recensie

De ene na de andere voorspelbare grollenbak komt voorbij in de muzikale klucht ‘Single Camping’

De grapdichtheid is hoog en vaak flauw op camping De Groene Bosnimf. Beeld
De grapdichtheid is hoog en vaak flauw op camping De Groene Bosnimf.Beeld

THEATER
Single Camping
Bos Theaterproducties
★★☆☆☆

Singles op een Franse camping die van het padje af zijn: dan weet je wel welke richting het op gaat. ‘Toevallige’ nachtelijke ontmoetingen in krappe tentjes, met de wc-rol onder de arm bronstig paraderen richting sanitair-unit – de ene na de andere voorspelbare grollenbak komt voorbij in de muzikale klucht ‘Single Camping’. 

De grapdichtheid is hoog en vaak flauw op de zojuist geopende camping De Groene Bosnimf. Hier laat een wat al te enthousiaste kamp-akela (Ilse Warringa) een drietal singles via ‘genderneutrale’ therapiesessies tegen de klippen op inzien dat single zijn nog zo slecht niet is. Geassisteerd door haar sullige ex-man Johan (Rop Verheijen), die liever als wulpse Johannie door het leven gaat, pusht ze haar klantjes via ‘ex-opstellingen’ en de zoektocht naar hun ‘innerlijke clown’ naar een nieuwe zingeving.

Schrijver-regisseur Marije Gubbels wil waarschijnlijk alle clichés rond liefde, rolpatronen en de therapie-industrie uitvergroot laten samenkomen in een ironische zedenschets. Het gebruik van clichés kan krachtig zijn, maar die moeten dan wel blijvend worden gevoed met een interessante ontwikkeling. De personages verschieten meteen ál hun kruit, dan volgt een slepende herhaling van karikaturale zetten in een steeds iets ander jasje. 

Schmiergeweld 

Tjitske Reidinga speelt de rol die we al te goed van haar kennen: die van zuchtende, verdwaasde vrouw, hier een would-be kunstenares in Viktor & Rolf-creatie met erupties van Nina Hagen-achtige zelfexpressie. Een door de wol geverfde slettebak uit de Haagse Schilderswijk (Elise Schaap), à la YouTube-sterretje Famke Louise met naveltruitje en gettobling, heeft het voorzien op de enige man van het single zooitje: een bozige chirurg (Peter Blok) die is getergd door zijn exen en hier is om goodwill te tonen met het oog op de omgangsregeling met zijn derde leg. De komst van een verloren dochter (dubbelrol van Schaap) zet de boel ook niet echt op scherp. Alleen Warringa krijgt diepte in haar rol door stukje bij beetje groot verdriet prijs te geven. Rustpunten in het schmiergeweld zijn de liedarrangementen van Jan en Keez Groenteman, waarin een zekere nostalgie van Harry Bannink-evergreens doorklinkt.

Aan het slot gooien de personages in een ultieme poging ‘happy’ te worden, hun inzichten over het happy-singleschap sans gêne weer overboord. De ‘vrouwtjes’ werpen zich in een hallucinaire droomscène op alfamannetje Peter Blok. Oók transgender Johannie, die toch weer liever Johan (en homo) wil zijn. Grappig is het niet, noch ‘lekker’ politiek incorrect, maar op vele manieren best wel écht fout.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden