'De dynamiek van de stad trekt me naar Istanbul'

Elke ochtend in Istanbul, als Ozlem Ozkan (28) netjes gekleed en op hoge hakken de bus richting werk instapt, voelt ze zich heel Hollands. "Mensen staren verbaasd naar me. Zo gekleed zou ik een dure auto moeten rijden en daar flink mee pronken, zeggen ze. Maar ik vind de bus prima."

Als dochter van een Turkse arbeider in Alkmaar had Ozkan een veilige jeugd in een beschermd, warm nest. Na school zat moeder met thee en biscuit te wachten op haar, haar broer en zusje. Ze speelden uren buiten, 's avonds at het gezin samen, in de weekends gingen ze bij Turkse én Nederlandse vrienden op bezoek. Ozkan groeide op met Turkse en Nederlandse waarden.

Na haar pabo-opleiding en master orthopedagogiek vond Ozkan een baan als orthopedagoge op een school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Ze bleef thuis wonen. "Maar na een jaar merkte ik dat mijn wereld wel erg klein was geworden: ik vond geen aansluiting meer bij vrienden die al gesetteld waren. Ik zat bij mijn ouders. Het werd een sleur."

Tot ze besloot om een summercourse te volgen in Istanbul. "Ik ging de wijde wereld in. Voor het eerst was ik alleen. Het was geweldig om zoveel mensen te ontmoeten, lekker te eten, uit te gaan, van het mooie weer te genieten. Ik wist: er is meer dan Nederland. Ik blijf hier!"

Al snel vond ze een baan op een voorschool voor welgestelde kinderen in Istanbul: een 'turning point'. Ze werd geconfronteerd met de andere kant van Istanbul: de kille, de oppervlakkige. "Ik kreeg te maken met het credo: ik betaal dus ik bepaal! Dit was niet de schoolcultuur zoals ik die kende, ook niet de Turkse cultuur die ik van huis uit had meegekregen. Ik had geleerd respectvol te zijn, 'dank je wel' te zeggen, spontaan en direct te zijn."

Teleurgesteld keerde ze terug naar Alkmaar, maar: "Het was er té rustig. Ik vond het moeilijk om weer bij mijn ouders te wonen." Na vier maanden zocht ze opnieuw een baan in Istanbul, "maar dit keer met perspectief". Ze vond er een op een internationale school, waar ze sinds twee jaar lesgeeft aan kinderen van expats en welgestelde Turken. "Door mijn Nederlandse achtergrond ben ik hier aangenomen. Ik heb nog steeds wel eens moeite met de verschillen in mentaliteit, maar het is ook mijn keuze om hier te wonen."

De dynamiek van de stad en het theater waarin Ozkan actief is, houden haar voorlopig in Istanbul, zegt ze tijdens familiebezoek in Amsterdam. "Je wordt er niet geleefd door een agenda, maar je leeft in het moment."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden