OpinieDuindorp

De eigenheid van buurten is belangrijk, ook die van Duindorp

De eigen buurt wordt steeds belangrijker, door de globalisering. Kijk maar naar Den Haag, schrijft Frank van den Heuvel, bestuurslid van Socires, denktank voor maatschappelijke vraagstukken. 

In onze buurt, het Benoordenhout van Den Haag, hebben we met een twintigtal Brabanders het Brabants Genootschap opgericht. We praten onderling Brabants, we vieren de Elfde van de Elfde, carnaval en houden van Guus Meeuwis. We hunkeren naar (Brabantse) tradities, het bekende, het vertrouwde. We willen niet dat anderen onze Brabantse tradities en feestjes afpakken. Vier kilometer verderop ligt Duindorp. Ook Den Haag, andere populatie, andere mensen, andere hobby’s. Maar ook tradities, ook het koesteren van het eigene en bang dat hun iets afgepakt wordt zoals het vreugdevuur van nieuwjaarsnacht.

In Duindorp en zijn strijd met de boze buitenwereld komt alles terug van onze samenleving van vandaag: strijd tussen dorp en grote stad, ratio versus emotie, hang naar traditie en het nabije, angst voor het nieuwe en vasthouden aan het bekende. Mensen willen wonen in een overzichtelijke gemeenschap, waar men elkaar kent. Vertrouwdheid. Geen bemoeienis van de top-down denkende grootstedelijke benadering. Respect voor Duindorp.

Houtstapels bouwen is emotie

Dit ligt nu, in hun beleving, fors onder vuur. Houtstapels bouwen is emotie, is traditie, is het eigene. Negen maanden na de Nieuwjaarsnacht een rapport opleveren, allerlei regels stellen en een vergunning weigeren is ratio. Dat botst.

In dezelfde week dat D66 in de Tweede Kamer met een plan kwam om de Europese Unie expliciet op te nemen in de Grondwet, voerden Duindorp, Scheveningen en Laak hun eigen strijd. Tegen Den Haag, tegen de overheid, tegen de politie; voor hun eigen wereld. Deze twee totaal verschillende benaderingen is het onderliggende conflict. Overal ter wereld hunkeren mensen naar het vertrouwde, dichtbij. Dit zien we nu in Den Haag, waar, terecht, iedere buurt zijn profiel wil hebben, maar dan zijn er natuurlijk wel grenzen hoe je je als buurt profileert.

Dat is het echte aandachtspunt voor burgemeester en wethouders in Den Haag: hoe kunnen we een buurt de mogelijkheid geven zichzelf te zijn zonder dat dit tot een puinhoop leidt? De raadsverkiezingen bijna twee jaar geleden waren een triomftocht voor de lokale partijen. In Brabant en Limburg speelt het al decennia, maar nu ook elders. Lokalisering als antwoord op de globalisering.

Per wijk een andere partij

In Den Haag sloeg de lokalisering verder door: per wijk won een andere partij. In de duurdere wijken van Den Haag gingen de stemmen naar VVD en CDA. In de hippe en studentenbuurten wonnen D66 en GroenLinks. In de overwegend islamitische buurten: Nida en Islam Democraten Den Haag. En in de naastliggende buurten scoorde de PVV. Richard De Mos was de grote winnaar in de oude volkswijken, waar CDA en PvdA vroeger heersten. Ook in Duindorp won De Mos; samen met de PVV.

De lokalisering is verder versplinterd en is ‘buurtisering’ geworden. Iedere buurt zijn eigen karakteristieken. Iedere buurt zijn eigen tradities; iedere buurt zijn eigen partij. Het Catalonië-effect in Den Haag. Daarom maakt de lokale partij Groep De Mos zich hard voor Duindorp om over twee jaar de partij ‘Duindorp Onafhankelijk’ te voorkomen. Maar toch ook graag: gezamenlijk één stad! Het is als in Duxbury in Vermont in de Verenigde Staten. Hier kiest men de burgemeester, de sheriff en ook de hondenvanger. Mensen willen invloed, betrokken zijn, ook bij het meest nabije.

Als Duindorp echt kosmopolitisch denkt dan zal het de Britten volgen middels een Duixit: los van Den Haag. En als het de internationale spelregels van de Unesco volgt dan zal Duindorp in de strijd gooien dat de vreugdevuren, immaterieel erfgoed volgens de UNESCO, actief beschermd moeten worden door de Nederlandse overheid. Of vormen de herkenbaarheid en nabijheid het echte erfgoed?

Lees ook:

Dit zijn de makers van de Haagse vreugdevuren: ‘Ik zit in een zwart gat’

Een week lang bouwen aan de stapels, met mensen die in die week je beste vrienden zijn. Arjen Toet fotografeerde de vuren op de Haagse stranden en de makers, in een pas verschenen boek.

Afscheid van de Haagse brandstapel: ‘Brand in vrede, Vreugdevuur’

Op het strandje bij Duindorp ‘cremeren’ fans van vreugdevuren uit Den Haag en omstreken een doodskist, ter gedachtenis aan de vreugdevuren die ze dit jaar niet mogen ontsteken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden