De Elfstedentocht van Rupsje Nooitgenoeg

Beeld Maartje Geels

Er was eens een man. Hij woonde op het land, in een huis. Maar het water was zijn thuis. Zwemmen was zijn leven. Dus zwom hij de wereld over. 

Eerst met anderen. Als een vis, in een school. Tussen spartelende armen, trappende voeten. Hijgende lijven, zwoegende mannen. Hij zwom naar gouden plakken. Nu zwemt hij vooral alleen. Langer, verder. Geen zwemtocht lijkt eindeloos genoeg.

Misschien komt het doordat de harde aarde niet altijd aardig voor hem was. De lucht om zijn lichaam niet altijd fijn is geweest. Tijdens een lange periode in zijn leven wantrouwde hij elke ademtocht. Maakte deze teug zijn lichaam beter, of juist niet? Sterker, of zwakker? Gezonder, of zieker? In het water was alles anders. Wist hij zich gedragen. Hoofd onder, oren ook. Automatisch werd de wereld zachter: bewegingen, geluiden, licht. Diffuus. Geen scherpe kantjes. Wegdromen op golven. Is dat wat hem nu drijft? Ik kan het me voorstellen. Wie wil zo'n gevoel nou loslaten; niemand toch?

Dus zwemt hij door. Van Amsterdam naar Rotterdam. Met zijn lange armen doorkliefde hij de kanalen en rivieren van ons vlakke land. Tachtig kilometer zwom hij langs huizen, dwars door steden, langs steigers met bootjes, onder bruggen met slotjes van geliefden door. Twee keer Het Kanaal over, dat zwom hij onlangs nog. Heen en terug. Zwevend door het water, op het ritme van de golven. Soms heel hard hijgend, huizenhoog werd hij gedragen. Meters dieper kwam hij neer. Soms over vlakke stukken. In het licht en in het donker. Hij zag het zelf als trainingsrondje, ook al zwom hij door de stroming kilometers om.

Een trainingsrondje. Want waar hij nu voor in training is: de Elfstedentocht. Tweehonderd kilometer in drie dagen. Vijftig uren van eindeloos malende armen achter elkaar. Is hij gek? Is hij geniaal? In ieder geval is hij Rupsje Nooitgenoeg. In kilometers zwemmen, dat is evident. Maar ook in geld. Hij zamelt er zoveel mogelijk van in, met elke zwemtocht, voor mensen met de ziekte die hij ooit had.

Ontspannen schouders

In elke stad laat hij wat achter. In Leeuwarden een glimlach. In Sneek een sprankje hoop. In IJlst een warm gevoel, zo rond de maagstreek. Via de golfjes die hij veroorzaakt spoelt het aan en blijft het kleven aan de kade. In Sloten twinkelende ogen. In Stavoren een minder door zorgen bezwaard hart. In Hindelopen ontspannen schouders. In Workum een vrolijke tred. In Bolsward een heel diepe zucht. Kijk die man, daar zwemt hij. Door onze grachten, hij gaat maar door. In Harlingen een arm om de schouder. In Franeker een kneepje in de hand. In Bartlehiem een zorgeloze nacht vol diepe slaap.

Soms slaapt hij zelf ook even, op een luchtbed. Dan zorgen de vissen ervoor dat hij niet afdrijft. Ze geven soms zelfs duwtjes, met hun staart en met hun vinnen. Duwtjes in de goede richting. Hij zwemt en zwemt. Voelt het water onder hem. De uitgestrekte koelte van de Friese meren. De lucht boven hem. Donker, wijds. Lucht en water vervloeien. Hij vervloeit, tot alles één is. Hij is het water. Hij is de lucht, de twinkelende sterren, de heldere lichtstraal van de maan. In Dokkum staan mensen op de kade, zingend, dat hij nog even volhouden moet.

Als de zon opkomt gloort Leeuwarden aan de horizon. Het doel. Maar het ging juist om de reis. De reis van de zwemmer die nooit ophoudt, omdat reizen, zwemmen, voor Maarten van der Weijden groter dan het leven is.

Lees de andere columns van Marijn de Vries

Langeafstandszwemmer Maarten van der Weijden komt aan in de Entrepothaven bij het event Like@Swim na de zwemtocht van 80 kilometer van Amsterdam naar Rotterdam.Beeld ANP
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden