De ene aanvoerder en de andere, en de kern van teamsport

Hakim Ziyech is geen aanvoerder van FC Twente meer. De aanvoerdersband werd hem door de club ontnomen na een interview, vorige week, in de Volkskrant dat in nogal wat eerste reacties als openhartig werd geprezen.

Ziyech, een 22-jarige sierlijke voetballer, door de krant gepaaid als misschien wel de beste in de eredivisie, had de vloer aangeveegd met zijn vroegere trainer Marco van Basten en met Joop Munsterman, de oud-voorzitter die FC Twente in het verderf stortte. Van zijn huidige trainer René Hake, mochten we uit een zakelijke formulering begrijpen, heeft hij ook geen hoge pet op.

Van Basten had hem bij Heerenveen eens gewisseld en, zonder uitleg, teruggezet naar het tweede team. Of Ziyech zelf echt niet enig idee heeft waarom, wordt hem niet gevraagd.

Over Munsterman zegt Ziyech: "Hij knuffelde je alsof hij je beste vriend was. Maar even later knuffelde hij een volgende beste vriend. En daarna weer een volgende. Toen de shit uitkwam, was-ie weg."

Daarover zal niemand bij FC Twente zijn gevallen. Daar zijn ze inmiddels allemaal wel achter, en ik denk dat ook de verdekte zinnetjes over zijn huidige trainer Ziyech niet heel erg kwalijk worden genomen. Nee, hij zegt iets anders, iets wat ik nergens belicht zag worden - zeker niet in de eerste reacties over de openhartigheid waarvan we blij moesten zijn dat die nog eens door een voetballer werd getoond.

FC Twente heeft door de financiële ineenstorting een magere ploeg over, en Ziyech zegt openlijk dat hij zich gedwongen voelt bepaalde spelers op te zoeken - loopt een ander vrij, begrijpen we, dan kon die de bal weleens niet krijgen.

Tja, dan kun je geen aanvoerder meer zijn. Je kunt je afvragen of je dan sowieso nog lekker tussen de jongens kunt meedraaien, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling - in elk geval niet die van Ziyech, die op de meest doorzichtige manier op een breuk uit is.

In Voetbal International staat deze week een interview met Ajax-aanvoerder Davy Klaassen. Het is grotendeels een doorsnee voetballersinterview, in het uit te tekenen genre waarop dat met Ziyech zo'n prettige uitzondering zou zijn. Maar één passage trok mijn aandacht, en het was al niet voor het eerst dat ik zoiets van Klaassen, 22 jaar ook, las of hoorde.

Volgens Johan Cruijff loopt hij te veel. Voor het perfecte misschien wel, zegt Klaassen, maar wie kan de perfecte wedstrijd spelen? "Het zit in mijn karakter dat ik overal op het veld wil helpen." Je moet weten wat je kunt en wat niet en wat je ploeggenoten kunnen en wat niet, zegt Klaassen, en zo moet je het maximale uit elkaars kwaliteiten proberen te halen.

Nee, dat zijn geen smeuïge teksten. Het is iets anders dan kritiek, hoe eenzijdig ook, op één van onze grootste voetbalpersoonlijkheden, iets anders dan het fileren van je al uitgetelde club en je medespelers die uiteraard zo goed niet zijn - zoals ook sommige van Klaassen dat niet zijn en hijzelf, aangenaam voelbare zelfkennis, ook niet.

Davy Klaassen raakt de kern van teamsport, zo jong al, en wie hem ziet spelen, of dat nou goed gaat of niet, weet dat het niet louter woorden zijn.

Hakim Ziyech schond de eerste vereisten van teamsport, en wie hem zag spelen, hoe mooi dat er ook kon uitzien en hoeveel doelpunten hij maakte en voorzetten hij gaf, weet dat hij dat daarvóór ook soms al deed.

In de voetbaljournalistiek werd her en der verontwaardigd gereageerd op de straf voor Ziyech. Dat is een vreemde, oppervlakkige, om niet te zeggen ongerijmde reflex in deze donkere tijden voor ons voetbal, de teamsport die het is of zou moeten zijn.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden