De econome van het feminisme

Marga Bruyn-Hundt 1931-1998 Economische zelfstandigheid voor vrouwen, dat was de rode draad in het leven van de econome Marga Bruyn-Hundt, die dinsdag overleed.

Wie literatuur zoekt over de waarde van huishoudelijke arbeid, pensioenen of economische zelfstandigheid, stuit onvermijdelijk op publicaties van haar hand. Bruyn-Hundt was het grootste deel van haar werkzame leven als universitair docent verbonden aan de Economische Faculteit van de Universiteit van Amsterdam.

Daarnaast was zij actief op diverse terreinen. Ze maakte langdurig deel uit van de Emancipatieraad, ze zat in de redactie van het Sociaal Maandblad Arbeid en in de besturen van Opzij, de Vrouwenvakschool Alida de Jong en de ouderenbond ANBO. In 1989 werd zij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau en ontving zij als eerste de Aletta Jacobsprijs van de Universiteit van Groningen. In 1994-1995 was ze op verzoek van de toenmalige staatssecretaris Wallage voorzitter van de commissie Toekomstscenario's herverdeling onbetaalde arbeid.

Hoewel Bruyn-Hundt een indrukwekkende lijst publicaties op haar naam heeft staan, kwam zij aan promoveren niet toe. Dat deed ze pas in 1996, toen ze met pensioen was. Dat was trouwens niet eens haar eigen idee. Ze deed het omdat oud-minister van sociale zaken Albeda, die haar promotor werd, zo aandrong.

Ook in Bruyn-Hundts privé-leven vormde economische zelfstandigheid de rode draad. Ze koos in 1948 voor de economiestudie, omdat die goede beroepsperspectieven bood, maar eenmaal in de collegebanken ontdekte ze dat de economische wereld niet op vrouwen zat te wachten. “De bankjes voor en naast mij bleven altijd leeg, omdat ze dachten dat een meisje er alleen maar kwam om een man aan de haak te slaan. Ik was blij dat ik verloofd raakte, zodat ze konden zien dat het me daar niet om ging”, zei ze in 1996 in een interview.

Omdat Bruyn-Hundt onmiddellijk na haar afstuderen trouwde, lagen de banen niet voor het opscheppen, want tot ver in de jaren '50 weigerden veel werkgevers, waaronder de overheid, getrouwde vrouwen in dienst te nemen. Bruyn-Hundt nam genoegen met een baan bij een consumentenorganisatie.

Feministisch werd de econome echter pas toen ze twee kinderen had en in het voortgezet onderwijs ging werken. “Ik vertelde mijn leerlingen elk jaar de betekenis van begrippen als productie en consumptie. Huishoudelijk werk kwam niet ter sprake in die boeken. Het begon me mateloos tegen te staan dat wat ik op school deed, productie was, maar wat ik thuis deed niet. Terwijl ik dat vaak zwaarder vond dan lesgeven.” Voor Bruyn-Hundt was dat het sein actief te worden in de vrouwenbeweging, binnen de organisatie Man-Vrouw-Maatschappij.

Gevoed door haar persoonlijke ervaringen schreef zij in 1970 in het economenblad ESB een spraakmakend artikel met de titel 'De huisvrouw als producent'. Deze en andere publicaties leverden haar de bijnaam 'de econome van de vrouwenbeweging' op, maar onder collega-economen ontmoette zij vooral scepsis. Erkenning in brede kring volgde pas eind jaren tachtig, toen emancipatie - weliswaar kortstondig - een serieus politiek onderwerp werd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden