Column

De ene telefilm lukt, de andere niet. Geeft niet

Silk Road gaat goed voor Sem, Daphne en Raymond Beeld Maaike Bos
Silk Road gaat goed voor Sem, Daphne en RaymondBeeld Maaike Bos

De lente is het seizoen van de nieuwe telefilms, en daar geniet ik heimelijk van. Alsof die voor televisie gemaakte speelfilms puur een zaak zijn tussen mij en mijn tv.

Ik heb niets te maken met volle of juist lege bioscoopzalen, en krijg thuis een première. En filmmakers kunnen ermee experimenteren zonder de druk van een bioscooprelease.

Klinken titels als 'Suzy Q' of 'Aanmodderfakker' bekend? Die eerste lanceerde Carice van Houten op het scherm in 1999 (meteen een Gouden Kalf), de tweede (2014) bracht Gijs Naber een Kalf. Niet alle telefilms lukken, en dat geeft helemaal niet. Ze gaan tenminste ergens over - een maatschappelijk thema is verplicht - en het is leuk om te bekijken hoe filmmakers de ruimte voor experiment gebruiken.

Woensdag was de nummer twee van dit jaar op de buis. En eerlijk, beide films tot nu toe vielen wat tegen. 'De terugkeer van de wespendief' vorige week was een verfilming van de gelijknamige strip voor volwassenen, van Aimée de Jongh. Dat beloofde mooie, verstilde beelden. De film zou bovendien 'een psychologische thriller' zijn over hoe pesten lang een open wond kan blijven voor de betrokkenen. Een eyeopener, inhoudelijk, maar de film miste ballen. De verstilling voelde geregeld als stilstaand water. Noem het dan geen 'thriller'.

Verwachtingen

Telefilm 'Silk Road' van afgelopen woensdag werd met dezelfde term aangekondigd: "Een psychologische thriller over een slim meisje dat haar charismatische buurjongen wil imponeren en zo betrokken raakt bij drughandel via internet." Ook hier liepen de verwachtingen en realiteit uit elkaar.

Een thriller: ja, deels. De film is gebaseerd op het echte verhaal van 'Maikel S.' uit Woerden, die als twintiger een verborgen 'Marktplaats' voor drugs en wapens runde, Silk Road. Hij woonde nog bij zijn moeder maar was een van de meest gezochte internetcriminelen ter wereld tot hij in 2013 in de VS gepakt werd. Over maatschappelijk verontrustende thema's gesproken - elke pubernerd kan zo vanachter zijn computer de grote criminaliteit inrollen.

De psychologische lijnen komen minder uit de verf, en daar verwachtte ik nu juist geknetter van. De jonge acteurs Olivia Lonsdale en Jonas Smulders zijn natuurtalenten. In de film 'Geen koningen in ons bloed' uit 2015 speelden ze met een broeierigheid die je blik permanent vastzoog. Ze hebben gezichten als diepe wateren: elk onderstroompje brengt een nieuwe kleur of uitdrukking. En bij elkaar wakkeren ze dat talent aan.

Het gebeurde niet in 'Silk Road'. Stom natuurlijk om dat weer te verwachten.

Tekst loopt door onder afbeelding

Daphne (Olivia Lonsdale) ontdekt 'drugs-Marktplaats' Silk Road Beeld Maaike Bos
Daphne (Olivia Lonsdale) ontdekt 'drugs-Marktplaats' Silk RoadBeeld Maaike Bos

Studente Daphne (Lonsdale) rolt via haar buurjongen Raymond (Gijs Blom) in zijn spannende online drugshandel op het deep dark web. Terwijl de bestelde XTC-pillen per post de hele wereld over gaan, ontrollen de onderlinge relaties zich ook. Daphne is verliefd op Raymond maar niet andersom. Sem is juist op Daphne. Wat een gemiste kans in deze driehoeksverhouding, dat juist die laatste twee (Jonas Smulders en Olivia Lonsdale) geen chemie kunnen ontwikkelen. Het einde zakt uiteindelijk als een pudding in elkaar, ondanks de climax van gefakete moord en verraad. Een goede les weer voor verhalenvertellers: scherp kiezen. Of een bloedspannend plot, of complexe menselijke verhoudingen waaraan het verhaal secondair is.

Toch weer wat geleerd van die telefilm.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden