede, 11 en 12/2 Rotterdam; 18 en 19/2 Haarlem.

Maar Goores is geen toneelspeler. Hij is een ouder wordende danser die al vele jaren zijn eigen danstheater maakt. Dat betekent dat hij het van het woordloze spel van zijn lichaam en mimiek moet hebben om het onzegbare en ontegenzeglijke uit te drukken.

In 'P.I.M.P.' (Private Items Made Public) keert hij terug naar de jaren van zijn solo's 'Enkele reis naar zee' (1985) en 'Goores z'n sores' (1986), maar met de rollen die hij sindsdien als lid van het Concern heeft gedanst onder zijn leden, als een onzichtbare, maar loodzware ervaring.

Liet hij in die zelfstandige optredens reeds openhartig het deerniswekkende van een danscarriere zien, ook met de leden van het opgeheven Concern kwamen telkens weer twee persoonlijke 'items' naar voren: het bittere besef van fysieke aftakeling wordt bestreden door identificatie met de (vergane) glorie van sterren, zowel van het witte doek als van het balletpodium. Zijn liefde voor de erotische betekenis van 'high heels' stak hij daarbij nooit onder stoelen of banken en zijn fascinatie voor Hollywood of het klassieke ballet evenmin.

Hoewel de hoge hakken ditmaal achterwege blijven, worden ook in 'P.I.M.P.' die twee rode draden getwijnd, maar het gebeurt nog morbider en wranger dan ooit tevoren. Goores blijkt allerminst op z'n retour. 'P.I.M.P.' zou opgedragen kunnen zijn aan Rudolf Nureyev en Gloria Swanson, want hoe autobiografisch de produktie stellig is, associaties met deze twee sterren blijken onvermijdelijk.

Zowel in zijn openingsnummer als entertainer van het Las Vegas-soort die zijn tanende conditie niet meer kan verhullen, als in zijn dans met twee duivelhoorntjes op zijn voorhoofd blijft Goores the 'dancer in black': zwalkend tussen Romeo, Albrecht, de faun of de sjamaan in 'Sacre du Printemps' daagt hij met de moed der wanhoop zijn vergankelijkheid uit.

Uitblazend op zijn stoel en met de cassette aan zijn voeten weet hij maar al te goed dat hij een dodendans danst. De enige remedie is fantaseren. In de recorder zit een tape van Billy Wilders beroemde film 'Sunset Boulevard' en langzaam transformeert de nicht Goores in de bitch Gloria Swanson, zwaaiend met haar ringen en sigarettehouder.

Het slotaccoord van deze fenomenale travestie-act is goed voor een nieuwe poging, ditmaal met een gouden kelk. De duivelse solist koestert de kelk zoals de faun op een zwoele namiddag zijn druivetros en rent er mee rond zoals Julia Capulet met haar flesje gif. Zweet spat in het rond, maar dat is nog maar het begin van de plas van zweet en tranen waarin hij rondwentelt, terwijl hij een kleine gladde zwerfkei als zijn dierbaarste bezit tegen zijn onderlijf drukt.

Die steen is het nimmer weg te slikken brok verdriet, dat in liters angstzweet van zijn hoofd druipt. Maar Goores verzuipt niet en op het ritme der Burundi's laat hij zich gaan in een woest vruchtbaarheidsritueel. Al stampt hij witte bloemen uit de molm voor zijn raam, de aanbeden kiemkracht van Moeder Natuur kan hem niet troosten.

De slotscene op het strijkkwartet nr. 2 van Henryk Gorecki (Quasi una Fantasia, 1991) is huiveringwekkend. Langzaam verandert Goores in een schim, die gezwachteld in zwart gaas rondschuifelt. Wat anders rest een danser dan als grijze schim op het podium te dwalen? Welk ander lot wacht hem dan dat van zowel Gilles als Norma in Wilders 'Sunset Boulevard'? In zijn 'P.I.M.P.' bereikt Goores eenzelfde, eenzame hoogte als zijn evenknie Truus Bronkhorst. Ook hij monteert losse scenes waarin de vondst centraal staat tot een kringloop. Die vondst is de suggestieve toepassing van een attribuut waarmee hij via het dal zijner tranen het rijk van de troost wil bereiken.

Getuige het feit dat hij zo'n schitterende voorstelling maakt, is er nog hoop. Maar opwekkend is Goores boodschap niet: het leven is alleen nog quasi una fantasia te harden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden