'De eettafel is ons opstapje naar de vliering'

"Ik dacht: dit huis is zo klein, dat moet je toch wit houden?" Esther Jacobs (46) was stomverbaasd toen de styliste haar adviseerde een extra muurtje in haar Amsterdamse eenkamerappartement op te trekken, tussen bed en eettafel. Beplakt met kurk. En die witte keukenmuur? Daar moest ook kurk op. "Maar ze had wel gelijk. Het geeft een mooie design-uitstraling en het extra muurtje levert alleen maar ruimte op: boven het bed kunnen nu kunstwerken en souvenirs hangen, aan de achterkant is ruimte voor mijn sieraden." Esther noemt zichzelf digitale nomade - ze adviseert bedrijven en geeft trainingen over de hele wereld. Het grootste deel van het jaar is ze onderweg. Toen ze een paar jaar geleden met haar gezondheid sukkelde, werd het verlangen naar een eigen plekje groot. "Mijn spullen stonden bij mijn ex op Mallorca, bij mijn vader in Miami en in de opslag in Amsterdam. Spullen die liggen te verstoffen, dat wilde ik niet meer. Ik heb alles hiernaartoe gehaald en wat niet in deze dertig vierkante meter paste, ging weg. Ik geef niet om kleren en ik heb maar zes paar schoenen, dat scheelt. Als mijn boekentoren van twee meter hoog vol is, is-ie vol." Fotoboeken, de administratie, de Lonely Planets, dagboeken, oude liefdesbrieven: alles liet Esther digitaliseren. "Mijn hele leven zit in de cloud. Natuurlijk was het een heel proces. Ik had vooral moeite met het wegdoen van het grootste deel van mijn souvenirs. En mijn ski's - daarvan dacht ik altijd dat ze nooit weg zouden gaan. Maar ik heb ze niet gemist, ski's kun je prima huren." Het resultaat noemt ze bevrijdend. "Ik heb ruimte in mijn huis en in mijn hoofd. Hier staat alles wat ik heb, er kan niks meer bij, maar dat hoeft ook niet. Hooguit zo nu en dan een keramieken schaaltje, daar ben ik gek op."


Een klein huis vraagt om slimmigheidjes. Plaats voor een stofzuiger was er niet, dus kocht Esther een robotje dat onder de bank past. Het wandkastje boven de tafel is standaard leeg. "Daar leg ik m'n sleutels en zonnebril in als ik binnenkom en m'n telefoon en laptop als ik de tafel leeg wil hebben. De boel opgeruimd houden, is wel belangrijk als het zo klein is. Toch ervaar ik het nooit als klein. De ramen reiken van vloer tot plafond en ik heb een machtig uitzicht op het Prinseneiland. Als ik behoefte aan meer ruimte heb, ga ik de stad in of naar het park." Nadelen? Esther kan ze niet bedenken. "Echt niet. Nou ja, misschien dat mensen mij wat vaak in dezelfde kleren zien? Maar ik heb er nooit iemand over gehoord. Zelf zit ik er ook niet mee. Ik ben blij dat ik geen zeven zwarte broeken heb en moet gaan nadenken wélke ik ga aantrekken."


De broodbakmachine staat in het gangetje naar de garage waar twee slaapkamers in getimmerd zijn, het drankrek gaat bijna schuil onder de jassen aan de kapstok en van de buffetkast moest een stuk worden afgezaagd, wilde hij onder het schuine dak passen. André Ruiter (51), Esther van den Berge (37) en Esthers zoon Rick Melendez (16) wonen sinds december tegen de duinen bij Heemskerk. Zes jaar waren ze op zoek naar een huis bij het strand, tot ze tegen een oude tuinderswoning aanliepen. Klein, maar de perfecte locatie, met vrij uitzicht op een beschermd natuurgebied. Door het raam van de woonkamer zien ze Schotse Hooglanders bij de bosrand lopen. Dat raam moest er trouwens wel uit om de eettafel binnen te krijgen, die nu bijna de hele woonkamer annex keuken vult. "De hoekbank die we in ons vorige huis in Amstelveen hadden, paste er al helemaal niet in", zegt André. "Die staat nu buiten bij de vuurplaats." Meer spullen moesten het veld ruimen. Rick mist zijn tweepersoonsbed, maar, weet Esther: "Hij vindt alles best zolang hij maar internet heeft." André deed driekwart van zijn kleren weg en heeft nu nog één meter kastruimte. Esther komt er met twee meter beter vanaf, maar in haar klerenkast ligt ook het beddengoed. En de vuile was. "Gelukkig bestaat er iets heel moois, dat heet opslag. Ik heb niks weggedaan. Zo nu en dan ruil ik wat om. Mijn boeken kon ik ook nog niet wegdoen, die staan bij m'n kleren. Ik heb nu een e-reader." Dan de keukenapparatuur, dat was ook een lastige. Esther: "We houden allebei van koken met apparaatjes. De blender en de broodbakmachine móesten mee, maar voor de vleessnijmachine, het vacumeer-apparaat en de pastamachine hadden we echt geen plaats." Er waren meer spullen die geen plek op het aanrecht konden vinden, de eettafel doet dienst als overloop. Als er logés zijn, moeten fruitmand en ketchup opzij: de tafel fungeert als opstapje naar het luik dat toegang biedt tot het piepkleine vlierinkje.


Het nieuwe huis is kleiner dan de woonkamer van het oude huis. André: "Dat was ruim, maar de omgeving beklemde ons. Het is een verademing om niet voortdurend andere mensen te zien, maar een eigen lapje grond te hebben, met een hottub en geiten, een erfenis van de vorige bewoners. We zijn niet contactgestoord, hoor, we hebben veel contact met de buren, ze wonen alleen verder weg. Op termijn willen we wel vernieuwen. Veel groter zal het niet worden, want de buitenmaten liggen vast in het bestemmingsplan en het puntdak blijft ook verplicht. Er kan wel een keldertje onder. Kunnen we in elk geval de keukenapparaten weer naar huis halen."

'Mijn hele leven zit in de cloud'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden